[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:21  21  IN  I.  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XIII.  22  mur  nos  nunquam  in  Dei  obsequium  compositum  iri,  quin  affectus  nostros  cohibere  et  fraenare  didicerimus.  Itaque  si  quod  periculum  immineat,  sic  timeamus  ne  horrore  et  terrore  dissiliamus,  sed  affectus  nostros  cohibentes,  in  Deum  modeste  spem  nostram  coniiciamus.  Si  quae  tristitia  invaserit,  ne  vindictae  cupiditate  incendamur:  sed  ad  verbi  divini  regulam  nos  componamus.  Si  quae  contra  laetitiae  occasio  se  obtulerit,  ne  insolenter  nos  geramus,  sed  nos  intra  verbo  divino  praescriptos  modestiae  terminos  contineamus.  Denique  Deum  nunquam  ut  oportet  colemus,  quin  adversus  nostros  affectus  pugnemus.  Atque  hic  in  primis  metuendae  artes  diaboli,  novas  semper  rationes  quibus  deiiciat  nos,  et  si  posset  in  exitium  trahat,  molientis.  Nam  modo  immoderata  laetitia,  modo  immensa  tristitia,  modo  metu  ingenti,  modo  aliis  variis  modis  nos  adoritur,  adeo  ut  nisi  firmo  nitamur  fundamento,  brevi  sit  eversurus.  Atque  idcirco  necesse  est  nos  adversus  ipsius  conatus  bene  munitos  esse,  et  affectibus  omnibus  ultro  resistere  paratos,  ne  ab  illis  a  Dei  cultu  avertamur,  et  ab  officio  nostro  resiliamus.  Et  de  istis  hactenus.  Caeterum  non  est  verisimile  Saulem  ex  contumacia  fuisse  adversus  Deum  rebellem,  et  oblatam  gratiam  reiecisse.  Nam  necessitate  quam  sibi  finxit  ad  sacrificandum  impulsus  est:  et  satis  conspicuum  est  illum  ab  omni  ambitione  aut  arrogantia  fuisse  in  hoc  facto  alienum,  et  ab  omni  contemptu  sacerdotalis  dignitatis,  ut  ante  diximus.  Verumtamen  non  ideo  excusationi  locus  ipsi  ullus  factus  est.  Quamobrem  discamus  inutiles  et  irritas  fore  coram  Deo  nostras  omnes  excusationes,  si  quacunque  tandem  ratione  quod  ipsemet  praescripserit  transgrediamur:  ac  nullo  praetextu  posse  nostram  inobedientiam  tegi  apud  Deum.  Tanti  enim  facit  obedientiam,  ut  neque  coelum,  neque  terra,  non  denique  totus  mundus  possit  coram  Deo  iustificare  inobedientiam  peccantes,  quemcunque  tandem  pro  se  praetextum  adferant.  Nam  quae  magis  speciosa  posset  adferri  excusatio  ista  qua  se  apud  Samuelem  Saul  tuebatur:  Ego  te  septem  dies  exspectavi,  et  tamen  non  venisti?  Quin  etiam  ego  te  decennium  exspectassem,  sed  quum  animadverterem  sensim  dilabi  perterritum  populum,  in  maximis  angustiis  fui.  Verbum  hebraeum  significat,  continui  me,  ut  sit  sensus,  valde  coarctatus  sum;  quasi  diceret,  sane  libenter  voluissem  non  sacrificare,  neque  ad  sacrificandum  cogi:  sed  quum  praesens  periculum  animadverti  veluti  coarctatus  sum  et  in  angustias  redactus,  ut  vel  invitus  sacrificare  sim  coactus.  Apparet  ergo  Saulis  excusatio:  Ego  te  inquit,  septem  dies  intra  quos  te  promiseras  venturum  exspectavi,  et  interea  magno  numero  coactos  hostes  adversus  me  vidi  facere  incursionem  et  impetum  paratos  ad  me  opprimendum:  populum  vero  contra  terrore   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci