|
30:193
193
IN
I.
LIB.
SAMUEL.
CAP.
XVII.
194
non
oportuerat:
quare
nunc
Deus
ostendit
quid
illis
tanta
illa
audacia
profuerit,
quae
non
modo
repente
effluxit,
sed
etiam
metus
ingens
illos
occupavit,
ut
neque
vires,
neque
consilium
quo
se
tuerentur
haberent,
sed
tanquam
semimortui
ad
suorum
hostium
conspectum
obstupuerint,
et
animum
illis
resistendi,
licet
viribus
satis
instructi,
non
habuerint.
Sed
malum
longe
gravius
istis
omnibus
accessit,
turpis
ilia
gigantis
gloriatio,
de
populo
subiugando
cum
Dei
ipsius
contumelia
coniuncta.
Nae
si
in
solum
populum
dedecus
recidisset,
parum
id
fuisset:
sed
quum
impius
ille
gigas
in
ipsum
Deum
viventem
insurgat,
quasi
populum,
quem
in
suam
clientelam
receperat,
tutari
non
posset,
nec
e
suis
manibus
eripere,
quis
vere
pius
et
religiosus
homo
non
magnopere
animo
commoveretur?
Verum
enimvero
maximam
populi
partem
adeo
stupidam
videmus
ut
istis
non
afficiatur:
quos
contra
graviter
commoveri
oportebat.
Sic
pios
et
religiosos
viros
conspicimus,
etsi
dedecore
et
ignominia
appetantur,
non
tamen
propriis
iniuriis
tantopere
affici
et
commoveri,
quam
quum
Dei
contemptum
animadvertunt:
sic
audimus
conquerentem
in
Psalmo
prophetam,
et
vehementer
se
excruciantem,
quum
improborum
voces
illas
audiret:
Ubi
est
nunc
ille
Deus
vester,
quur
non
vos
servat
nunc?
Atque
huc
impietatis
devenerat
profanus
ille
Goliath,
qui
non
tantum
res
creatas
aggreditur
et
contumeliis
afficit,
sed
in
ipsum
Deum
viventem
qui
adorabatur
in
Israele
est
iniurius
et
contumeliosus.
Ac
sane
certum
est
Deum
aliquando
permittere
suum
nomen
blasphemari
propter
eos
qui
profitentur
se
ipsius
populum
et
haereditatem.
Et
impii,
ut
impelluntur
a
diabolo,
quaerunt
in
nobis
occasionem
fremendi
adversus
Deum,
et
adversus
eum
insurgendi,
et
sacrosanctum
ipsius
nomen
contumeliis
proscindendi.
Atque
proh
dolor!
nimium
frequentia
sunt
hoc
saeculo
istorum
exempla.
Nam
quoniam
evangelii
reformationem
profitemur,
nonne
quotquot
evangelio
resistunt,
et
suam
idolomaniam
et
superstitiones
pertinaciter
tuentur,
semper
sunt
in
excubiis,
et
nostras
actiones
explorant,
si
forte
occasio
illis
adversus
Deum
blasphemandi
detur,
et
adversus
salutis
doctrinam
virus
suum
effundendi?
Ac
licet
occasionem
non
habeant
calumniandi,
nullum
tamen
latrandi
canum
instar
finem
faciunt,
si
mordere
non
possunt.
Verum
si
nos
adeo
vesanos
esse
contigerit,
ut
professioni
non
respondeamus,
et
vita
nostra
professionem
arguat
mendacii,
si
nempe
nos
Dei
filios,
si
fideles
et
evangelii
doctrinam
sequi
profiteamur,
et
interim
iniquitas
nostra
palam
conspiciatur,
et
Curios
simulantes
bacchanalia
vivamus,
sane
nostra
culpa
Dei
nomen
sacrosanctum
impiorum
blasphemis
vocibus
exponimus.
Istud
autem
Deus
permittit,
ut
crimen
nostrum
tanto
gravius
fiat,
et
ideo
nostra
etiam
maior
condem-
Calvmi
opera.
Vol.
XXX.
|