30:220  nes  inimicos  protegat,  quum  rabiem  suam  et  virus  evomuerint,  et  dira  quaeque  et  horrenda  nobis  minabuntur:  quandoquidem  hoc  privilegio  donamur,  ut  in  unici  filii  Dei  praesidio  simus,  et  ipse  promisit  se  nos  in  finem  usque  conservaturum,  et  omnibus  ereptos  periculis,  per  huius  mundi  maria  et  fluctus  feliciter  ad  portum  deducturum,  donec  ad  optatum  aeternae  quietis  et  felicitatis  portum  appulerimus.  Iam  vero  agite  ete.  HOMILIA  LXIII.  38.  Et  induit  Saul  David  vestimentis  suis,  et  imposuit  galeam  aeream  super  caput  eius,  et  vestivit  eum  lorica.  39.  Accinctus  ergo  David  gladio  eius  super  vestem  suam,  coepit  tentare  si  armatus  posset  incedere,  non  enim  habebat  consuetudinem,  dixitque  David  ad  Saul:  Non  possum  sic  incedere,  quia  non  usum  habeo,  et  deposuit  ea.  40.  Et  tulit  baculum  suum^  quem  semper  habebat  in  manibus,  et  elegit  sibi  quinque  limpidissimos  lapides  de  torrente,  et  misit  eos  in  peram  pastoralem  quam  habebat  secum,  et  fundam  manu  tulit  :  et  processit  adversum  Philistaeum.  41.  Ibat  autem  Philistaeus  incedens  et  appropinquans  adversus  David,  et  armiger  eius  ante  eum.  42.  Quumque  inspexisset  Philistaeus,  et  vidisset  David,  despexit  eum.  Erat  autem  adolescens  rufus,  et  pulcher  adspectu.  43.  Et  dixit  Philistaeus  ad  David:  Numquid  ego  canis  sum,  quod  tu  venis  ad  me  cum  baculo?  Et  maledixit  Philistaeus  David  in  diis  suis.  44.  Dixitque  ad  David:  Veni  ad  me,  et  dabo  carnes  tuas  volatilibus  coeli  et  bestiis  terrae.  45.  Dixit  autem  David  ad  Philistaeum:  Tu  venis  ad  me  cum  gladio  et  hasta  et  clypeo:  ego  autem  venio  ad  te  in  nomine  Domini  exercituum,  Dei  agminum  Israel,  quibus  exprobrasti.  Hesterna  concione  coepimus  docere  quomodo  David  nihil  neque  sibi,  neque  suis  viribus  aut  virtuti  tribuens,  in  unius  Dei  bonitate  conquievit,  et  ipsius  praesidio  tutus  fuit.  Et  ita  nos  docet  D.  Paulus  suo  exemplo  confidere  non  nostris  viribus,  sed  eius  potentiae  qui  omnia  potest:  Nam,  inquit,  omnia  valeo  per  Christum  qui  me  corroborat.  Ita  David  rerum  praeteritarum  experientia  doctus  poterat  sibi  divinum  auxilium  certo  polliceri  tempore  opportuno  adfuturum:  nam  quandoquidem  experientia  multorum  dierum  benevolentiam  Dei  erga  se  fuerat  expertus,  eandem  non  abs  re  in  re  tam  sancta  sperabat.  Atque  procul  dubio  summa  haec  est  nostra  sapientia,  quum  in  angustis  et  difficilibus  rebus,  et  nostris  afflictionibus,  Dei  pristina  beneficia  possumus  in  memoriam  revocare.  Nam,  quaeso,