30:191  191  HOMILIA  LX.  192  gerunt,  sed  potius  contra  humanum  sensum  impleta  sunt.  Deinceps  porro  quanto  populus  pavore  perculsus  sit  inspiciamus;  nam  hostes  vident  in  media  tribu  Iudae  castrametatos  fuisse,  et  interim  sese  intra  munitiones  continent.  Nam  etsi  acies  instruxerunt,  praeliaturi  cum  Philistaeis  si  necessitas  eos  impelleret,  tamen  in  monte  constiterunt,  non  aggressuri  hostes  neque  praeliaturi  nisi  coacti.  Hic  debuit  populus  animadvertere  Dei  manum  sibi  contrariam:  nam  quum  in  tanta  rerum  mutatione  Saul  reiectus  esset,  etiam  immutatus  est:  et  pro  pristina  illa  magnanimitate  et  fortitudine  quam  acceperat  a  Domino,  ignavus  et  attonitus  obstupuit.  Recesserat  nimirum  ab  ipso  spiritus  Domini:  hinc  ille  metus,  hinc  stupor,  antequam  ad  manus  adhuc  ventum  esset:  quandoquidem  eum  Deus  illa  fortitudine  quae  regem  decet  ad  subditos  adversus  vim  hostium  tutandos  et  defendendos  spoliarat.  Ergo  quaecunque  in  bono  duce  desiderantur,  iam  ipsum  deficiunt,  ubi  Deus  spiritum  suum  illi  ademit.  Ve  um  enimvero  populus  nondum  ista  perspexit:  quemadmodum  saepe  Dei  iudicia  nostros  oculos  perstringunt,  et  fugiunt,  propter  innatum  nobis  stuporem,  quo  fit  ut,  non  quidem  omnino  simus  illorum  ignari,  sed  negligentius  illa  perpendamus:  et  Dei  opera,  in  quibus  meditandis  nostrum  studium  collocare  deberemus,  non  consideremus.  Ita  solet  sacra  scriptura  stuporem  hominum  carpere,  quum  ait,  non  fuisse  diligentes  in  perpendendis  divinis  operibus.  Agnoscamus  itaque  hanc  nobis  innatam  socordiam,  ut  Dei  iudicia  non  modo  non  attente  ut  decet  consideremus,  et  ex  iis  ad  salutem  aspirare  et  ipsius  iram  metuere  discamus,  sed  contra  repente  effluant,  et  ex  illis  nullam  utilitatem  percipiamus.  Hinc  factum  ut  populus  Israeliticus  non  animadverterit  Saulis  stuporem  a  divino  iudicio  manare:  et  omnes  obstupuerint,  Deo  licet  non  dubia  signa  vindictae  suae  demonstrante  adversus  regem  Saulem,  ita  ut  illa  non  ante  perspexerunt,  quam  illi  alium  surrogasset.  Magnam  autem  metus  occasionem  oblatam  populo  certum  est,  non  tantum  quod  Goliath  ille  gigas  provocaret  Israelitas  ad  singulare  certamen,  ad  cuius  solum  conspectum  omnes  horrebant,  sed  etiam  quod  verisimile  sit  Philistaeorum  exercitum  fuisse  numerosissimum,  quum  antea  viderimus  Philistaeos  in  exercitii  habuisse  triginta  millia  curruum,  et  sex  millia  equitum,  pedites  vero  tanta  multitudine  ut  essent  sicut  arena  quae  est  in  littore  maris.  Nunc  itaque  quum  redintegrarint  exercitum,  verisimile  est  ingentes  illos  secum  copias  duxisse,  ut  non  immerito  populus  sit  attonitus  et  obstupefactus.  Accedebat  ad  metum  illum  et  summum  dedecus  et  contumelia,  quum  ad  singulare  certamen  provocantur,  et  ludibrio  habentur  phalanges  Israel,  gigante  illo  proponente  ipsis  iniquas  leges  certaminis,