[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:20  non  quidem  alienum,  nempe  sacerdotale  munus  invasit,  sed  nimium  festinavit,  et  praefixum  a  Domino  tempus  non  exspectavit:  ac  proinde  minime  accusandus  quasi  manu  propria  sacrificavisset.  Sed  gravius  in  eo  peccavit,  quod  quum  in  promptu  remedium  haberet,  non  usus  est.  Nam  quum  dilabi  populum  et  metu  perculsum  se  domum  recipere  videret,  cur  non  advocabat  Ahiazum,  ut  deinceps  fecit,  et  os  Domini  interrogabat?  Nam  Deus  promiserat  se  praesentem  adfuturum  omnibus  ipsum  in  fide  et  veritate  invocantibus.  Ahias  vero  quum  ephod  haberet,  veluti  praesentem  Christum  exhibebat,  in  cuius  nomine  familiaris  ad  Deum  accessus  patet.  Quare  quum  Saul  tantum  beneficium  praesens  neglexerit,  merito  condemnatur.  Nam  primum  nimia  illa  festinatio  fuit  contraria  fidei,  et  cum  rebellione  coniuncta:  ad  quam  accessit  ingratitudo,  remedium  oblatum,  si  modo  advertisset,  reiiciens.  Atqui  certum  est  non  contemtu  aut  fastidio  Saulem  hoc  beneficium  reiecisse:  sed  terrore  et  metu  perculsum  fuisse,  ut  neque  meminerit  ephod,  neque  sacerdotis.  Ex  quibus  allata  superius  doctrina  clarius  elucet,  ita  esse  nostros  omnes  affectus  cohibendos  et  fraenandos,  ut  nos  totos  in  Dei  obsequium  componamus,  et  vera  fide  in  eo  perseveremus.  Ac  si  forte  Deus  occultare  se  videatur,  et  in  maximas  angustias  redigamur,  nihilominus  tamen  de  ipsius  erga  nos  egregia  voluntate  persuasi  simus,  exspectantes  eius  auxilium  opportuno  semper  tempore  praesens  adfuturum,  modo  in  illo  invocando  perseveremus.  Et  quicunque  casus  evenerint,  omnium  rerum  nostrarum  exitum  in  illius  providentiam  reiiciamus,  et  in  illo  solo  conquiescamus:  ac  summopere  caveamus  ne  nimium  nobis  arrogemus,  neve  Deo  nos  regendi  rationem  praescribere  velimus.  Deinde  discendum  ex  hoc  loco,  metu  in  nobis  dominante  et  sensus  omnes  occupante  rationi  et  iudicio  locum  eripi:  adeo  ut  quaecunque  pericula  ingruerint,  animum  statim  despondeamus.  Nam  rebus  quidem  secundis  et  prosperis  fidem  nostram  in  Deum  iactamus,  et  pro  solo  auxiliatore  in  rebus  angustis  et  difficilibus  habemus,  denique  quisque  fiduciam  quae  in  unum  Deum  est  coniicienda  praedicat  et  magnopere  laudat:  sed  ubi  ad  rem  ventum  est,  et  in  res  adversas  incidimus,  quibus  premimur,  tanto  metu  percellimur,  ut  ex  mente  nostra  iudicium  abeat,  et  Dei  promissiones,  de  quibus  paulo  ante  tantopere  laetabamur  et  gloriabamur,  effluant:  Dei  voluntatem  probare  nequeamus,  neque  ipsius  virtutem  meditari:  denique  tanta  perturbatio  mentes  occupet,  ut  quo  nos  vertamus  nesciamus.  Quare  si  nos  Dei  verbo  regendos  tradere  volumus,  adversus  istiusmodi  violentos  affectus  et  passiones,  quibus  ita  rapimur  et  agimur  ut  bestiae  simus  an  homines  incertum  sit,  pugnandum  est.  Quamobrem  utilissima  est  doctrina  ista,  qua  doce-  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci