|
15:203
203
EPISTOLAE
1992.IMA
204
Si
ecclesiae
omnes
facerent
officium,
veraque
vigeret
sanctorum
communio,
dies
et
noctes
communes
fierent
preces.
Nunc
qui
pro
evangelio
stant,
causam
habent
quam
iustissimam
eos
tuendi:
nam
si
pro
gloria
Domini
hic
se
strenue
gesserint
necesse
est
eos
victores
evadere,
et
pietatis
hostes
victos
succumbere.
Quod
plane
est
videre
in
causa
Domini
pure
suscepta,
non
tantum
in
eos,
quibus
merito
adesse
debemus,
utpote
nobis
commissis,
cuiusmodi
sunt
Locarnenses,
piis
qui
evangelio
nomen
dederunt
quamvis
non
solis.
Verum
etiam
id
patet
erga
eos,
qui
nobis
subditi
non
sunt,
qui
in
iusta
causa
opem
ferunt,
Dominum
adesse
sentiunt.
Quis
non
videt
hanc
esse
omnium
iustissimam
causam,
ubi
quis
petit,
ut
liceat
et
detur
pie
et
sancte
secundum
Deum
vivere,
et
quod
prohibetur,
ideo
prohiberi,
quia
malum
sit
et
fieri
non
debeat.
Aequitas
causae,
ubi
quis
nihil
nisi
ea
quae
iustissima
sunt,
petit,
et
ea
qua
decet
modestia,
modo
et
ratione,
adeo
ut
qui
petit,
nihil
omittat
eorum
quae
oportet,
quin
plura
offert
quam
par
sit
quantum
addit
petenti
et
quantum
aufert
reluctanti?
Deus
optimus
et
potentissimus
ita
agat
corda
piorum
ut
sapientissime,
modestissime
ac
constantissime
hic
se
gerant.
Memini
quid
diceretur
dum
Genevae
essem,
semper
admonebamur
ab
Arctopolitanis:
Date
operam
ne
quid
queri
de
vobis
adversarii
possint,
sed
pro
vobis
ius
ac
aequum
stet.
Fecit
Dominus
ut
pusillus
grex,
qui
etiam
domi
erat
in
longe
maiori
luporum
numero
interseptus
et
foris
nihil
non
habebat
adversum,
omnia
ferens
salvus
evaserit.
Magdeburgum7)
non
aliud
loquitur:
ne
longiora
et
antiquiora
petam.
Hic
quum
causa
sit
Domini,
prorsus
ab
eo
est
petendum.
Si
alia
quis
intueatur,
aut
numerum
aut
sapientiam
vel
quidvis
aliud,
male
cedit.
Vult
Dominus
gloriam
apud
se
esse.
Tantum
hoc
sit,
haec
est
causa
Domini,
iustissima,
sanctissima:
non
possumus
contra
neque
secus
agere,
hoc
nos
iubet
Dominus,
quidquid
inde
sequatur,
parendum
est
nobis,
non
secus
quam
Abrahamus
egit
iussus
filium
immolare,
et
nos
parebimus.
Faciat
Dominus
quod
bonum
est,
ut
sancte
scribis,
in
oculis
suis.
Non
immerito
prudens
et
videns
moveris,
vix
enim
a
foedere
icto
inter
Helvetios
aliquid
tantae
molis,
et
quod
tanta
secum
ferat,
contigit.
Si
omnia
essent
quam
pacatissima,
tantum
hoc
dissidii
suboriretur,
hostis
ille
antiquus
facile
posset
inde
horrenda
excitare,
quae
vix
finem
haberent:
nunc
in
tanto
incendio
omnibus
flagrantibus
quid
non
faciet?
Verum
vivit
Dominus,
cuius
est
causa
quam
prodere
non
oportet,
sed
plena
in
Deum
fiducia
eam
tueri,
et
nihil
|