30:185  185  IN  I.  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XVII.  186  hominibus  vilis  et  abiecta  Davidis  erat  conditio,  longe  tamen  illi  consultius  erat  in  domo  paterna  sedere  ad  pascua,  quam  in  aula  regia  cum  Saule  vitam  agere.  Caeterum  hic  superbam  illam  iactationem  ex  contumacia  et  obstinatione  adversus  Deum  nasci  videmus  :  nam  habebat  satis  magnam  occasionem  sese  humiliandi,  quum  a  malo  spiritu  sic  agitaretur:  et  hominum  conversationem  potius  erubescendi  quam  sese  efferendi.  Nae  suae  tegendae  turpitudini  latebras  quaerere  potius  debuit  et  ultro  regia  dignitate  se  abdicare,  quam  arrogantius  insolescere  :  vel  Ionathano  filio  tradere  potius,  quam  apud  plebem  vilescere.  Sed  ita  solent  quicunque  Dei  forti  brachio  resistere  nituntur;  etsi  notus  illorum  furor,  tamen  arroganter  sese  gerere,  et  magnopere  iactare,  quasi  omnibus  suum  ingenium  prodituri.  Ac  sane  dubium  non  est  quin  a  Domino  excaecentur,  miris  modis  iudicia  sua  exserente  in  eos  qui  gloriam  mundi  venantur,  et  ambitione,  ac  superbia  rumpuntur,  ut  ipsi  sibi  dedecus  et  ignominiam  accersant,  et  omnibus  odio  sint  et  contemptui.  Caeterum  ex  istis  apparet  ratam  factam  fuisse  a  Samuele  initio  latam  sententiam,  fore  istud  ius  regis,  ut  acciperet  subditorum  liberos,  et  iis  ad  quodcunque  vellet  opus  uteretur.  Et  hac  ratione  Deus  ulcisci  populum  voluit  graviter  lapsum  quum  regem  a  Domino  postulavit,  libertatemque  bonum  inaestimabile  parvi  faciens  perdidit.  Ac  si  fuisset  Isai  facta  optio,  domine  Davidem  retinere,  an  in  aulam  mittere  mallet,  non  dubium  est  quin  domi  filium  retinere  quam  in  aulam  Saulis  mittere  maluerit.  Etsi  non  sine  muneribus  pro  suae  conditionis  ratione  pater  eum  dimisit;  nam  et  pane  et  vino  et  similibus  onustus  David  ad  regem  pervenit,  ut  propria  substantia  sese  veluti  spoliaverit.  Nae  a  Davide  greges  in  pascua  ducente  pater  maximam  utilitatem  percipiebat,  qua  iam  privatur,  sine  ulla  spe  compensationis.  Mittitur  ergo  David  a  patre  in  aulam  coram  rege  citharam  pulsaturus:  ea  tamen  conditione,  ut  quum  officio  satisfecerit  filius,  revertatur.  Sed  Saul  eum  apud  se  retinet,  et  satis  arroganter  de  se  sentiens,  magni  beneficii  loco  ponit,  quod  invenerit  gratiam  in  oculis  suis:  patremque  et  filium  sibi  hoc  nomine  plurimum  devinctos  arbitratur.  Scilicet,  id  magni  beneficii  loco  habendum,  quod  afflicta  sit  familia,  eo  sublato  qui  toti  familiae  serviebat  et  laborabat,  et  veluti  mortuus  patri  fuerit,  ex  quo  nullam  utilitatem  percipiebat:  quod  quid  aliud  fuit  quam  quaedam  latrocinii  species?  Hinc  igitur  agnoscendi  sunt  aulicorum  et  primariae  dignitatis  virorum  mores,  qui  sibi  natos  omnes  arbitrantur,  et  sua  potestate  vehementer  abutuntur.  Hinc  multa  ipsorum  inique  facta,  hinc  rapinae,  hinc  caedes,  quae  tamen  omnia  ludum  et  iocum  arbitrantur:  quod  in  inferiores  nihil  non  sibi  licere  existiment.  Quamobrem  eo  maiores  gratias  agere  Deo  debemus