|
30:21
21
IN
I.
LIB.
SAMUEL.
CAP.
XIII.
22
mur
nos
nunquam
in
Dei
obsequium
compositum
iri,
quin
affectus
nostros
cohibere
et
fraenare
didicerimus.
Itaque
si
quod
periculum
immineat,
sic
timeamus
ne
horrore
et
terrore
dissiliamus,
sed
affectus
nostros
cohibentes,
in
Deum
modeste
spem
nostram
coniiciamus.
Si
quae
tristitia
invaserit,
ne
vindictae
cupiditate
incendamur:
sed
ad
verbi
divini
regulam
nos
componamus.
Si
quae
contra
laetitiae
occasio
se
obtulerit,
ne
insolenter
nos
geramus,
sed
nos
intra
verbo
divino
praescriptos
modestiae
terminos
contineamus.
Denique
Deum
nunquam
ut
oportet
colemus,
quin
adversus
nostros
affectus
pugnemus.
Atque
hic
in
primis
metuendae
artes
diaboli,
novas
semper
rationes
quibus
deiiciat
nos,
et
si
posset
in
exitium
trahat,
molientis.
Nam
modo
immoderata
laetitia,
modo
immensa
tristitia,
modo
metu
ingenti,
modo
aliis
variis
modis
nos
adoritur,
adeo
ut
nisi
firmo
nitamur
fundamento,
brevi
sit
eversurus.
Atque
idcirco
necesse
est
nos
adversus
ipsius
conatus
bene
munitos
esse,
et
affectibus
omnibus
ultro
resistere
paratos,
ne
ab
illis
a
Dei
cultu
avertamur,
et
ab
officio
nostro
resiliamus.
Et
de
istis
hactenus.
Caeterum
non
est
verisimile
Saulem
ex
contumacia
fuisse
adversus
Deum
rebellem,
et
oblatam
gratiam
reiecisse.
Nam
necessitate
quam
sibi
finxit
ad
sacrificandum
impulsus
est:
et
satis
conspicuum
est
illum
ab
omni
ambitione
aut
arrogantia
fuisse
in
hoc
facto
alienum,
et
ab
omni
contemptu
sacerdotalis
dignitatis,
ut
ante
diximus.
Verumtamen
non
ideo
excusationi
locus
ipsi
ullus
factus
est.
Quamobrem
discamus
inutiles
et
irritas
fore
coram
Deo
nostras
omnes
excusationes,
si
quacunque
tandem
ratione
quod
ipsemet
praescripserit
transgrediamur:
ac
nullo
praetextu
posse
nostram
inobedientiam
tegi
apud
Deum.
Tanti
enim
facit
obedientiam,
ut
neque
coelum,
neque
terra,
non
denique
totus
mundus
possit
coram
Deo
iustificare
inobedientiam
peccantes,
quemcunque
tandem
pro
se
praetextum
adferant.
Nam
quae
magis
speciosa
posset
adferri
excusatio
ista
qua
se
apud
Samuelem
Saul
tuebatur:
Ego
te
septem
dies
exspectavi,
et
tamen
non
venisti?
Quin
etiam
ego
te
decennium
exspectassem,
sed
quum
animadverterem
sensim
dilabi
perterritum
populum,
in
maximis
angustiis
fui.
Verbum
hebraeum
significat,
continui
me,
ut
sit
sensus,
valde
coarctatus
sum;
quasi
diceret,
sane
libenter
voluissem
non
sacrificare,
neque
ad
sacrificandum
cogi:
sed
quum
praesens
periculum
animadverti
veluti
coarctatus
sum
et
in
angustias
redactus,
ut
vel
invitus
sacrificare
sim
coactus.
Apparet
ergo
Saulis
excusatio:
Ego
te
inquit,
septem
dies
intra
quos
te
promiseras
venturum
exspectavi,
et
interea
magno
numero
coactos
hostes
adversus
me
vidi
facere
incursionem
et
impetum
paratos
ad
me
opprimendum:
populum
vero
contra
terrore
|