|
30:189
189
IN
L
LIB.
SAMUEL.
CAP.
XVII.
190
Magna
quidem
illi
clade
caesi
fugatique
fuerant,
ut
nunquam
viderentur
exercitum
redintegratur!
:
quare
novum
et
insolens
illud
videbatur,
quod
non
modo
rebellant,
sed
ultro
victores
antea
Israelitas
invadunt.
Magnopere
suis
viribus
confisos
oportuit,
nam
unde
tantos
animos
sumerent,
quum
antea
tot
hominum
millia
ex
ipsis
caesa
fuissent:
quomodo
iam
denuo
praeliatur!
tantum
exercitum
colligere
potuerunt,
et
tanta
audacia
Israelitas
agressi
sunt?
Nae
Deus
reiecto
Saule,
fecit
illis
animos,
quoniam,
ut
ante
diximus,
Deus
hominum
corda
regit:
ac
proinde
qui
modo
magno
et
excelso
animo
nihil
extimescebat,
repente
in
ignaviam
et
timiditatem
incidit.
Contra
vero
qui
antea
timido,
humili,
demisso
fractoque
animo
nihil
audebat,
repente
magnos
et
elatos
animos
gerens
quaelibet
ardua
leonina
quadam
ferocia
suscipit,
et
in
sui
admirationem
omnes
traducit.
Tali
audacia
Philistaeos
Deus
excitavit,
ut
coacto
exercitu
populum
Israeliticum
ultro
aggrederentur,
belloque
lacesserent,
et
regionem
ipsorum
invaderent:
et
hoc
potissimum
ut
Saul
puniretur
:
in
cuius
punitionis
partem
populum
etiam
venire
oportuit.
Ea
sunt
enim
divina
iudicia
ut
nonnunquam
populus
pro
regis
delicto
veniat
in
partem
poenae
:
nonnunquam
contra
reges
etiam
plectantur
immissa
in
plebem
calamitate:
quod
mirum
videri
non
debet,
quandoquidem
non
sunt
populi
innocentes,
et
omni
culpa
vacui,
quum
reges
peccant,
et
puniuntur.
Sic
videmus
hoc
loco
Saulis
regnum
a
Domino
fuisse
maledictum,
et
populum
etiam
dignum
fuisse
qui
gravibus
poenis
multaretur,
quod
a
Samuelis
obedientia
se
subduxisset,
quem
tamen
ipse
Deus
ipsi
praefecerat,
suumque
veluti
legatum
instituerat.
Equidem
vero
fateor
Dei
bonitatem
tantam
malitiam
superasse,
quemadmodum
antea
vidimus,
sed
non
ita
tamen
ut
suae
vindictae
locum
non
reliquerit,
quum
locus
et
tempus
postularunt
corrigi
istam
offensam
adversus
ipsum
Deum
admissam
:
etsi
ad
tempus
dissimulavit
et
populi
rebellionem
toleravit.
Quid
Mosi
contigerit
in
deserto,
post
culpam
illam
populi
qui
vitulum
aureum
conflaverit
satis
notum
est.
Nam
quum
ardentibus
precibus
saepius
repetitis
iram
Dei
populo
imminentem
deprecatus
fuisset,
et
Deus
populo
placatus
illius
precibus
fuisset,
quod
vitulum
aureum
conflasset,
nihilominus
tamen
iustam
illius
idololatriae
vindictam
in
tempus
opportunum
distulit.
Sed
nonne
in
istis
magnam
esse
repugnantiam
dixerit
aliquis:
Ego
miserebor,
et
tamen
vindictam
in
opportunum
tempus
differam
?
Sciendum
itaque
Deum
peccata
quidem
remittere
quum
ea
non
punit
ex
tempore:
sed
quae
deinceps
punit,
quod
quibus
remissa
videbantur
ad
Deum
serio
non
sint
conversi,
neque
ipsum
invocarint,
et
impunitatem
sibi
pollicentes
parvi
ipsius
minas
fecerint.
At
quum
tam
patienter
nostram
conversionem
Deum
exspectare
|