30:187  187  HOMILIA  LX.  188  neque,  si  noa  quales  sunt  agnoscuntur,  indignari:  quod  saepe  tamen  fieri  videmus,  et  multorum  exemplorum  experientia  testatur.  Nam  plerumque  qui  ad  munus  aliquod  idonei  sibi  videntur,  nisi  primo  quoque  die  vocentur,  de  iniuria  sibi  illata  conqueruntur,  et  virus  suum  evomunt,  atque  ambitione  turgidi  coelum  terrae  miscere  nituntur.  Hinc  fit  ut  qui  vel  industria,  vel  aliis  sancti  spiritus  donis  ornati  sunt,  multas  turbas  dent:  quod  nimirum  non  statim  ad  eas  dignitates  promoveantur,  quarum  se  dignos  existimant,  et  quas  appetunt.  Nos  vero  Davidis  exemplum  imitemur,  qui  licet  magnis  virtutibus  ornatus,  pastor  tamen  esse,  et  ad  ovium  septa  sedere  non  erubuit:  et  quanquam  a  Samuele  rex  esset  designatus  et  inauguratus,  non  tamen  ideo  maiores  animos  sumpsit,  sed  in  pristina  conditione  quietam  et  modestam  vitam  egit.  Tales  esse  decet  eos  quos  Deus  maioribus  donis  insignes  fecit,  et  licet  aliis  ingenii  viribus  meliores  tamen  modeste  et  quiete  sese  in  vita  privata  continere,  neque  temere  sese  ingerere  in  publica  munera  nisi  vocatos,  ne  sua  ambitione  turbas  excitent,  et  sua  contumacia  publicam  quietem  interturbent,  non  tam  statim  quam  optarent  eas  quas  expetunt  dignitates  assequuti  :  sed  patienter  contra  Dei  voluntatem  illos  oportet  exspectare,  et  sese  totos  ipsi  regendos  permittere,  neque  si  Domino  videatur  dona  quae  in  illos  contulit  ad  tempus  occultare,  ideo  animum  despondere.  Neque  enim.  ut  ait  propheta  in  Psalmis,  dignitas  venit  a  virtute  coeli,  neque  terrae,  neque  ab  Oriente,  neque  ab  Occidente.  Deus  igitur  solus  homines  extollit  vel  deprimit  prout  ipsi  videtur,  et  in  ea  dignitate,  quae  ipsi  placet,  elatos  collocat.  Caeterum  etiam  hinc  observandum  Deum  hac  ratione  viam  fecisse  consiliis  suis  ad  finem  deducendis,  de  Davide  in  illam  dignitatem  ad  quam  unctus  fuerat  evehendo.  Sane  fateor  prima  fronte  non  videri  musicam  istam,  et  citharam  pulsandi  scientiam,  fuisse  viam  ad  coronam,  verum  tamen  exitus  fidem  facit:  Deum  admirabili  sua  providentia  usum  hac  via  ad  id  perficiendum.  Itaque  vel  ipso  Saule  promotore,  licet  praeter  ipsius  mentem,  Deus  usus  est.  Neque  enim  si  scivisset  successorem  sibi  designatum  Davidem  ultro  in  aulam  hominem  advocasset,  neque  gloriam  illum  acquirere  permisisset,  sed  potius  pro  viribus  eripere  vitam  illi  quacunque  ratione  conatus  fuisset.  Nam  et  infra  visuri  sumus  Saulem  ira  et  furore  percitum,  ubi  Davidem  animadvertit  gratia  valere  apud  homines,  manum  inferre  ipsi  et  trucidare  propria  manu,  sine  occasione  tamen,  fuisse  conatum.  Quare  inscius  rerum  futurarum  Davidem  ad  se  in  aulam  vocavit,  et  apud  se  retinuit:  sed  spe  sua  excidit  et  longe  opinione  falsus  est.  Verum  Deus  eum  ad  hoc  impulit,  ut  hominum  corda  potest  pro  suae  voluntatis  arbitrio  flectere  et  regere:  et  quemadmodum  \