15:199  199  EPISTOLAE  1991.1992  200  ad  rupem  unde  erant  excisi  respicere  iubebat,  ita  ��odem  nunc  quoque  per  Mosen  nos  revocans,  quam  perversum  sit  multitudine  ecclesiam  metiri,  ac  si  in  turba  consisteret  eius  dignitas,  admonet.  Si  quando  minus  floreat  passim  religio  quam  optandum  sit,  dissipetur  piorum  corpus  statusque  ecclesiae  bene  compositus  pessum  eat,  non  modo  labascunt  nobis  sed  penitus  diffluunt  animi.  Atqui  dum  in  hac  Mosis  historia  ecclesiae  structura  ex  ruinis,  collectio  ex  laceris  frustis  ac  vastitate  ostenditur,  merito  tale  gratiae  Dei  specimen  in  bonam  fiduciam  erigere  nos  debet.  Quando  autem  tanta  est  humani  ingenii  ad  fingendos  alienos  cultus  propensio,  ne  dicam  lascivia,  nihil  nobis  utilius  quam  regulam  pure  riteque  colendi  Dei  a  sanctis  patriarchis  petere,  quorum  pietatem  hac  praecipue  nota  designat  Moses,  quod  ex  solo  Dei  verbo  pependerint.  Quamlibet  enim  longum  in  externis  caeremoniis  sit  discrimen,  quod  tamen  inflexibile  semper  vigere  debet  utrisque  est  commune,  nt  religio  ad  solum  Dei  arbitrium  nutumque  formetur.  Nec  me  latet  quanto  uberior  hic  materia  suppetat,  et  quantum  infra  eorum  quae  breviter  attigi  dignitatem  subsidat  mea  oratio.  Sed  quia  opportunis  locis  alibi  singula  a  me,  quanquam  non  quo  par  erat  splendore  et  ornatu,  plenius  tamen  et  copiosius  tractata  sunt,  nunc  mihi  satis  fuit  breviter  commonefacere  pios  lectores  quantum  operae  pretium  facturi  sint  si  veteris  ecclesiae  exemplar,  quale  a  Mose  expressum  est,  ad  suos  usus  prudenter  aptare  discant.  Et  certe  ideo  nos  sanctis  patriarchis  in  spem  eiusdem  haereditatis  Deus  adiunxit,  ut  superata  quae  nos  separat  temporum  distantia  mutuo  fidei  et  patientiae  consensu  eadem  certamina  obeamus.  Quo  maiore  odio  digni  sunt  turbulenti  quidam  homines  qui  nescio  quo  furiosi  zeli  oestro  perciti  ecclesiam  nostrae  aetatis  plus  satis  dissipatam  assidue  discerpere  conantur.  Non  loquor  de  professis  hostibus  qui  aperta  vi  ad  perdendum  quidquid  est  piorum  funditusque  delendam  eorum  memoriam  incumbunt:  sed  de  morosis  quibusdam  evangelii  professoribus,  qui  non  modo  fovendis  dissidiis  novam  subinde  materiam  suppeditant,  sed  pacem  quam  pii  -doctique  homines  libenter  colerent  sua  inquietudine  perturbant.  Certe  haec  ratio  me  inter  alias  ad  hunc  meum  laborem  vestrae  Celsitudini  dicandum  impulit,  ut  inter  ecclesias  longis  regionum  ^spatiis  dissitas  magis  magisque  coalescat  sancta  et  fraterna  consensio.  3)  Nam  ut  ad  mutuae  communicationis  officia  tardi  simus  ac  segnes,  deformis  3)  Et  sane  hac  dedicatione  Noster  clare  ostendit,  quantum  %n  se  fuerit,  nihil  obstare  quominus  concordia  et  pax  inier  utramque  ecclesiam  obtineret.  At  utinam  tacere  didicisset  dum  alii  eandem  turbare  latrando  pergebant.