30:195  195  HOMILIA  LXI.  196  omnes  derivet,  et  fideles  sibi  bene  conscii  sint  nullam  se  istis  occasionem  dedisse  tanti  contemptus  divinae  maiestatis,  nihilominus  tamen  debent  vehementer  affici  perditorum  illorum  hominum  blasphemiis,  divinique  numinis  vindictam  horrere.  Ideo  iusti  iubentur  bene  in  Domino  sperare,  et  non  dubitare  quin  Deus  improborum  violentiam  reprimat,  et  furores  compescat  hostium  iniuria  iustos  opprimendum,  et  adversus  ipsum  Deum  tanto  furore  insurgentium.  Itaque  si  nobis  bene  conscii  sumus,  fremant  licet  veritatis  hostes,  veramque  doctrinam  irrideant,  et  conentur  nos  in  eundem  secum  furorem  inducere,  et  a  sincero  Dei  cultu  deducere,  ne  dubitemus  quin  ipse  Deus  a  nobis  invocatus  sincero  affectu  in  ipbius  timore  perseverantes  causam  nostram  suscipiat,  et  hostes  nostros  tanta  calamitate  feriat,  ut  ne  vestigium  quidem  illorum  amplius  appareat,  ut  propheta  loquitur  in  Psalmo  37.  Nam  quotiescunque  virus  suum  despumant  et  suam  rabiem  adversus  salutis  doctrinam  evomunt,  minime  dubitandum  quin  se  ipsos  in  laqueos  induant,  et  sua  tam  effraeni  arrogantia  in  horrendam  et  stupendam  condemnationem  praecipites  coniiciant.  Atque  ista  meditanda  sunt  ex  Goliathi  huius  insolentia,  quem  non  puduit  adversum  Deum  viventem  trophaeum  erigere,  non  contentum  populo  Dei  illusisse  et  dedecori  habuisse,  et  cum  ignominia  et  summo  contemptu  ad  singulare  certamen  provocasse.  Quod  vero  deinceps  Saul  dicitur  ad  istos  Goliathi  clamores  obstupuisse,  et  totus  cum  ipso  populus,  demonstrat  quod  ante  diximus,  recedente  spiritu  Domini  ab  ipso,  nullas  eius  fuisse  amplius  vires,  quandoquidem  propter  ingratitudinem  Dei  donum  ei  fuerat  ademptum.  Nam  si  qua  in  ipso  virtus,  si  qua  fortitudo  fuisset,  millies  potius  mortem  oppetere  debebat  quam  ferre  tot  blasphemis  vocibus  Dei  nomen  lacerari  et  dedecore  affici.  Sed  attonitus  haeret  cum  toto  populo  pariter  obstupefacto.  Ionathani  quidem  magnos  animos  ante  vidimus,  sed  iam  etiam  obstupefactus  non  prodit  ad  certamen,  sed  sese  cum  reliquis  intra  castra  metu  continet.  Neque  propterea  reprobatum  ipsum  a  Deo  dixerimus,  nisi  quod  Davidi  regiam  dignitatem  cessit  :  et  quidem  ultro,  quod  mansuetus  et  placidus  Dei  voluntati  resistere  noluerit.  Ille  vero,  ut  ante  diximus,  sua  fortitudine  usus,  agnovit  tamen  Dei  potentiam  non  esse  positam  in  militum  multitudine  et  robore:  quare  ergo  nunc  ista  non  revocat  in  memoriam,  cur  non  adversus  Philistaeurn  Dei  virtute  fretus  certamen  suscipit,  et  toti  populo  spem  bonam  et  animos  facit?  Verum  in  ipso,  ut  aiunt,  capite  malum  haerebat,  ex  quo  in  totum  corpus  effundebatur:  et  quod  Saulem  Deus  condemnasset,  regnoque  abdicare  decrevisset,  ipsius  iudicium  in  universum  etiam  extendi  populum  oportebat.  Pariter  etiam  apparet  populum  nullo  Dei  gloriae  studio