|
30:186
quod
e
tam
dura
servitute
et
miseria
nos
exemerit,
et
otia
haec
fecerit
et
singulis
potestatem
domi
suae
quietam
vitam
agendi,
et
liberis
suis
ac
facultatibus
utendi
fruendi
dederit.
Quod
quantum
sit
beneficium,
quantique
faciendum,
sentiremus,
si
Deus
a
nobis
auferret:
quamobrem
nimium
magna
nostra
est
ingratitudo,
quod
tantam
Dei
erga
nos
benevolentiam
non
agnoscimus,
qua
nos
ab
istiusmodi
potentiorum
iniuriis
protegit,
et
a
nobis
vim
omnem
et
rapinas
arcet,
et
ne
lana
de
dorso
nobis,
ut
aiunt
tondeatur,
impedit.
Quaeri
vero
potest
hoc
loco,
quinam
David
Saulis
armiger
factus
sit,
quandoquidem
ad
illum
usque
diem
in
pascuis
vitam
egerat,
et
ad
ovium
septa
sederat,
adeo
ut
ad
militiam
instructus
non
fuisse
videatur.
Verum
quae
de
Davide
hic
dicuntur,
et
quae
laudes
ipsi
tribuuntur,
satis
ostendunt
non
fuisse
illum
adeo
rusticum
et
incultum,
ut
non
fuerit
excellentibus
donis
et
virtutibus
insignis,
etsi
non
apud
omnes
ipsius
facta
celebrarentur.
Equidem
et
in
ipsa
paterna
domo
fateor
eum
fuisse
contemptibilem,
quemadmodum
ante
vidimus.
Nam
Isai
liberis
suis
coram
Samuele
septem
productis,
Davidis
nullam,
quasi
ne
natus
quidem
esset,
mentionem
fecit.
Ex
quo
apparet
quam
saepe
hominum
malitia
et
ingratitudine
Dei
dona
licet
in
aliquo
valde
conspicua
conculcantur
et
flocci
fiant,
ab
iis
qui
ea
non
tanti
faciunt
quanti
oporteret.
Nominatim
enim
honorificam
Davidis
fieri
mentionem
videmus,
et
dici
fortissimum
robore,
virum
bellicosum,
et
prudentem
in
verbis,
citharaque
bene
psallentem.
Quae
sane
non
parva
laus
fuit
Davidis:
raro
enim
in
iuvenibus
fortitudo
cum
prudentia
convenit;
quamobrem
eo
fuit
admirabilior
Davidis
virtus,
ad
quam
prosper
etiam
rerum
eventus
quum
accederet
magnam
sane
de
se
admirationem
ipsum
concitasse
non
mirum
est.
Neque
enim
istae
virtutes
sunt
rusticorum
propriae:
quandoquidem
natura
timidi,
agrestes,
idiotae
sunt,
et
fortitudine,
prudentia,
consilio,
industria
et
caeteris
istiusmodi
virtutibus
non
sunt
praediti,
quibus
aulici
plerumque
et
alii
homines
insignes
sunt.
Praeterea
qui
consilio
pollent,
et
iuri
dicundo
praesunt,
non
sunt
plerumque
audaces
neque
ad
arma
tractanda
habiles,
sed
ratione
et
consilio
insignes.
Quin
et
multos
viros
bonos
videas
tamen
non
esse
industrios:
ex
quibus
fit
nobis
conspicuum:
Deum
extraordinario
Davidem
istis
virtutibus
exornasse:
quae
tamen
in
illo
quamdiu
ad
pascua
sedit
quodammodo
contemnebantur
et
vilescebant.
Unde
apparet
verum
id
esse
quod
paulo
ante
dixi,
dona
Dei
licet
in
multis
conspicua,
non
tamen
pro
dignitate
recipi,
et
hominum
ingratitudine
fieri
ut
non
agnoscantur.
Verum
enimvero
licet
ita
haec
usu
veniant,
viros
tamen
bonos
quibus
sua
dona
Deus
distribuit,
decet
istam
ingratitudinem
patienter
ferre
|