|
10.1:190
quibus
tamen
constringor,
adscribas,
sed
conceptae
pridem
deliberationi.
Nam
si
quibus
ita
pruriunt
aures,
ut
novis
quotidie
responsis
oblectare
se
cupiant,
facile
patiar
aliunde
petere.
Nec
mihi
inter
tot
negotia
et
assiduos
prope
morbos
tantum
suppetit
otii,
ut
publice
et
privatim
scribendo
omnibus
morem
geram.
Rogant
quidam,
si
apostolis
licuit
hora
precationis
in
templum
ascendere,
deinde
etiam
Paulo
solennem
ritum
sanctificationis
obire,
cur
non
etiam
hodie
nobis
fas
sit
preces
miscere
cum
papistis?
Primo
tenendum
est,
quae
tunc
apud
Iudaeos
preces
vigebant,
fuisse
puras,
et
formatas
ad
praescriptum
legis.
Nec
vero,
si
papistae
puram
orandi
formam
conciperent,
mihi
religio
esset
templum
cum
ipsis
ingredi.
Atqui
illos
minime
decuit
aggregare
se
ad
eorum
coetum,
qui
Christum
crucifixerant.
Respondeo
actionem
per
se
piam
et
sanctam
non
corrumpi
vitio
hominum:
sicuti
dicere
soleo,
ne
omnes
quidem
angelos,
si
missae
intersint,
posse
eluere
eius
sordes
sua
sanctitate:
nec
rursum
diabolos
omnes
posse
sua
praesentia
efficere,
quo
minus
sacra
coena,
dum
celebratur
ex
Christi
instituto,
suam
puritatem
retineat.
Certum
tamen
est,
non
omnibus
precandi
horis
apostolos
venisse
in
templum,
quia
in
aedibus
privatis
agebant
sacros
conventus:
sed
ut
oblata
illis
fuit
spes
aedificandi,
hac
occasione
fuisse
usos.
Non
ergo
data
opera
frequentarunt
templum,
ut
genti
suae
in
publicis
et
quotidianis
precibus
essent
socii:
sed
quia
probabile
erat,
loci
reverentia
magis
dociles
ac
morigeros
fore
ad
excipiendam
evangelii
doctrinam,
qui
in
locis
profanis
minus
fuissent
attenti.
Atque
id
in
Paulo
clarius
perspicitur,
qui
certe
nulla
religione
impulsus
votum
suscepit,
sed
tantum
ut
purgata
qua
falso
gravatus
fuerat
suspicione,
ianuam
sibi
ad
spargendum
evangelium
patefaceret.
Neque
enim
sponte
hac
caeremonia
fuisset
defunctus:
neque
rogatus
est
ab
Iacobo
(Actor.
21,
23),
ut
ita
Deum
coleret,
sed
ut
testatum
faceret
infirmis
fratribus
se
non
esse
apostatam
a
lege
Mosis.
Interea
liberum
illis
fuit
et
templum
ingredi,
et
sacra
oblatione
testari
suam
pietatem:
quia
non
alius
erat
finis,
nisi
ut
profiterentur
se
Deum
Israelis
colere.
Iam
emergit
altera-
quaestio,
si
adventu
Christi
abolitae
erant
legis
umbrae,
cur
eas
adhuc
sectati
fuerint?
quae
facile
solvitur,
si
tenemus,
quamdiu
stetit
templum,
fuisse
sacrum
domicilium
coelestis
doctrinae,
et
illic
Deum
rite
fuisse
adoratum.
Sic
enim
finem
legalibus
caeremoniis
imposuit
Christus,
ut
eas
abrogando
non
prorsus
statim
damnaverit
quasi
impias
et
pollutas,
donec
per
evangelium
clare
innotuit.
Si
excipias,
lucem
evangelii
tunc
satis
fuisse
conspicuam,
res
ipsa
palam
docet,
multis
adhuc
incognitum
fuisse
Christum:
alios
vero
sic
fuisse
illustratos
eius
radiis,
ut
tamen
abessent
a
pleno
fulgore.
Hinc
apparet
inter
legales
ritus
et
|