|
30:203
203
HOMILIA
LXI.
204
consuetudo
tamen
istius
populi
est
observanda.
Nam
ex
istis
apparet
populum
suis
sumptibus
militasse:
quae
non
parva
fuit
tentatio:
siquidem
Deus
promiserat
illos
terram
illam
inhabitaturos
placide
et
quiete
quam
ipsis
dabat:
sed
magna
cura
et
sollicitudine
coguntur
domi
vivere
et
parce,
ut
possint
iis
qui
in
castris
erant
victum
et
annonam
suppeditare.
Verum
oportebat
ipsos
agnoscere
se
datam
sibi
libertatem
suo
vitio
perdidisse.
Et
debent
ista
diligenter
a
nobis
in
eruditionem
nostram
expendi.
Nam
fere
fit
ut
nisi
Deus
nobis
ex
animi
nostri
sententia
et
voto
suppeditet
quae
cupimus,
adversus
ipsum
obmurmuremus,
Deumque
velut
in
causam
vocemus,
iis
quae
nobis
ex
mera
liberalitate
dat
non
contenti:
et,
quod
longe
deterius
est,
ad
diffidentiam
sollicitamur,
quum
non
perficit
ea
quae
nobis
persuaseramus
:
et
si
prospera
omnia
polliceatur
non
intueamur,
neque
ipsum
nos
ad
suum
cultum
et
honorem
hortantem
audiamus:
quin
potius
sponte
ipsum
provocemus
et
ipsius
gratias
repellamus.
Quid
mirum
igitur
si
nos
afflictionibus
diutius
premi
permittit,
si
multis
calamitatibus
persequitur,
et
quo
tempore
optaremus/non
adfert
auxilium?
Quare,
inquam,
ista
miraremur
quandoquidem
eius
iram
indesinenter
provocamus,
et
quominus
se
patrem
nobis
ostendat
impedimus?
Itaque
quum
veteres
illos
patres
videmus
non
bene
et
commode
semper
in
terra
illa
promissa
vixisse,
et
non
omnia
ex
animi
sententia
ipsis
successisse
:
sed
saepe
domi
in
summis
angustiis
fuisse,
saepe
foris
ab
hostibus
lacessitus,
et
praedae
ac
rapinis
expositos,
et
in
ancipiti
statu
fuisse,
aliis
adversus
hostes
praeliantibus,
alijs
vero
domi
victum
et
annonam
ipsis
procurantibus,
discamus
nos
ipsos
intueri
et
explorare,
nostrarumque
afflictionum
causam
peccata
nostra
esse
agnoscamus.
Hinc
enim
faciendum
exordium.
Deinde
patienter
feramus
a
Deo
nostram
patientiam
et
obedientiam
explorari,
ac
in
ipsius
timore
semper
ambulemus,
licet
per
ignes
et
aquas
multa
pericula
immineant,
et
multae
calamitates
nobis
paratae
videantur.
Postquam
vero
David
in
castra
venisset,
et
de
fratrum
statu
inquireret,
ecce
auditur
tumultus
,ad
arma
concurrentium,
et
se
ad
pugnam
utriusque
aciei
parantis
concursus:
et
apparuit
vir
ille
stans
inter
duas
acies,
adscendens
Goliath
nomine,
Philistaeus
de
Gethj
de
castris
Philistinorum,
et
loquente
eo,
audivit
David.
Omnes
autem
Israelitae
quum
vidissent
virum
fugerant
a
facie
eius,
timentes
eum
valde.
Et
dixit
unus
quispiam
de
Israel:
Num
vidistis
virum
hunc
qui
adscendit
?
ad
exprobrandum
enim
Israeli
adscendit.
Virum
ergo
qui
percusserit
eum
ditabit
rex
divitiis
magnis,
et
filiam
suam
dabit
ei,
et
domum
patris
eius
faciet
absque
tributo
in
Israel.
Sane
audiebant
quidem
omnes
gigantis
provocationem,
sed
alii
alios
intuebantur
attoniti:
nullus
au-
|