|
30:199
199
HOMILIA
LXI.
200
hic
animadvertimus
e
domo
paterna
vocatum,
ut
coram
Saule
pulsans
citharam,
eum
a
spiritu
malo
recrearet,
quem
Deus
Saulem
castigaturus
immr
serat,
non
ambivisse
illam
dignitatem;
neque
sese
ultro
obtulisse,
neque
obliquas
vias
quaesivisse
quibus
ad
eam
perveniret,
ut
solent
ambitiosi,
licet
coram
homimbus
morbum
occultum
non
detegant,
sed
intus
foveant
illam
cupiditatem
sibi
autoritatem
quaerendi,
et
gratiam
apud
homines
retinendi,
ut
pedetentim
et
quasi
gradatim
ad
altiora
perveniant.
Nihil
tale
in
Davide,
sed
contra
longe
a
tali
cura
remotae
ipsius
sollicitudines.
Nam
etsi
Samuelis
ipsius
ministerio
fuisset
unctus,
et
sciret
se
a
Deo
regem
in
posterum
designatum,
non
tamen
exercetur
ulla
regnandi
cura
vel
sollicitudine,
sed
potius
in
commissam
a
patre
sibi
provinciam
totus
incumbit.
Ubi
vero
in
aulam
venit
vocatus,
non
est
aulicis
honoribus
delinitus
neque
inebriatus,
neque
ventis
vela
dedit
pristinae
conditionis
immemor
:
sed
ubi
facta
ipsi
est
domum
paternam
revertendi
potestas,
non
erubuit
reverti
et
ad
pascendas
oves
animum
applicare,
quasi
nunquam
aula
regia
salutata.
Hic
ergo
locus
etsi
Davidis
singularem
virtutem
et
animi
constantiam
commendat,
nobis
etiam
ad
instructionem
proponitur,
ut
Davidem
imitari
singuli
pro
viribus
studeamus.
Quandoquidem
enim
figura
fuit
Domini
nostri
Iesu
Christi,
certum
est
toti
ecclesiae
proponi
exemplar
imitandum,
ut
virtutes
illae
quibus
fuit
insignis,
nos
quales
esse
debeamus
erudiant.
Quare
quum
Davidem
audimus
regi
licet
gratum
et
acceptum,
tamen
ad
lares
patrios
reversum,
ut
eius
Saul
amplius
non
meminerit,
inde
discimus
comprobari
experientia
vulgatum
istud
dictum,
regum
ministerium
non
esse
haereditatem:
et
eum
qui
ad
summum
aliquem
dignitatis
gradum
in
aula
pervenit,
momento
posse
excidere.
Nempe
Deus
homines
ita
solet
nonnunquam
exercere,
ne
in
rebus
istis
terrenis
collocatam
suam
felicitatem
putent:
nonnunquam
vero
castigare
temerariam
et
stultam
opinionem,
eorum
qui
ad
honores
summos
evecti
montes
aureos
sibi
pollicentur,
et
se
homines
esse
non
meminerunt,
excaecante
illos
honorum
splendore.
Deum
itaque
tantam
arrogantiam
oportet
reprimere
et
coercere.
Caeterum
hic
in
genere
retinendum
quod
pulchre
docet
Salomon,
sub
coelo
tot
tantasque
mutationes
et
conversiones
fieri,
ut
qui
hodie
ditissimus,
cras
futurus
sit
pauperrimus:
qui
summum
dignitatis
occupat
fastigium,
perendie
sit
inter
infimae
conditionis
homines
habendus,
Deo
pro
arbitrio
suo
miseros
mortales
castigante
et
exercente.
Quare
cavento
qui
sedent
ad
rerum
gubernacula,
ne
supra
modum
efferantur:
sed
suae
conditionis
memores
diligenter
munus
ad
quod
vocati
sunt
exercento:
et
persuasi
sunto
Deum
autorem
istarum
dignitatum
easdem
gratas
habere,
et
in
hunc
finem
instituisse,
ut
proximis
|