10.1:212  dum  esse,  quam  ab  institutione  et  mandato  Christi.  Aqua  mysterium  illud  peragi  voluit  unigenitus  Dei  filius.  Placuit  hominibus  chrisma  et  exsufflationem  addere.  Si  nobis  sancta  et  inviolabilis  est  Christi  autoritas,  et  quam  meretur  reverentiam  obtinet,  quis  non  videt  adventitiis  illis  nugis  foedatum  fuisse  baptismum?  Meris  deinde  ludibriis  ita  corruptus  fuit,  ut  inquinet  magis  quam  purget  eos  omnes  qui  ablutioni  crassa  illa  sacrilegia  permiscent.  Quorsum  de  mixtione  aquae  et  vini  in  sacra  coena  disceptatio  moveri  debuerit,  non  video.  Christus  symbolis  panis  et  vini  testatus  est  carnem  suam  esse  nobis  cibum,  et  sanguinem  suum  potum  (Ioann.  6,  55;  Matth.  26,  26).  Si  penuria  sit  vini,  exiguum  quod  suppetet  aqua  diluere,  ut  toti  ecclesiae  sufficiat,  minime  absurdum  erit.  Si  religio  iniicitur,  ac  si  necessaria  foret  mixtio,  superstitione  hoc  non  caret.  Nam  et  nova  lege  praeter  Christi  mandatum  perperam  non  minus  quam  temere  obstringitur  ecclesia,  et  mysterium  in  re  nihili  pueriliter  quaeritur.  Calicem  ex  aqua  et  vino  mixtum  habere  volunt,  quia  e  latere  Domini  fluxerunt  aqua  et  sanguis  (1.  Ioann.  5,  6).  Quasi  vero  autoris  consilium  fuerit  tale  quidquam  docere:  ac  non  magis  pignus  dare  spiritualis  potus.  Nec  vero  recte  huc  torquetur  Cypriani  testimonium:  1)  quia  nunquam  diluendum  in  sacra  coena  vinum  esse  contendit,  sed  contra  lymphaticos  homines  asseruit  ex  Christi  mandato  bibendum  illic  esse  vinum.  Erant  enim  qui  abstinentiae  praetextu  vinum,  quo  intemperanter  vulgus  abutitur,  arcebant  a  coelesti  mysterio.  Quum  ergo  non  aqua  sed  vino  repraesentari  in  sacra  coena  Christi  sanguinem  tota  disputatione  doceat,  quae  de  mixtura  obiter  tradit,  non  recte  ad  aquae  patrocinium  trahuntur.  Adde  quod  in  miscendi  verbo,  quod  subinde  usurpat,  falluntur  imperiti,  dum  pro  diluere  semper  accipiunt:  quum  potius  fundere  significet  ex  recepto  apud  vetustos  et  idoneos  scriptores  linguae  latinae  usu.  Et  sane  alibi  ad  unitatem  pios  hortari  volens,  non  ex  multis  aquae  guttis,  sed  ex  pluribus  acinis  sacrum  calicem,  sicut  ex  pluribus  granis  panem  mysticum  constare  admonet  (1.  Cor.  10,  17).  Neque  tamen  infitior  ipsum  mixtionem  aquae  et  vini  asserere,  sed  evanido  praetextu:  quia  vinum  Christi  sanguinem,  aqua  plebem  significet.  Haec  argutia  si  cui  arridet,  dignus  est  qui  vento  pascatur.  Nos  vero  curiositate  humani  ingenii,  quae  semper  nimium  lascivit,  valere  iussa,  ab  eius  ore  pendeamus  qui  unicus  est  coenae  autor.  Imo  videmus  ut  Cyprianus  ipse  memorabili  sententia  nos  a  se  ad  Christum  ableget,  ubi  vetat  consuetudinem  sequi  in  aqua  sola  offerenda:  quia  potius  quaerendum  est,  quem  sequuti  sint  patres,  quos  alii  imitari  volunt.  Nam  si  solus,  inquit,  Christus  au-  1)  In  Epistolis.