30:219  219  HOMILIA  LXIII.  220  confugerint,  fore  nimirum  ut  super  dracones  et  rabidissimas  quasque  feras  incedant,  et  pedibus  suis  easdem  conculcent.  Caeterum  observandum  non  tantum  a  feris  illis  et  immanibus  belluis  imminere  nobis  pericula:  sed  ab  ipsis  hominibus,  qui  saepe  in  naturam  ferarum  degenerant,  ut  fiat  homo  homini  lupus,  a  quibus  maius  periculum  ab  hominibus  quam  ab  ipsis  feris  immineat.  Ac  sane  improbi  homines  ipsos  leones  et  ursos  immanitate  et  saevitia  longe  superant:  ac  proinde  nisi  Deus  prohiberet  et  furorem  compesceret  viderentur  satis  virium  ad  nos  laniandos  habere,  et  ad  se  nostro  sanguine  explendos.  Quid  ergo  impedit  quominus  ab  improbis  et  crudelibus  hominibus  non  pluribus  afficiamur  incommodis  et  damnis?  Nae  Deum  ipsum  pro  nobis  pugnare  certum  est:  quod  etsi  corporeis  oculis  non  intuemur,  tamen  ex  effectis  de  ipsius  erga  nos  bonitate  iudicare  debemus,  quae  nisi  nos  tutaretur  quotidie,  singulis  momentis  in  mille  mortis  pericula  incurreremus.  Atque  hactenus  de  Davidis  facto  illo  insigni,  quod  e  faucibus  leonis,  et  unguibus  ursi  praedam  non  tantum  eripuit,  sed  feras  apprehensas  interfecit,  fortitudine  sane  prorsus  divina  non  humana,  dictum  esto,  transeamus  ad  aliam  doctrinam,  et  hic  attendamus  similitudinem  inter  Davidem  et  Dommum  nostrum  Iesum  Christum.  Sane  docemur  filium  Dei  sese  pastorem  nostrum  dicere,  ac  proinde  nos  hortari  ut  quandoquidem  nostrae  salutis  curam  gerit  omni  metu  liberemur.  Quid  ita?  Nempe  quoniam  pater  nos  ipsius  tutelae  commisit,  cuius  fortitudo  longe  omnium  rerum  creatarum  viribus  maior  est.  Hoc  ergo  fundamento  fiducia  nostra  nititur,  fore  ut  quandoquidem  in  Domini  nostri  Iesu  Christi  tutelam  et  praesidium  a  patre  sumus  traditi,  pastoris  officium  faciat,  nosque  in  suum  gregem  receptos  ab  omni  malo  tueatur.  Porro  non  dubium  est  quin  omnes  nostros  hostes  profliget,  quandoquidem  a  patre  potestatem  et  fortitudinem  illam  accepit,  quae  de  victoria  dubitare  nos  non  sinat,  et  omnem  metum  adimat  noxae  ab  ullis  hostibus,  quandoquidem  Deo  nos  in  suam  clientelam  recipere  visum  est.  Hoc  in  Davide  figuratum,  quum  greges  suos  custodivit,  et  a  leonum  et  ursorum  faucibus  defendit,  ut  licet  iuvenis  et  pecuarius  a  Domino  tamen  admirabili  virtute  donatus  sit.  Quid  ergo  nobis  sperandum  est,  quum  ad  ipsum  Dei  viventis  filium  Dominum  nostrum  accesserimus  ?  Neque  enim  tantum  Davidi,  qui  eius  figura  fuit  et  imago,  similis  est:  sed  omnem  virtutem  et  gloriam  patris  habet  in  se,  quam  iam  ante  mundi  iacta  fundamenta  possidebat.  Quandoquidem  igitur  ille  se  pastorem  nostrum  dicit,  nosque  in  suam  tutelam  et  praesidium  recipit,  ne  metuamus  quin  eius  fortitudo  et  potentia  sit  longe  superior  ipsis  diabolorum  viribus,  quum  adversus  nos  insurrexerint,  et  varia  consilia  agitarint:  et  quin  nos  adversus  om-