30:215  215  HOMILIA  LXII.  216  tanquam  praelio  victos  fateantur,  ac  proinde  Philistaeis  subiiciantur  et  tributarii  fiant.  Itaque  non  abs  re  Saul  moras  nectit,  Davidemque  retinet  ne  adversus  Philistaeum  progrediatur:  etiamsi  deinceps  consentit,  ut  videbimus.  Quaenam  vero  istius  consensus  causa  fuit,  obsecro,  nisi  internus  Dei  motus  qui  Saulem  incogitantem  rexit?  Nam  alioqui  millies  potius  regnum  amisisset,  quam  Davidi  tam  insignem  victoriam  procuravisset.  Illum  itaque  Deus  excaecavit,  ut  Davidem  pateretur  istud  certamen  subire.  Nam  et  idoneas  hominum  iudicio  causas  habebat  impediendi  hunc  congressum  tam  imparem.  Ecquis  enim  adolescentem,  et  inexercitatum,  ferat  cum  gigante  exercitato  in  armis  congredi?  quis  inermem  cum  cataphracto  milite,  et  quidem  non  pari  cum  aliis  statura,  sed  qui  erat  turris  instar,  ut  vidimus:  cuius  lancea  tanti  ponderis  et  tantae  longitudinis  erat  ut  a  nullo  alio  portari  posset?  Denique  qui  clypeum,  galeam,  thoracem,  ocreas  immensi  ponderis  habebat?  et  qui  unus  erat  instar  propugnaculi?  Quare  videri  poterat  alienum  ab  omni  ratione  Davidem  in  tantum  periculum  a  Saule  coniici.  Et  praeterea  non  dubium  est  quin  Saul  vel  malitia,  vel  metu  periculi  quod  universus  exercitus  incurrebat,  certamen  istud  fuerit  impediturus,  nisi  a  Deo  fuisset  excaecatus.  Et  hoc  saepe  usu  contingere  videmus,  ut  si  quos  Deus  velit  promovere  ad  summos  aliquos  honores,  etsi  multi  improbi  reluctaturi  videantur  cedere  tamen  cogantur,  et  quod  alioqui  nollent,  sua  sententia  comprobare:  et  quem  Deus  honorari  vult  sine  contradictione  admittere.  Sic  hodie  multi  Christiani  singulis  paene  momentis  in  periculum  veniunt,  et  ab  hostibus  iam  iam  lacerandi  et  laniandi  videntur,  conspirantibus  adversus  ipsos  et  dira  quaeque  molientibus:  et  non  tamen  propterea  minus  fideles  Deo  serviunt,  sed  in  Dei  '  cultu  alacres  pergunt,  et  vel  invitis  hostibus  consilia  et  molitiones  illae  in  bonum  ipsorum  cedunt.  Quae  causa  est  istorum,  obsecro?  Nempe  Deus  suis  servis  viam  aperit,  et  veluti  quibusdam  repagulis  improbos  coercet,  ne  suum  opus  impediant,  et  ne  prava  sua  consilia  et  conatus  ad  exitum  perducant,  oculorum  aciem  hebescere  facit,  et  prudentia  et  intelligentia  privat,  ne  quid  agant  ipsimet  intelligant:  quos  certum  est  si  sua  consilia  possent  ad  exitum  perducere,  et  pravam  voluntatem  implere,  divinum  opus  impedituros.  Et  horum  omnium  exempla  nostrum  saeculum  habet  satis  frequentia.  Quis  enim  vel  sola  cogitatione  potuisset  imaginari,  quod  opus  Deus  moliebatur  posse  unquam  eum  exitum  quem  hodie  videmus  assequi?  Quid  impediit  quominus  callidi  illi  et  versuti  homines,  et  qui  pravis  semper  artibus  res  suas  tutati  sunt,  non  providerent  mature  ne  tanto  cum  successu  evangelii  doctrina  propagaretur?  Nae  si  cogitassent,  pro  viribus  impedire  istud  opus  conati