30:200  quisque  in  sua  vocatione  serviat,  ut  nulla  tanta  sit  dignitas  quae  non  teneatur  proximis  inservire,  si  ad  dignitatem  illam  vocatus  officio  fungi  velit.  Deinde  et  deiici  et  deprimi  discunto,  quoties  Deo  videbitur:  neque  conditionis  mutationem  aegre  ferunto,  neque  si  Deus  illos  in  humili  conditione  esse  velit  animum  despondento.  Sed  forti  praesentique  animo  sunto,  quicunque  casus  acciderit:  quod  fiet  si  humilitatem  sectentur,  et  in  sua  vocatione  modeste  se  contineant.  Et  de  Davidis  exemplo  hactenus  :  sequitur  deinceps,  illum  fratrum  fuisse  minimum,  quum  octo  essent:  et  iis  verbis  magis  commendatur  erga  Davidem  Dei  gratia,  quem  etsi  nulla  prae  fratribus  specie  externa  commendabilem,  tamen  ipsis  anteposuerit.  Et  quidem  hic  tres  ipsius  fratres  maiores  natu  nominantur  ad  bellum  a  patre  missi,  ut  appareat  vel  ipsius  patris  iudicio  Davidem  parvi  factum  fuisse.  Nonne  vero  tamen  ipse  pater  de  Dei  voluntate  per  Samuelem  certior  factus  fuerat,  electum  a  Deo  Davidem,  et  Sauli  successorem,  designatum?  quid  ergo  ipsum  tantopere  despicit  et  reiicit?  Nam  fere  fit  ut  si  quis  pater  in  liberorum  aliquo  notam  quandam  futurae  virtutis,  et  coniecturam  aliquam  futurae  dignitatis  habeat,  in  eo  maxime  acquiescat  voluptatemque  capiat.  Sane  Isai  non  tantum  coniectura,  sed  promissis  divinis  magnum  aliquid  sperare  iubebatur  :  nam  expressum  erat  Samuelis  oraculum,  unctione  externa  confirmatum,  Davidem  in  Israele  regnaturum:  quare  ergo  non  habuit  illum  in  maiore  pretio?  Nae  Deus  hoc  permisit,  ut  sua  gratia  sic  longe  fieret  illustrior.  Nam  si  Davidem  pater  ultro  promovisset,  et  ad  bellum  cum  reliquis  fratribus  sub  vexillis  Saulis  misisset,  visa  fuisset  humana  quaedam  ratio  viam  Davidi  ad  dignitatem  illam  fecisse,  ac  proinde  gratia  et  benevolentia  Dei  fuisset  obscurior.  At  quum  tres  filii  Isai  maiores  post  Saulem  in  praelium  abiisse  dicuntur,  et  nomina  illorum  Eliab,  Abinadab,  Samma  exprimuntur,  David  autem  fuisse  minimus:  et  dimissus  a  patre  ad  fratres  in  castris  visitandos  dicitur,  et  modo  pecudes  in  agris  curasse,  modo  ad  fratres  excurrisse.  Sane  David  longe  remotus  ab  omni  dignitate  videbatur,  qui  modo  in  pascua  ducendis  ovibus,  modo  in  fratrum  ministerium  operam  suam  navaret:  contra  vero  fratres  optimam  rationem  habere  ad  summos  honores  perveniendi.  Verum  divina  providentia  Davidem  voluit  et  reiici  et  ad  haec  abiecta  ministeria  vocari,  ut  ad  rerum  gubernacula  deinceps  vocatus,  illustriorem  erga  se  Dei  bonitatem  faceret.  Nam,  obsecro,  qua  hunana  industria,  quibus  consiliis,  Davidem  momenta  de  humili  et  abiecto  regem  factum  dicemus?  An  ebus  praeclare  gestis?  an  hominum  gratia  et  fa\jre?  an  ipsius  patris  consiliis,  qui  a  Samuele  regnaturum  olim  acceperat,  et  proinde  ad  illos  honores  viam  ipsi  fecerit?  Minime