|
10.1:222
atque
illic
pedem
figamus.
Atqui
bene
iudicandum,
ubi
malum
non
apparet.
Concedo,
ubi
de
aliquo
pro
fratre
agnoscendo
agitur:
sed
quum
de
instituendo
pastore
agitur,
longe
aliud
examen
requiritur.
Interea
vero
meis
istis
verbis
praeiudicium
cuiquam
fieri
nolim,
quum
qui
sit
nobis
incognitus,
eo
deterior
non
sit
in
sese.
Tantum
hoc
damno
ut
levitatis
et
temeritatis
plenum,
quod
eo
loco
et
ad
tale
munus
hominem
adhibere
audemus,
quem
minus
idonee
exploravimus,
ut
legitimum
de
illo
testimonium
praecedat.
Scriptura
enim
ita
pastorem
probum
esse
vult,
ut
et
talem
agnosci
haberique
praescribat.
Enimvero
si
quis
se
ipsum
ita
immittat
atque
ingerat,
ut
iste
a
vobis
inductus
est,
iam
ipso
ambitionis
notam
sibi
inussit,
ut
non
inquiratur
ulterius.
Ego
sane
malim
pugnum
mihi
praecidi,
quam
ferre
ut
aut
ea
ratione
intromitterer,
aut
intromissus
coenam
ministrarem,
uti
erga
ipsum
a
vobis
hac
in
re
per
tumultum
gesta
sunt
omnia.
Tanti
momenti
est
vel
unum
exemplum.
Pertinet
omnino
ad
pastoris
veri
munus
Mosis
exemplum,
quum
neminem
ex
Domini
populo
non
prophetam
esse
optaret
(Num.
l
l
,
29).
Agnoscere
etiam
oportet,
adeoque
locum
cedere
quantum
est
in
nobis,
illis,
qui
dona
illa
acceperunt
a
Domino
quae
ad
ecclesiam
aedificandam
conferant:
quod
ad
fratrem
nostrum
spectare
non
dubito,
uti
aperte
ostendit,
quum
illum
admisit
etiam
promptius
quam
ipse
fecissem.
Sed
ut
res
ipsa
per
se
excutiatur,
quis
vobis
suggessit
penes
populum
esse,
ut
pastorem
temere
mutetis,
prout
hic
potius
quam
ille,
huius
vel
illius
oratio
aut
ornatus
in
dicendo
vos
plus
minusve
ceperit:
aut
penes
populum
esse
pronunciare,
placere
sibi
ut
coenam
ministret?
Quin
relegamus
potius
huiusmodi
ambitum
ad
claustra
monachorum,
quum
Dei
ecclesiam
alia
moderatio
prorsus
deceat?
Vos
vero
plus
etiam
audetis
quam
par
sit,
si
ex
una
concione
statim
fertis
sententiam.
Non
pertinet,
ut
puto,
ad
omnes
huius
vitii
notatio.
Nam
vel
unum
susurronem
huius
turbae
autorem
esse
potuisse
mihi
persuadeo.
Quum
tamen
ita
vos
humiliavit
Dominus,
ut
ista
tentatione
abrepti
fueritis,
ego
sane
vobis
vehementius
obstitissem
quam
a
fratre
nostro
factum
sit.
Ut
enim
laudo
ipsius
modestiam,
ita
etiam
motum
illum
insolentem
maiori
severitate
mihi
refraenandum
esse
duxissem.
Accedunt
et
circumstantiae
quae
malum
exaggerant.
Habetis
pastorem
in
carcere
detentum.
Illo
ita
absente
tales
motus
excitare,
an
excusationem
ullam
admittit?
Inter
extraneos
ita
tumultuari,
ut
quum
illos
vobis
una
moderatione
conciliare
debueritis,
iam
ipsorum
iudicio
obnoxios
reddatis,
qui
in
vesstrae
ecclesiae
administratione
tam
praecipitanter
vos
geritis?
Neque
vero
offendi
vos
oporteat
mea
ista
acerbitate.
Si
enim
essem
apud
vos,
vehementius
multo
urgerem
istud
publicum
delictum,
cuius
momentum
|