|
10.1:226
vicacia
speciem
praebeat
tentandae
religionis.
Caeterum,
non
aliter
consistet
ecclesiae
incolumitas,
quam
si
ad
eam
purgandam,
fraenandas
libidines,
tollenda
flagitia,
corrigendos
perversos
mores
vigeat
excommunicatio:
cuius
moderatum
usum
quisquis
recusat,
praesertim
admonitus,
se
ex
Christi
ovibus
non
esse
prodit.
Valete
eximii
viri,
et
nobis
ex
animo
colendi
fratres.
Dominus
semper
vobis
adsit,
vos
gubernet
suo
spiritu,
et
virtute
sua
confirmet
ad
implendum
sanctae
suae
vocationis
cursum.
Genevae,
3.
Nonas
Martii.
Ioannes
Calvinus
fratrum
nomine.
CAELIBATUM
IN
MINISTRO
NON
ITA
REQUIRENDUM
ESSE.l)
Gratia
tibi
et
pax
a
Deo
patre
nostro,
et
Domino
Iesu,
frater
mihi
plurimum
in
Domino
observande.
Solemus,
si
quando
ad
eos
scribendum
est,
quibuscum
nulla
nobis
familiaritas
aut
necessitudo
intercessit,
diligenter
principio
excusare
ac
deprecari,
ne
vel
temeritatis
vel
importunitatis
ea
in
re
notemur.
Ego
tamen,
etsi
de
facie
prorsus
tibi
sum
incognitus,
satis
causae
habere
mihi
videor,
cur
te
meis
literis
sine
ulla
eiusmodi
excusatione
compellare
audeam.
Praeterquam
enim
quod
Christus
noster,
quem
uno
spiritu
colimus
et
confitemur,
satis
firmum
intimae
amicitiae
vinculum
nobis
esse
debet:
quum
mihi
singularem
tuam
erga
me
benevolentiam
N.
exposuisset,
non
dubitavi
quin
officii
mei
vicissim
esset,
similem
erga
te
animi
mei
sensum,
quo
possem
modo,
testari
ac
declarare.
Praecipue
vero
mihi
fiduciam
addidit,
quod
et
referebat
te
scriptis
meis
oblectari,
et
tibi
non
ingratum
fore
officium
hoc
promittebat,
si
privatas
a
me
literas
acciperes.
Obtemperavi
igitur,
eoque
libentius,
quod
me
tibi
non
vulgariter
obstrictum
iudicabam,
propter
istud
tam
propensum
in
me
studium:
nec
habebam
in
praesentia
quod
referrem,
nisi
hoc
unum
quod
ille
postulabat,
et
mihi
facile
erat
praestare.
Fidem
porro
non
dubiam
habui
eius
testimonio,
quod
apud
te
annum
unum
educatus
totum
animi
tui
sensum
hac
in
re
perspectum
habere
potest.
Ergo,
ut
iam
dixi,
quum
tu
mihi
aditum
ad
te
non
difficilem
patefeceris,
diutius
in
longiori
excusatione
non
immorabor.
Principio
hoc
tibi
certum
esse
velim,
nihil
me
magis
cupere,
quam
et
interiorem
habere
tecum
amicitiam,
et
eam
quibus
licebit
officiis
confirmare.
Ita
enim
mihi
dotes
tuas
praedicavit
pius
hic
frater,
ut
te
inter
eos
facile
recenseam,
quibus
plurimum
debent
quicunque
Christi
esse
vo-
1)
Epp.
et
Responsa
ed.
Genev.
p.
336,
Laus.
p.
641,
Han.
p.
721,
Chouet
p.
462,
Amst
p.
211.
15
|