30:211  211  HOMILIA  LXH.  212  quae  Deus  pro  sua  egregia  in  nos  voluntate  largitus  est,  et  inde  rixarum  occasionem  quaerunt.  Sane  si  quis  Davidi  fecisset  optionem,  credo  equidem  ipsum  sua  conditione  contentum  libenter  alteri  cessurum  fuisse  regendi  populi  dignitatem.  Nam  et  quid  ipse  de  se  profiteatur  postquam  rex  fuisset  electus,  et  Deus  illum  in  administratione  rexisset  et  gubernasset,  quod  beneficium  summum  aliis  regibus  non  fuit  inter  gentes  communicatum,  nempe  se  fuisse  sicut  puerum  nuper  ablactatum  a  matre  sua,  se  non  habuisse  magnos  spiritus,  neque  animum  ad  dignitates  et  praeeminentiam  applicuisse  :  et  quidem  iureiurando  affirmat,  se  nunquam  aggressum  res  magnas  aut  arduas  supra  quam  ipsi  conveniret,  sed  semper  in  humilitate  ambulasse,  nunquam  elatum  sua  dignitate.  Quandoquidem  igitur  David  sese  continuit  et  tam  modeste  gessit  licet  regiam  potestatem  adeptus,  verisimile  est  illum  oves  pascentem  et  privatam  vitam  agentem  fuisse  sua  sorte  contentum,  neque,  si  Deus  permitteret,  ad  altiora  aspiraturum  fuisse.  Quare  quum  a  fratre  nunc  tam  acerbe  increpatur,  et  quidem  tam  contumeliose,  gravem  illi  fuisse  iniuriam  non  mirum  est.  Sed  Deus  ita  solet  suos  ad  patientiam  exercere.  Hinc  itaque  discamus,  quod  ante  attigi,  Deo  nostra  opera  utente  ad  sui  nominis  gloriam  promovendam,  et  nos  donis  excellentibus  sancti  sui  spiritus  ornante,  si  increduli  et  improbi  homines  odiis  iniquis  nos  persequantur,  et  perturbare  ac  veluti  lacerare  nitantur,  patienter  illa  omnia  ferre,  quandoquidem  Deus  nostram  patientiam  illis  modis  explorat  et  exercet:  et  praeterea  cognoscamus  non  hoc  demum,  sed  multis  retro  lapsis  saeculis  vitium  istud  hominum  mentes  occupasse.  Sed  agite  perpendamus  quanta  caecitate  feriantur,  quos  ista  lues  invidiae  et  malitiae  semel  occupavit,  et  ita  fascinavit,  ut  quibuscum  ipsis  sit  negotium  non  videant,  et  in  obvium  quemque  temere  ferantur.  Nam,  quaeso,  quid  sibi  volunt  Eliabi  verba  illa:  Quare  venisti,  et  quare  dereliquisti  jnauculas  oves  illas  in  deserto?  Dicas  Eliabum  hic  rusticum  quempiam  mendicum  compellare,  quum  tamen  de  domo  paterna  hic  ageretur,  Davidi  pauculas  oves  exprobrans,  quas  etiam  in  deserto  pasceret.  Davidem  libenter  afficeret  dedecore,  quod  in  ipsum  tamen  et  totam  patris  familiam  redundabat.  Erant  enim  tunc  familiarum  opes  et  nobilitas  pecudum  greges.  Hinc  apparet  vehementes  illas  passiones,  quibus  sese  velut  laxis  habenis  abripi  homines  sinunt,  ut  sine  iudicio  et  ratione  in  quaevis  obvia  ferantur,  in  ipsorum  dedecus  et  ignominiam  verti,  ut  iis  inferiores  esse  cogantur  quibus  superiores  esse  volebant.  Tanto  itaque  ardentius  nos  oportet  Deum  precari,  ut  nostros  affectus  cohibeat,  et  ne  nos  sinat  vanitate  et  bonorum  cupiditate  superari,  vel  invidia  alienae  felicitatis  laborare,  quum  excellentibus  ornatos  donis  eos  con-