|
30:20
non
quidem
alienum,
nempe
sacerdotale
munus
invasit,
sed
nimium
festinavit,
et
praefixum
a
Domino
tempus
non
exspectavit:
ac
proinde
minime
accusandus
quasi
manu
propria
sacrificavisset.
Sed
gravius
in
eo
peccavit,
quod
quum
in
promptu
remedium
haberet,
non
usus
est.
Nam
quum
dilabi
populum
et
metu
perculsum
se
domum
recipere
videret,
cur
non
advocabat
Ahiazum,
ut
deinceps
fecit,
et
os
Domini
interrogabat?
Nam
Deus
promiserat
se
praesentem
adfuturum
omnibus
ipsum
in
fide
et
veritate
invocantibus.
Ahias
vero
quum
ephod
haberet,
veluti
praesentem
Christum
exhibebat,
in
cuius
nomine
familiaris
ad
Deum
accessus
patet.
Quare
quum
Saul
tantum
beneficium
praesens
neglexerit,
merito
condemnatur.
Nam
primum
nimia
illa
festinatio
fuit
contraria
fidei,
et
cum
rebellione
coniuncta:
ad
quam
accessit
ingratitudo,
remedium
oblatum,
si
modo
advertisset,
reiiciens.
Atqui
certum
est
non
contemtu
aut
fastidio
Saulem
hoc
beneficium
reiecisse:
sed
terrore
et
metu
perculsum
fuisse,
ut
neque
meminerit
ephod,
neque
sacerdotis.
Ex
quibus
allata
superius
doctrina
clarius
elucet,
ita
esse
nostros
omnes
affectus
cohibendos
et
fraenandos,
ut
nos
totos
in
Dei
obsequium
componamus,
et
vera
fide
in
eo
perseveremus.
Ac
si
forte
Deus
occultare
se
videatur,
et
in
maximas
angustias
redigamur,
nihilominus
tamen
de
ipsius
erga
nos
egregia
voluntate
persuasi
simus,
exspectantes
eius
auxilium
opportuno
semper
tempore
praesens
adfuturum,
modo
in
illo
invocando
perseveremus.
Et
quicunque
casus
evenerint,
omnium
rerum
nostrarum
exitum
in
illius
providentiam
reiiciamus,
et
in
illo
solo
conquiescamus:
ac
summopere
caveamus
ne
nimium
nobis
arrogemus,
neve
Deo
nos
regendi
rationem
praescribere
velimus.
Deinde
discendum
ex
hoc
loco,
metu
in
nobis
dominante
et
sensus
omnes
occupante
rationi
et
iudicio
locum
eripi:
adeo
ut
quaecunque
pericula
ingruerint,
animum
statim
despondeamus.
Nam
rebus
quidem
secundis
et
prosperis
fidem
nostram
in
Deum
iactamus,
et
pro
solo
auxiliatore
in
rebus
angustis
et
difficilibus
habemus,
denique
quisque
fiduciam
quae
in
unum
Deum
est
coniicienda
praedicat
et
magnopere
laudat:
sed
ubi
ad
rem
ventum
est,
et
in
res
adversas
incidimus,
quibus
premimur,
tanto
metu
percellimur,
ut
ex
mente
nostra
iudicium
abeat,
et
Dei
promissiones,
de
quibus
paulo
ante
tantopere
laetabamur
et
gloriabamur,
effluant:
Dei
voluntatem
probare
nequeamus,
neque
ipsius
virtutem
meditari:
denique
tanta
perturbatio
mentes
occupet,
ut
quo
nos
vertamus
nesciamus.
Quare
si
nos
Dei
verbo
regendos
tradere
volumus,
adversus
istiusmodi
violentos
affectus
et
passiones,
quibus
ita
rapimur
et
agimur
ut
bestiae
simus
an
homines
incertum
sit,
pugnandum
est.
Quamobrem
utilissima
est
doctrina
ista,
qua
doce-
|