30:210  gamus,  et  eidem  bellum  inferamus.  Quare  si  pure  et  sincere  Deum  colere  venerarique  optamus,  et  non  remorari  cursum  gratiarum  ipsius,  prout  variis  personis  illas  distribuere  voluerit,  primum  fugienda  prava  illa  dominandi  et  supra  alios  eminendi  cupiditas:  deinde  danda  opera  ut  ubicunque  dona  spiritus  Dei  apparuerint,  ea  sine  invidia  et  malitia  quanti  par  est  faciamus,  et  pro  viribus  ea  conemur  omnibus  nota  facere,  quod  summo  nostro  commodo  fiet.  Nam,  quaeso,  quid  promovebunt  qui  se  prae  aliis  extollere  volunt,  si  dentibus  infrendeant,  et  vehementer  indignentur,  si  Deus  alios  quam  ipsos  assumat?  Si  quis  enim  multis  donis  sancti  spiritus  excellat,  certum  est  quaecunque  dona  et  dotes  in  eo  fuerint  in  omnium  fidelium  salutem  redundaturas,  et  omnium  utilitati  cessuras.  Quare  nonne  amentiam  nostram  detegimus,  quum  aegre  ferimus  Deum  in  hoc  vel  illo  operari,  et  quaecunque  dona  in  illos  contulerit  in  nostrum  commodum  et  utilitatem  cedere?  Hoc  igitur  exemplum  Eliabi  fratris  Davidis  diligenter  est  nobis  observandum.  Nam  ex  eo  discimus  arrogantiam  et  superbiam  ex  hominum  memoria  omnem  humanitatem  delere,  et  oblivionem  inducere  necessitudinis,  ut  nulla  ratio  neque  consanguineorum  neque  fratrum  habeatur,  sicuti  fratres  videmus  iam  inde  ab  omni  aevo  sibi  non  pepercisse,  quum  de  dominatione  actum  est:  sed  sese  mutuis  odiis  et  inimicitiis  persequutus  esse,  et  vulneribus  confodisse:  saepe  filios  a  matrum  ulnis  ereptos,  saepe  etiam  liberos  patribus  ipsis  et  matribus  non  abstinuisse,  tanta  vis  est  ambitionis  istius  diabolicae,  qua  homines  ita  fascinantur,  ut  omnem  de  Deo  ipsis  memoriam  adimat,  et  parentum  etiam  oblivionem  adferat.  Et  de  Eliabi  ira  adversus  Davidem  satis,  quibus  accesserunt  et  contumeliosa  verba.  Nam,  ait,  novi  superbiam  tuam,  eu  nequitiam  cordis  tui.  Quare  dereliquisti  pauculas  illas  oves  in  deserto?  Davidem  hic  falso  accusari  a  fratre  superbiae  et  malitiae  audimus.  Quid  enim  in  eo  frater  deprehenderat,  cur  eum  tam  arroganter  obiurgaret,  quasi  aliquam  audaciam  in  eo  deprehendisset,  aut  artes  aliquas  quibus  appeti  tae  in  alios  dominationis  argui  posset?  Neque  enim  David  Samuelem  praevenerat,  ut  ab  ipso  ungeretur,  neque  rationibus  obliquis  regnum  affectasse  deprehensus  fuerat,  qui  de  regno  ad  quod  prorsus  incogitans  vocatus  est  nunquam  cogitaverat.  Illa  ergo  Davidis  superbia,  illa  malitia,  quod  oves  sedulus  pascebat,  nulla  vanitatis  ductus  cupiditate,  sed  sua,  licet  abiecta  et  vili,  conditione  contentus.  Sed  Deo  placuit  ipsum  inde  ad  solium  regium  extollere.  Hinc  apparet  improbos  semper  in  calumnias  et  maledicta  proclives  esse,  et  calumniarum  inventores,  licet  nulla  ipsis  occasione  oblata.  Quare  patienter  feramus  improborum  odia,  quae  graviora  adversus  nos  consurgunt,  quod  nobis  invident  dona,  14