47:219  219  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  220  Christus,  hominem  hunc  caecum  fuisse  natum,  ut  in  eo  manifestarentur  opera  Dei.  Non  dicit  opus  unum,  sed  plurali  numero  opera:  quamdiu  enim  captus  fuit  oculis,  divinae  severitatis  exhibitum  fuit  in  eo  specimen,  unde  timere  ac  se  humiliare  reliqui  j  discerent:  sequutum  est  postea  liberationis  beneficium,  in  quo  refulsit  mira  Dei  bonitas.  Quare  his  verbis  Christus  discipulos  erigere  voluit  in  spem  miraculi,  sed  interea  generaliter  admonet,  causam  hanc  satis  superque  in  mundi  theatro  debere  iustam  ac  legitimam  videri,  quum  Deus  nomen  suum  illustrat.  Nec  est  quod  cum  Deo  expostulent  homines,  quum  gloriae  suae  organa  eos  constituit  in  utramque  partem,  sive  misericors  sive  severus  appareat.  4.  Me  oportet  operari.  Iam  ad  hoc  se  missum  testatur,  ut  Dei  gratiam  in  caeco  illuminando  patefaciat.  Porro  similitudinem  ex  communi  vitae  consuetudine  mutuatur.  Orto  enim  sole  surgit  homo  ad  laborem,  nox  autem  quieti  destinata  est,  ut  habetur  Psalmo  104,  22.  Diem  ergo  vocat  tempus  sibi  a  patre  finitum,  quo  opus  sibi  mandatum  perageret.  Ita  ut  quisque  ad  publicum  aliquod  munus  vocatus  est,  tanquam  in  operas  diurnas  incumbere  debet  ad  exsequendum  quod  muneris  ratio  flagitat.  Inde  porro  colligenda  est  universalis  regula,  singulis  vitae  suae  cursum  quasi  diem  esse.  Quare,  ut  operarios  ad  sedulitatem  et  industriam  stimulat  lucis  brevitas,  ne  ipsos  noctis  tenebrae  inter  primos  conatus  deprehendant,  ita  quum  breve  tempus  vitae  nobis  datum  cernamus,  pudeat  nos  torpere  in  otio:  denique,  simul  ac  Deus  per  vocationem  illucet,  minime  cunctandum  est  ne  opportunitas  effluat.  5.  Quamdiu  fuero  in  mundo.  Hoc  per  occupationem  additum  interpretor:  videri  enim  absurdum  poterat,  Christum  sibi  tempus  operandi  praefigere,  quasi  periculum  esset  ne  eum  aliorum  more  nox  opprimeret.  Ergo  se  ab  aliis  ita  segregat,  ut  tamen  sibi  quoque  finitum  esse  dicat  operandi  tempus.  Se  enim  soli  comparat,  qui  quum  fulgore  suo  illustret  terram,  tamen  quum  occidit  diem  secum  aufert.  Itaque  mortem  suam  significat  tanquam  solis  occasum  fore:  non  quae  lucem  eius  exstinguat  vel  obscuret,  sed  eius  conspectum  eripiat  mundo.  Interea  docet  quum  in  carne  productus  fuit,  tunc  vere  lucidum  mundi  diem  exstitisse.  Etsi  enim  omnibus  saeculis  Deus  illuxerat,  novum  tamen  et  insolitum  fulgorem  Christus  adventu  suo  protulit:  unde  infert  illustrandae  patris  gloriae  hoc  maxime  idoneum  aptumque  esse  tempus  quasi  diem  serenissimum,  in  quo  mirificis  operibus  se  magis  conspicuum  exhibere  Deus  voluerit.  Verum  hic  exoritur  quaestio,  quia  post  Christi  mortem  maior  Dei  virtus  tum  in  fructu  doctrinae,  tum  in  miraculis  enituit:  et  Paulus  (2,  Cor.  4,  6)  ad  tempus  suae  praedicationis  proprie  hoc  accommodat,  quod  Deus,  qui  a  principio  mundi  iussit  e  tenebris  lucem  splendescere,  tunc  per  evan-