[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:199  199  HOMILIA  LXI.  200  hic  animadvertimus  e  domo  paterna  vocatum,  ut  coram  Saule  pulsans  citharam,  eum  a  spiritu  malo  recrearet,  quem  Deus  Saulem  castigaturus  immr  serat,  non  ambivisse  illam  dignitatem;  neque  sese  ultro  obtulisse,  neque  obliquas  vias  quaesivisse  quibus  ad  eam  perveniret,  ut  solent  ambitiosi,  licet  coram  homimbus  morbum  occultum  non  detegant,  sed  intus  foveant  illam  cupiditatem  sibi  autoritatem  quaerendi,  et  gratiam  apud  homines  retinendi,  ut  pedetentim  et  quasi  gradatim  ad  altiora  perveniant.  Nihil  tale  in  Davide,  sed  contra  longe  a  tali  cura  remotae  ipsius  sollicitudines.  Nam  etsi  Samuelis  ipsius  ministerio  fuisset  unctus,  et  sciret  se  a  Deo  regem  in  posterum  designatum,  non  tamen  exercetur  ulla  regnandi  cura  vel  sollicitudine,  sed  potius  in  commissam  a  patre  sibi  provinciam  totus  incumbit.  Ubi  vero  in  aulam  venit  vocatus,  non  est  aulicis  honoribus  delinitus  neque  inebriatus,  neque  ventis  vela  dedit  pristinae  conditionis  immemor  :  sed  ubi  facta  ipsi  est  domum  paternam  revertendi  potestas,  non  erubuit  reverti  et  ad  pascendas  oves  animum  applicare,  quasi  nunquam  aula  regia  salutata.  Hic  ergo  locus  etsi  Davidis  singularem  virtutem  et  animi  constantiam  commendat,  nobis  etiam  ad  instructionem  proponitur,  ut  Davidem  imitari  singuli  pro  viribus  studeamus.  Quandoquidem  enim  figura  fuit  Domini  nostri  Iesu  Christi,  certum  est  toti  ecclesiae  proponi  exemplar  imitandum,  ut  virtutes  illae  quibus  fuit  insignis,  nos  quales  esse  debeamus  erudiant.  Quare  quum  Davidem  audimus  regi  licet  gratum  et  acceptum,  tamen  ad  lares  patrios  reversum,  ut  eius  Saul  amplius  non  meminerit,  inde  discimus  comprobari  experientia  vulgatum  istud  dictum,  regum  ministerium  non  esse  haereditatem:  et  eum  qui  ad  summum  aliquem  dignitatis  gradum  in  aula  pervenit,  momento  posse  excidere.  Nempe  Deus  homines  ita  solet  nonnunquam  exercere,  ne  in  rebus  istis  terrenis  collocatam  suam  felicitatem  putent:  nonnunquam  vero  castigare  temerariam  et  stultam  opinionem,  eorum  qui  ad  honores  summos  evecti  montes  aureos  sibi  pollicentur,  et  se  homines  esse  non  meminerunt,  excaecante  illos  honorum  splendore.  Deum  itaque  tantam  arrogantiam  oportet  reprimere  et  coercere.  Caeterum  hic  in  genere  retinendum  quod  pulchre  docet  Salomon,  sub  coelo  tot  tantasque  mutationes  et  conversiones  fieri,  ut  qui  hodie  ditissimus,  cras  futurus  sit  pauperrimus:  qui  summum  dignitatis  occupat  fastigium,  perendie  sit  inter  infimae  conditionis  homines  habendus,  Deo  pro  arbitrio  suo  miseros  mortales  castigante  et  exercente.  Quare  cavento  qui  sedent  ad  rerum  gubernacula,  ne  supra  modum  efferantur:  sed  suae  conditionis  memores  diligenter  munus  ad  quod  vocati  sunt  exercento:  et  persuasi  sunto  Deum  autorem  istarum  dignitatum  easdem  gratas  habere,  et  in  hunc  finem  instituisse,  ut  proximis   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci