|
30:196
fuisse
affectum,
sed
attonitum
et
obstupefactum
haesisse.
Verum
enimvero
si
de
suis
viribus
diffidebant
Israelitae,
nonne
Dei
favor
ipsis
paratissimuin
erat
subsidium?
Cur
non
igitur
ad
Deum
precibus
ardentissimis
confugiebant?
Sed
Dei
non
meminerant,
metus
illorum
mentes
occupaverat,
itaque
de
remedio
adversus
tantum
malum
non
cogitaverunt.
Ex
quo
apparet,
Deo
spiritum
suum
ab
hominibus
subtrahente,
non
modo
destitui
illos
consilio
et
viribus
ad
resistendum
hostibus,
sed
ne
cogitare
quidem
de
remedio,
nempe
non
meminisse
Deum
satis
potentem
ad
ipsos
protegendos
et
invincibiles
efficiendos,
et
promptum
ad
eos
exaudiendos
qui
sese
in
ipsius
clientelam
recipiunt.
Sed
miser
iste
populus
nihil
nisi
metum
et
terrorem
concipit
viso
Goliatho,
Deique
interea
non
meminit:
aut
si
meminit
tamen
ad
ipsum
precibus
non
confugit.
Ex
quibus
discimus
tanto
studiosius
in
Deum
sensus
omnes
nostros
coniicere,
et
ardentius
ipsum
precari,
ut
nos
in
suam
clientelam
recipiat,
et
in
omnibus
rebus
adversis
imperterrito
et
constanti
animo
gratiam
perseverandi
largiatur:
certo
persuasis
Deum
nos
ex
omnibus
periculis
mortis
eruturum,
etsi
mille
mortes
nos
undique
circumdederat,
ut
loquitur
propheta
in
Psalmis.
Itaque
animo
confidenti
Deus
est
invocandus,
et
minime
dubitandum,
quin
nos
ex
animo
invocatus
exaudiat.
Ac
licet
non
simus
stupidi
et
insensibiles,
et
sit
nobis
adversus
plurimas
tentationes
certandum,
tamen
certum
est
omnes
calamitates
et
tentationes
nobis
in
summam
laetitiam
convertendas,
ut
in
omnium
calamitatum
exitu
re
ipsa
Deum
nobis
protectorem
et
patrem
experiamur
esse
velle,
modo
ipsi
talem
obedientiam
reddamus,
quam
liberi
debent
parentibus:
et
ita
metum
omnem
superemus.
Neque
vero
tantum
in
summo
quodam
discrimine
divinum
nobis
auxilium
est
sperandum,
sed
persuasos
esse
oportet
quamdiu
in
terris
vivimus,
Deum
nobis
nunquam
defuturum,
ac
si
pro
nobis
fuerit,
nullam
tantam
esse
hominum
vim
quae
nobis
exitium
afferre
possit,
quamdiu
sub
alarum
ipsius
umbra
delituerimus.
Iam
vero
agite,
ete.
HOMILIA
LXI.
12.
David
autem
erat
filius
viri
Ephrataei,
de
quo
supra
dictum
est,
de
Bethlehem
Iuda,
cui
nomen
erat
It
ai,
qui
habebat
octo
filios,
et
erat
vir
in
diebus
Saul
.senex,
et
grandaevus
inter
viros.
13.
Abierunt
autem
tres
filii
eius
maiores
post
Saul
in
praelium:
et
nomina
trium
filiorum
eius
qui
perrexerunt
ad
bellum,
Eliab
primogenitus,
et
secundus
Abinadab,
|