[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:189  189  IN  L  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XVII.  190  Magna  quidem  illi  clade  caesi  fugatique  fuerant,  ut  nunquam  viderentur  exercitum  redintegratur!  :  quare  novum  et  insolens  illud  videbatur,  quod  non  modo  rebellant,  sed  ultro  victores  antea  Israelitas  invadunt.  Magnopere  suis  viribus  confisos  oportuit,  nam  unde  tantos  animos  sumerent,  quum  antea  tot  hominum  millia  ex  ipsis  caesa  fuissent:  quomodo  iam  denuo  praeliatur!  tantum  exercitum  colligere  potuerunt,  et  tanta  audacia  Israelitas  agressi  sunt?  Nae  Deus  reiecto  Saule,  fecit  illis  animos,  quoniam,  ut  ante  diximus,  Deus  hominum  corda  regit:  ac  proinde  qui  modo  magno  et  excelso  animo  nihil  extimescebat,  repente  in  ignaviam  et  timiditatem  incidit.  Contra  vero  qui  antea  timido,  humili,  demisso  fractoque  animo  nihil  audebat,  repente  magnos  et  elatos  animos  gerens  quaelibet  ardua  leonina  quadam  ferocia  suscipit,  et  in  sui  admirationem  omnes  traducit.  Tali  audacia  Philistaeos  Deus  excitavit,  ut  coacto  exercitu  populum  Israeliticum  ultro  aggrederentur,  belloque  lacesserent,  et  regionem  ipsorum  invaderent:  et  hoc  potissimum  ut  Saul  puniretur  :  in  cuius  punitionis  partem  populum  etiam  venire  oportuit.  Ea  sunt  enim  divina  iudicia  ut  nonnunquam  populus  pro  regis  delicto  veniat  in  partem  poenae  :  nonnunquam  contra  reges  etiam  plectantur  immissa  in  plebem  calamitate:  quod  mirum  videri  non  debet,  quandoquidem  non  sunt  populi  innocentes,  et  omni  culpa  vacui,  quum  reges  peccant,  et  puniuntur.  Sic  videmus  hoc  loco  Saulis  regnum  a  Domino  fuisse  maledictum,  et  populum  etiam  dignum  fuisse  qui  gravibus  poenis  multaretur,  quod  a  Samuelis  obedientia  se  subduxisset,  quem  tamen  ipse  Deus  ipsi  praefecerat,  suumque  veluti  legatum  instituerat.  Equidem  vero  fateor  Dei  bonitatem  tantam  malitiam  superasse,  quemadmodum  antea  vidimus,  sed  non  ita  tamen  ut  suae  vindictae  locum  non  reliquerit,  quum  locus  et  tempus  postularunt  corrigi  istam  offensam  adversus  ipsum  Deum  admissam  :  etsi  ad  tempus  dissimulavit  et  populi  rebellionem  toleravit.  Quid  Mosi  contigerit  in  deserto,  post  culpam  illam  populi  qui  vitulum  aureum  conflaverit  satis  notum  est.  Nam  quum  ardentibus  precibus  saepius  repetitis  iram  Dei  populo  imminentem  deprecatus  fuisset,  et  Deus  populo  placatus  illius  precibus  fuisset,  quod  vitulum  aureum  conflasset,  nihilominus  tamen  iustam  illius  idololatriae  vindictam  in  tempus  opportunum  distulit.  Sed  nonne  in  istis  magnam  esse  repugnantiam  dixerit  aliquis:  Ego  miserebor,  et  tamen  vindictam  in  opportunum  tempus  differam  ?  Sciendum  itaque  Deum  peccata  quidem  remittere  quum  ea  non  punit  ex  tempore:  sed  quae  deinceps  punit,  quod  quibus  remissa  videbantur  ad  Deum  serio  non  sint  conversi,  neque  ipsum  invocarint,  et  impunitatem  sibi  pollicentes  parvi  ipsius  minas  fecerint.  At  quum  tam  patienter  nostram  conversionem  Deum  exspectare   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci