[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:225  225  CAPUT  IX.  226  tuli,  non  puto  esse  fabulosum:  sed  iustae  potius  Dei  vindictae  hoc  adscribo,  quod,  quum  tot  et  tam  praeclara  Christi  miracula  a  Iudaeis  contempta  essent,  tandem,  ut  meriti  erant,  ad  Satanam  fuerint  ablegati.  Debuerant  enim  ex  Christi  miraculis  in  puro  Dei  cultu  proficere,  in  legis  doctrina  confirmari,  et  assurgere  ad  Messiam  ipsum  qui  finis  erat  legis.  Et  certe  Christus  caecum  illuminando  se  Messiam  esse  clare  testatus  fuerat.  Qui  Deum  in  suis  operibus  agnoscere  recusant,  quum  non  modo  socordia  sed  malitioso  contemptu  recusent,  annon  digni  sunt  quos  Deus  Satanae  fallaciis  subiiciat?  Meminerimus  ergo  Deum  sincero  cordis  affectu  quaerendum  esse,  ut  nobis  spiritus  sui  virtute  se  patefaciat:  obedienter  eius  verbo  praebendas  esse  aures,  ut  veros  prophetas  miraculis  non  fallacibus  distincte  notet  ac  designet.  Ita  fiet  ut  sua  apud  nos  miraculis  utilitas  constet,  nec  Satanae  imposturis  simus  obnoxii.  Quod  ad  istos  pertinet,  tametsi  hoc  probe  faciunt,  quod  de  miraculis  in  quibus  apparet  Dei  potentia  reverenter  loquuntur,  non  tamen  satis  validam  rationem  opponunt,  cur  censendus  sit  Christus  Dei  propheta.  Neque  etiam  evangelista  pro  oraculo  haberi  voluit  eorum  responsum:  tantum  impiam  hostium  Christi  contumaciam  in  medium  profert  qui,  malitiose  in  conspicuis  Dei  operibus  quod  carpant  captantes,  ne  admoniti  quidem  paulisper  subsistunt.  Et  dissensio  erat  inter  eos.  Pessimum  in  ecclesia  Dei  et  maxime  noxium  malum  est  schisma:  qui  fit  ergo  ut  Christus  discordiae  materiam  inter  ipsos  ecclesiae  doctores  seminet?  Responsio  facilis  est,  non  alium  fuisse  Christo  finem,  nisi  ut  omnes  quasi  porrecta  manu  ad  Deum  patrem  adduceret.  Dissensio  autem  ex  eorum  malitia  orta  est,  quibus  animus  non  erat  ad  Deum  accedere.  Schismate  ergo  scindunt  ecclesiam,  quicunque  Dei  veritati  parere  non  sustinent.  Praestat  autem  inter  se  dissidere  homines  quam  simul  omnes  uno  consensu  a  pietate  deficere.  Proinde  quoties  emergunt  dissidia,  semper  consideranda  est  origo.  17.  Dicunt  ei  qui  caecus  fuerat.  Quo  magis  sedulo  inquirunt,  eo  se  potentius  exserit  Dei  veritas:  perinde  enim  faciunt  ac  si  flammam  quis  exstinguere  flatu  suo  vellet.  Ergo  quoties  videmus  omnia  impios  moliri  ad  opprimendam  Dei  veritatem,  non  est  cur  terreamur,  vel  nimium  de  eventu  simus  solliciti,  quia  nihil  quam  eius  lucem  magis  eo  modo  accendent.  Porro  quod  sciscitantur  a  caeco  quid  sentiat,  non  ideo  fit  quod  morentur  eius  iudicium  vel  pili  aestiment,  sed  quia  hominem  metu  perculsum  ex  animi  sui  voto  responsurum  sperent.  Qua  in  parte  Dominus  ipsos  frustratur:  nam  certe  quod  homo  plebeius  intrepide,  neglectis  eorum  minis,  Christum  asserit  prophetam  esse,  Dei  gratiae  acceptum  referre  merito  convenit,  ut  haec  fiducia  sit  quasi  alterum  miraculum.  Quod  si  tam  cordate  et  libero  Calvini  opera.  Vol.  XLVII.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci