30:227  227  HOMILIA  LXIII.  228  adducit  quam  Dei  cognitio,  ex  qua  nos  nihil  esse  discimus,  sed  quaecunque  habemus  ab  illo  manare,  et  accepta  ipsi  esse  ferenda.  Verumtamen  etsi  improbi  homines  et  increduli  turgent  arrogantia  et  superbia,  non  tamen  efferuntur  arroganter,  nisi  quadam  occasione  peculiari.  Quare  si  plenis  velis  aura  ipsis  afflaverit,  et  rideant  ipsis  omnia,  tum  insolenter  sese  gerunt,  exsultant,  et  triumphos  agunt:  hinc  fit  ut  nullis  amplius  retineantur  repagulis:  sed  plenis  buccis  sese  praedicent,  et  blasphemas  in  ipsum  Deum  voces  evomant,  sibi  quiddam  divinum  adscribant,  Deum  parvi  faciant.  Nihil  arduum  et  difficile  sibi  fingunt.  Sic  rebus  prosperis  insolescunt  improbi  et  profani  homines:  et  honoribus  ac  gratia  qua  valent  sic  inebriantur,  ut  nulla  supersit  in  ipsis  moderatio,  sed  fanaticorum  et  furiosorum  instar  debacchentur.  Sed  quo  magis  efferuntur,  eo  graviore  lapsu  deinde  casuri  sunt.  Nam  si  quis,  exempli  gratia,  velit  in  aere  volare,  necesse  est  praeceps  feratur:  sed  si  tres  quatuorve  pedes  in  altum  saliat,  cadere  quidem  sed  non  collum  frangere  poterit.  Aut  si  quis  ex  altissima  turri  velit  in  terram  desilire,  sane  sexcentis  mortibus  pereat  oportet.  Idem  Dei  contemptoribus  contingit.  Nam  natura  superbi  et  arrogantes,  si  quod  a  Deo  peculiare  beneficium  accipiant,  et  ex  voto  ipsis  res  succedant,  sic  insolescunt,  ut  nulla  illos  modestia  retineat:  sed  insolenter  sese  gerant,  et  tanquam  ebrii  prorsus  insaniant:  et  quum  coelos  ipsos  conscensuri  videntur,  deinde  graviore  et  magis  horrendo  casu  decidant.  Quemadmodum  igitur  accidit,  ut  quum  Deus  permittit  nos  omni  humano  praesidio  destitui,  improbi  et  increduli  floreant  et  rebus  secundis  insolescant,  sed  tamen  graviore  casu  decidant  et  cervices  frangant,  ita  et  cum  Goliatho  iam  factum  est.  Davidem  enim  inermem  intuitus  despexit,  et  sannis  etiam  excepit:  Tune  ad  me,  inquit,  venis  tanquam  adversum  canem?  Quis  tu  es  qui  audes  adversum  me  progredi?  Denique  Davidi  maledixit  in  diis  suis.  Qualis  quantaque  hominis  superbia  ludibrio  habentis  quidquid  Dei  viventis  est?  Quam  blasphemus  iste  gigas,  Davidi  maledicens  in  idolis  quae  a  Philistaeis  colebantur?  quasi  adversus  Deum  possint  aliquid  idola  gentium.  Atque  istis  minis  Davidem  ille  gigas  terrere  voluit:  sed  ille  contra  maiorem  inde  occasionem  Dei  magnifaciendi  capit:  et  blasphemi  hominis  in  Dei  maiestatem  contumeliis  excitatur.  Sane  prius  illum  vidimus  in  Deo  spem  omnem  collocasse,  et  suam  fortitudinem  constituisse  :  verum  tamen  impurum  illum  audiens  virus  suum  tanta  arrogantia  in  Deum  ipsum  effundentem,  veluti  subditis  calcaribus  magis  est  ad  preces  stimulatus,  quibus  et  Deum  invocavit,  et  virtutem  ipsius  magnifice  praedicavit,  exspectans  a  Domino  quod  speraverat  in  hoc  certamine  praesens  auxilium.  Nam  ae  ipse  satis  noverat,  nempe  non  tantum  inermem,