|
30:197
197
IN
I.
LIB.
SAMUEL.
CAP.
XVII.
198
tertius
quoque
Samma.
14.
David
autem
erat
minimus.
Tribus
ergo
maioribus
sequutis
Saulem
15.
Abiit
David,
et
reversus
est
a
Saul,
ut
pasceret
gregem
patris
sui
in
Bethlehem.
16.
Procedebat
vero
Philistaeus,
mane
et
vespere,
et
stabat
quadraginta
diebus.
17.
Dixit
autem
Isai
ad
David
filium
suum:
Accipe
fratribus
tuis
ephi
polentae,
et
decem
panes
istos^
et
curre
in
castra
ad
fratres
tuos.
18.
Et
decem
formellas
casei
has
deferes
ad
tribunum:
et
fratres
tuos
visitabis,
si
recte
agant:
et
cum
quibus
ordinati
sunt,
disce.
19.
Saul
autem
et
illi,
et
omnes
filii
Israel
in
valle
terebinthi
pugnabant
adversus
Philistiim.
20.
Surrexit
itaque
David
mane,
et
commendavit
gregem
custodi:
et
onustus
abiit,
sicut
praeceperat
ei
Isai:
et
venit
ad
locum
Magala,
et
ad
exercitum
qui
egressus
ad
pugnam
vociferatus
erat
in
certamine.
21.
Direxerat
enim
aciem
Israel:
sed
et
Philistiim
ex
adverso
fuerant
praeparati.
22
Derelinquens
ergo
David
vasa
quae
attulerat,
sub
manu
custodis
ad
sarcinas,
cucurrit
ad
locum
certaminis,
et
interrogabat
si
omnia
recte
agerentur
inter
fratres
suos.
23.
Quumque
adhuc
ille
loqueretur
eis,
apparuit
vir
ille
spurius
adscendens,
Goliath
nomine,
Philistaeus
de
Geth,
de
castris
Philistinorum:
et
loquendo
eo
haec
eadem
verba
audivit
David.
24.
Omnes
autem
Israelitae
videntes
virum,
fugerunt
a
facie
eius,
timentes
eum
valde.
25.
Et
dixit
unus
quispiam
de
Israel:
Num
vidistis
virum
hunc
qui
adscendit?
ad
exprobrandum
enim
Israeli
adscendit.
Virum
ergo
qui
percusserit
eum
ditabit
rex
divitiis
magnis,
et
filiam
suam
dabit
ei,
et
domum
patris
eius
faciet
absque
tributo
in
Israel.
26.
Et
ait
David
ad
viros
qui
stabant
secum,
dicens:
Quid
dabitur
viro
qui
percusserit
Philistaeum
hunc,
et
tulerit
opprobrium
de
Israel?
Quis
est
enim
hic
Philistaeus
incircumcisus
qui
exprobravit
acies
Dei
viventis?
27.
Referebat
autem
ei
populus
eundem
sermonem,
dicens:
Haec
dabuntur
viro
qui
percusserit
eum.
Magna
sane
et
inaestimabilis
virtus
eius
est
qui
vitam
agit
privatam,
quietam
et
securam,
non
invidens
aliis
summos
honores
et
dignitates.
Notum
enim
est
quam
altas
radices
agat
natura
in
hominibus
superbia,
ut
quisque
cupiat
eminere
et
in
alios
imperium
obtinere.
Quare
difficile
est
intra
modestiae
et
humilitatis
terminos
sese
continere,
suaque
conditione
contentum
esse,
vilemque
et
abiectum
haberi,
aliis
ad
summos
honores
et
dignitates
evectis:
et
Deo
placide
inservire,
non
sollicitante
concupiscentia
neque
impellente
ad
honorum
cupiditatem
:
singularis,
inquam,
illa
est
virtus.
Et
vicissim
rara
virtus
est,
si
quis
honoribus,
dignitate,
gratia
et
autoritate
praeditus
non
effertur
neque
insolescit:
sed
sese
totum
Dei
cultui
addicit,
et
pro
viribus
proximorum
utilitati
studet,
et
quo
maioribus
donis
a
Deo
donatus
est,
oo
se
magis
|