30:19  19  HOMILIA  XLVI.  20  gendum,  ut  quum  alii  aliis  occurrimus,  in  mentem  veniat  qui  qualesque  simus,  quamque  necesse  sit  nos  Dei  misericordiae  commendari,  sine  cuius  ope  et  bonitate  ne  passum  quidem  promovere,  neque  feliciter  quidquam  agere  possumus.  Sed  haec  obiter  dicta  sunto  :  pergamus  ad  reliqua.  Sequitur  itaque  Samuelem  a  Saule  ita  salutatum,  interrogasse  illum,  quid  fecisset.  Ubi  observandum  Samuelem  antequam  in  Saulem  ferat  sententiam,  facere  illi  potestatem  factum  suum  defendendi.  Quae  sane  optima  est  recti  iudicii  forma,  ut  de  facto  prius  constet,  quo  deinde  iudicium  fiat.  Nae  poterat  Samuel  primo  statim  occursu  increpare  Saulem,  et  insaniam  illi  exprobrare:  sed  quum  quaerit  ex  ipso  quid  fecerit,  defensionem,  si  quam  habebat,  iubet  eum  proferre:  qua  deinde  audita  nihilominus  hominem  condemnat.  Porro  nobis  inquirendum  hoc  loco,  qua  in  re  Saul  peccarit.  Multi  existimant  peccasse  illum  usurpantem  sacerdotis  officium,  quod  eum  non  decebat.  Et  sane  si  hoc  ita  esset,  graves  poenas  crimen  illud  merebatur.  Notum  enim  quae  poena  deinceps  Oziam  regem  exceperit  suffitum  ad  altare  adolentem,  nempe  lepra  qua  repente  percussus  est.  Quid  ita  vero?  Nempe  quod  non  contentus  regia  illa  quam  a  Domino  consequutus  erat  dignitate,  duo  munera  confundere  voluerit,  quae  Dominus  distinxerat,  et  manu  propria  adolere  contra  legis  divinae  mandatum.  Itaque  lepra  percussus  et  regia  dignitate  spoliatus  et  exauctoratus  est,  ac  ut  reliqui  leprosi  separatus  a  reliquis  vitam  miseram  cum  summo  dedecore  et  ignominia  coniunctam  transegit.  Verum  non  est  verisimile  Saulem  ipsum  sacrificium  obtulisse  sine  sacerdote,  cuius  erat  officium  ex  Dei  mandato  sacra  faciendi.  Neque  etiam  ipse  Samuel  poterat  rite  ex  legis  praescripto  sacrificium  offerre  et  adolere:  alioquin  non  minus  quam  Saul  peccaturus.  Quamobrem  falluntur  qui  existimant  Saulem  alienum  officium  usurpasse,  quod  sibi  lege  Dei  non  licebat:  et  Samuelem  qui  sacerdos  erat  exspectare  debuisse.  Neque  enim  fuit  ex  ordine  sacerdotum  Samuel,  qui  tantum  erat  Levita:  cui  proinde  non  licuit  sacerdotum  officium  sibi  arrogare.  Et  praeterea  sequente  capite  videbimus  interfuisse  legitimum  sacerdotem  Ahiazum  de  tribu  Levi,  progenitum  ex  posteris  Eli  summi  sacerdotis,  cuius  facta  est  mentio  initio  huius  libri,  filium  nempe  Phinees,  alterum  ex  filiis  Eli,  qui  vivo  patre  sacerdotii  vices  impleverat.  Ille  igitur  sacerdos  erat  Deo  acceptus,  qui  fuit  in  acie  cum  Saule,  et  nominatim  dicitur  ephod  tulisse,  id  est  sacram  tunicam,  unde  apparet  illum  fuisse  tanquam  mediatorem  inter  Deum  et  homines  :  quod  esset  figura  et  imago  Domini  nostri  Iesu  Christi  servatoris  unici.  Fuit  autem  ephod  quoddam  tunicae  genus  quod  ad  Deum  consulendum  in  rebus  angustis  et  dubiis  adhibebatur.  Quare  Saulis  peccatum  satis  manifestum  est,  in  eo  quod,