|
30:222
constantem
voluntatem,
neque
potentiam
et
vires
immutabiles
et
continuas
:
itaque
si
esset
ipsis
Deus
similis,
diceretur
non
omnibus
posse
satisfacere,
alios
etiam
esse
qui
se
adiuvari
ab
ipso
postulent:
ac
proinde
dubii
semper
haesitaremus,
quemadmodum
qui
ab
hominibus
pendent
nihil
firmum
habent
neque
stabile.
Sed
in
Deum
nihil
tale
cadit.
Nam
qui
heri
potens
fuit,
eadem
hodie
potentia
praeditus
est:
qui
bonus,
eadem
bonitate:
quare
qui
pro
sua
erga
nos
voluntate
voluit
nostri
misereri,
nunquam
mutari
potest,
sed
eandem
semper
fidem
et
constantiam
retinet.
Ex
istorum
igitur
commemoratione
facile
colligimus,
Dei
auxilium
nunquam
nobis
defuturum:
sed
quemadmodum
praeteritis
temporibus
iuvit,
etiam
in
praesenti
adiuturum,
modo
ne
ipsi
impedimento
simus.
Nae
sic
decet
nos
sacram
scripturam
in
usum
nostrum
referre,
et
Dei
beneficia
praeterita
in
confirmationem
futurorum
assumere.
Nam
et
firmum
illud
in
sacris
ponitur
fundamentum,
Deum
nunquam
relinquere
imperfectum
opus
manuum
suarum
:
sed
quod
semel
incepit
ad
suum
finem
perducere.
Quamobrem
semel
in
suam
clientelam
et
tutelam
receptos
certum
est
nunquam
derelicturum,
et
semel
atque
iterum
ereptos
ex
periculis
nunquam
deserturum,
sed
semper
tutaturum
et
defensurum
donec
in
aeternam
salutem
tandem
incolumes
deduxerit.
Hinc
igitur
apparet
unde
nascatur
illa
in
nobis
diffidentia,
quum
periculis
hinc
inde
urgemur,
quum
rumoribus
terremur,
quum
hostibus
saevissimis
cingimur,
quum
denique
metu
imminentis
exitii
percellimur,
nempe
ex
oblivione
divinorum
beneficiorum
quibus
antea
fuimus
affecti,
sed
quae
statim
exciderunt
nobis
et
veluti
pedibus
conculcata
sunt.
Nam
si
de
illis
serio,
ut
par
est,
cogitaremus,
certum
est
nos
in
Davidis
sententiam
conclusuros,
Deum
qui
antea
nobis
in
rebus
angustis
adfuit,
etiam
adverso
tempore
adfuturum,
ex
periculis
erepturum,
ex
luto
et
coeno
ipso
retracturum;
et
adversus
hostes
nostros
dimicaturum,
et
clypeo
gi~liae
ipsius
tectos
miraculose
ex
ipsorum
faucibus
erepturum.
Is
enim
v
.
qui
afflictionum
amaritudinem
sua
dulcedine
lenit
siquidem
bonus
est,
et
bonitas
ipsius
erga
suos
permanet.
Quare
discamus
ita
meditari
bona
quae
Dei
manu
percepimus,
ut
non
dubitemus
quin
si
nos
in
iis
exercuerimus,
et
omne
studium
nostrum
posuerimus,
vera
fiducia
cum
vera
consolatione
coniuncta
muniamur
et
armemur
adversus
quaecunque
ingruerint
in
nos
pericula,
certum
exspectantes
^b
ipso
auxilium,
et
veluti
iam
stratam
ad
ipsum
invocandum
viam
habentes,
ne
vereamur
ipsum
precibus
interpellare
dubii
et
incerti
sitne
nos
auditurus
annon.
Sane
fateor
nos
non
esse
adeo
duros
et
hebetes,
ut
sensum
omnem
exuerimus:
nam
si
periculis
nullis
afficeremur,
nulla
in
Deum
fiducia
nostra
esset,
sed
tanquam
trunci
et
|