|
10.1:221
CONSILIA.
a
populo
approbatum
esse,
antequam
in
ministerii
possessionem
mittatur.
Quod
si
quis
se
ipsum
intrudit
alia
via,
ubi
in
ecclesia
ordo
iam
constitutus
est,
legitima
vocatione
destituitur.
Ex
eo
tamen
nego
sequi,
populum
electioni
sui
pastoris
praeesse
debere,
Testatur
scriptura,
institutos
fuisse
per
oppida
ac
vicos
ab
apostolis
pastores
cum
populi
consensu
(Act.
14,
24).
Sed
illinc
constat
praefuisse
ipsos
sua
prudentia
et
autoritate
tanto
negotio,
ut
populum
regendo
omnia
decenter
fierent
et
absque
tumultu.
Viguit
porro
eadem
politia
in
ecclesia
christiana,
quamdiu
ordini
ac
disciplinae
locus
remansit.
Quare
si
hoc
ius
vobis
adrogatis,
ut
pro
arbitrio
asciscatis
vobis
pastores,
hoc
nihil
aliud
est
quam
ordinem
a
Deo
positum
cum
honestate
christiana
convellere.
Accedit
alterum
malum,
quod
temerariae
illae
mutationes,
et
perpetuae
novationes,
non
possunt
non
certissimum
periculum
et
pessimam
caudam
secum
trahere:
ac
vitium
illud
plane
damnandum
est.
Scio
natura
hoc
quaeri,
quia
placeat:
sed
tanto
consultius
est
illum
nativum
pruritum
semel
exstinctum
esse.
Hoc
vero
quum
in
vita
humana
perpetuum
usum
habeat,
tum
in
primis
ea
in
re
qua
de
agitur.
Fit
enim
Satanae
artificio,
ut
de
die
in
diem
huius
et
illius
pastoris
taedium
nos
corripiat,
ut
tandem
sapor
et
gustus
verbi
Dei
in
nobis
evanescat:
quumque
appetitu
incerto
et
immoderato
feremur,
nihil
quod
rectum
sit
et
salutare
amplius
admittamus.
Iam
ut
non
defuerit
vobis
ratio
quaedam
et
apparentia,
ut
vocant;
tamen
non
desinit
vitiosus
esse
agendi
modus.
Quae
tamen
ratio
subesse
potuit?
Quum
unus
ex
vestris
ad
certas
ecclesias
visitandas
profectus
esset,
alter
illius
loco
submissus
est
cum
vestro
iudicio
et
approbatione:
ignotus
vobis
esse
non
poterat
qui
iam
multo
ante
concionatus
fuerat
apud
vos.
Neque
coniecturis
actum
fuit,
quum
et
de
doctrina
et
de
vita
constaret.
Si
quis
illum
despicit,
arrogantiam
cum
superbia
in
Deum
prodit.
Quid
igitur
sibi
hoc
vult,
quum
idem
ille
et
legitime
electus,
et
fideliter
defunctus
pastoris
inter
vos
munere,
uti
etiam
apposita
ad
eam
rem
Dei
dona
in
ipso
exstant,
iam
vero
minus
vobis
adlubescat?
Quem
vero
illi
praefertis?
hominem
incognitum.
Quis
vero
superest
a
temeritate
apertissima
vos
nunc
purgandi
locus?
Kegeritis
scilicet,
istum
multo
ornatius
dicere.
Sic
nempe
meministis
illius
Pauli
sententiae:
Quod
regnum
Dei
non
sit
in
sermone,
sed
in
virtute
(1.
Cor.
4,
20)?
Proinde
ut
ipse
alibi
confirmat,
ille
unus
in
pretio
nobis
sit,
qui
est
in
Christo
nova
creatura
(2.
Cor.
5,
17):
neque
haereamus
in
carne
et
apparentia
illa
externa,
quae
nobis
oculos
hebetet,
ne
sincere,
ut
par
est,
iudicare
possimus.
Cavendum,
inquam,
a
larvis,
id
est,
ab
omni
eo
quod
extra
sese
ostentat,
ubi
ut
plurimum
fucus
latet:
sed
ad
id
quod
praecipuum
et
verum
est
intendamus,
|