|
30:228
sed
et
imbellem,
ac
proinde,
ni
Deus
ipse
iuvet,
mortis
certum
apparere
periculum,
ex
qua
solus
Deus
liberare
ipsum
possit:
quod
et
facturum
sibi
pollicetur.
Et
idcirco
iam
gratiarum
actionem
meditatur,
quasi
iam
quam
exspectabat
victoria
potitus.
Quamobrem
ne
miremur,
et
ne
aegre
feramus
si
Deus
non
magna
pompa,
et
magno
quodam
apparatu
nos
ex
periculis
vult
liberare,
sed
contra
potius
in
infirmitate
veluti
languentes
relinquit,
adeo
ut
hostibus
undique
cingamur,
et
laqueis
ipsorum
irretiti
videamur,
et
in
potestatem
ipsorum
iam
iam
venturi
et
opprimendi
ab
ipsis,
denique
in
nos
nihil
non
moliantur,
et
nullo
resistente
pravam
voluntatem
suam
impleant,
et
malis
obruant,
ne,
inquam,
ista
miremur.
Quid
ita
vero?
Nempe
Deus
eos
excaecat
et
in
propinquam
perniciem
praecipitat:
perinde
enim
agit
cum
illis
haec
permittendo
ac
si
quis
ebrioso
et
intemperans
vinum
affatim
suppeditet,
quo
non
satietur
donec
obrutus
vel
suffocetur,
vel
in
stuporem
aut
frenesin
incidat.
Eadem
sane
ratio
est
incredulorum
et
improborum
hominum
superbia
et
arrogantia
turgentium,
qua
sic
inebriantur
ut
in
furorem
et
rabiem
vertantur,
quamdiu
occasio
illis
offertur
saeviendi,
sibique
arridere
fortunam
arbitrantur.
Et
de
illis
hactenus:
nos
vero
contra
Davidis
exemplum
imitari
discamus,
blasphemis
illis
gigantis
vocibus
haec
spei
et
fidei
plena
verba
opponentis
:
Tu
venis
ad
me
cum
gladio,
et
hasta,
et
clypeo:
ego
autem
venio
ad
te
in
nomine
Domini
exercituum,
Dei
agminum
Israel
Sane
doctus
a
Deo
David
ita
loquutus
est,
et
quidem
antequam
prophetiae
donum
in
ipso
appareret,
et
ad
eam
perfectionem
venisset,
quam
deinde
a
Domino
accepit:
sed
in
ea
virtute
profecit,
et
perseveravit.
Profecto
iste
opilio
non
frequentarat
scholas,
neque
magnos
doctores
audiverat,
a
quibus
scientiam
disceret,
et
nihilominus
tamen
ad
summam
sapientiam
pervenit
et
scientiae
fastigium
attigit,
quae
in
hoc
sita
est,
ut
Deus
unus
sit
nobis
omnium
instar,
et
in
eo
eiusque
bonitate
fiduciam
et
spem
omnem
nostram
collocemus.
Quis
ergo
Davidem
hoc
docuit?
Non
doctorum
quos
diu
frequentant
cura,
sed
Dei
spiritus
tam
excelsam
ipsi
sapientiam
infudit,
longe
perfectius
quam
si
multos
annos
doctissimorum
virorum
scholas
frequentasset.
Num
vero
postquam
ad
regiam
dignitatem
pervenit
immutatus
est?
Minime
vero,
sed
rex
et
propheta
insignis
eandem
mentem
et
eadem
verba
retinuit,
sic
enim
Psal.
33
loquitur:
Non
est
rex
qui
servetur
multitudine
copiarum,
potens
non
eripitur
multitudine
virium
:
mendax
est
equus
ad
salutem,
et
multitudine
roboris
sui
non
liberat
sessorem.
Anima
nostra
praestolatur
Iehovam,
auxilium
nostrum
et
scutum
nostrum
est.
Nunquam
ergo
David,
mente
titubavit
nunqam
immutatus
est:
quam
mentem
habuit
rusticus
et
opilio,
et
quam
in
Deo
fiduciam,
|