30:217  217  IN  I.  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XVII.  218  in  hominum  cogitationem  venissent.  Nam  et  plus  quam  miraculosum  est  adolescentem  adversus  ursum  aut  leonem  facere  impetum,  ad  quarum  ferarum  vel  solum  adspectum  fortissimus  quisque  cohorrescit,  et  sibi  potius  fuga  salutem  quaerit,  quam  ut  patenti  et  aperto  loco  velit  congredi.  Quum  igitur  David  dicit  se  ursum  vel  leonem  apprehendisse  mento,  et  suffocasse,  sane  apparet  plus  quam  humanis  viribus  tunc  praeditum  fuisse,  et  virtute  divina  et  incomprehensibili  tantum  facinus  gestum  fuisse.  Quamobrem  hinc  concludendum  est,  Davidem  quum  agrestem  et  pecuariam  vitam  ageret,  in  domo  paterna  omnium  abiectissimus,  et  tamen  tantis  viribus  esset  praeditus,  non  fuisse  illas  naturales,  sed  Deum  arcana  quadam  virtute  in  ipso  fuisse  operatum,  ut  a  se  ad  res  magnas  ipsum  electum  fuisse  re  ipsa  testatum  faceret.  Quapropter  licet  contemneretur  David  ut  fratrum  minimus  et  abiectissimus,  non  ideo  tamen  minus  a  Deo  certis  quibusdam  signis  nobilitatus  est,  et  ad  res  magnas  Dei  aeterno  et  arcano  consilio  designatus.  Caeterum  etsi  non  omnibus  fidelibus  Deus  concedat  leonibus  et  ursis  gulam  frangere,  et  eos  dilaniare,  tenendum  tamen  Deum  nos  adversus  leonum  et  caeterarum  istiusmodi  ferarum  impetum  tutaturum  et  defensurum:  quemadmodum  experientia  quotidiana  docet,  quantis  e  periculis  et  quam  variis  modis  nos  Deus  eruat,  et  pro  nobis  adversus  istiusmodi  feras  sanguinem  humanum  sitientes  dimicet,  et  in  genere  ab  omnibus  quotquot  sunt  in  mundo  feris  defendat.  Nam  certum  est  totidem  nobis  fore  mortis  nuncios  quot  feras  conspicimus,  ni  Deus  averteret.  Nam  ut  omittam  eas  quae  nobiscum  mansuescunt  et  cicurantur,  equos,  canes,  tauros  et  similes,  quid  retinet  feras  illas  agrestes  quominus  in  apertis  locis  nos  aggrediantur,  vel  in  ipsas  urbes  et  domos  impetum  faciant?  Nae  divina  quadam  vi  veluti  catenis  coercentur.  Nam  quoniam  a  Deo  per  peccatum  alieni  facti  sumus,  nostra  sane  contumacia  meretur  ut  omne  genus  ferarum  adversum  nos  armetur.  Scimus  enim  Adamum,  primum  illum  nostrum  parentem,  excidisse  dignitate  illa  et  autoritate  quam  in  omnes  animantes  acceperat  a  Domino,  quae  nonnisi  in  Domino  nostro  Iesu  Christo  recuperari  potest.  Quare  quum  in  antris  suis  feras  latere  videmus,  divina  manu  cohiberi  agnoscamus,  cuius  erga  nos  benevolentia  singularis  in  eo  apparet,  quod  clausas  retinet  in  antris,  ut  vel  in  agris  vel  in  domibus  quiete  et  placide  habitemus.  Neque  vero  clausas  dico  tanquam  muris  coerceantur,  sed  in  agris  et  sylvis  a  Domino  sic  retineri  ne  nobis  noceant.  Ac  nonnunquam  accidit  ut  Dominus  certis  exemplis  ostendat  homines  a  feris,  nisi  Deus  vi  sua  cohiberet,  laniandos,  quum  illis  nonnunquam  permittit  homines  laniare,  adeo  ut  ne  si  quidem  latrones  libere  grassentur,  tantam  luem  hominibus