30:183  183  HOMILIA  LX.  184  quidem  inauguratus  David  a  Samuele,  venerat  etiam  in  aulam  regiam,  sed  ad  quid,  obsecro?  ut  citharistam  agat.  Quis  ergo  non  dixerit,  alienissimum  ab  illa  dignitate  Davidem,  et  nullam  apparere  spem  aut  rationem  implendae  divinae  promissionis?  Verum  Deus  ita  Davidem  per  obliquas  vias  deduxit,  ut  tamen  suum  opus  perfecerit.  Consilium  itaque  Domini  fuit  per  illas  ambages  Davidem  deducere,  et  ad  promissam  regiam  dignitatem  suo  tempore  promovere.  Hanc  ob  causam  ipsius  citharae  vim  quandam  indidit,  ut  ex  ea  Saul  reiiceretur,  solamenque  mali  reciperet,  et  spiritus  malus  eum  affigens  sedatus  sit.  Atque  ista  nobis  sufficiunto,  ut  curiosas  multas  quaestiones  missas  hic  faciamus,  in  quibus  enodandis  sese  multi  profani  homines  vehementer  exercent,  musicane  et  harmonici  concentus  vim  habeant  morbos  depellendi,  et  Satanae  insultibus  resistendi  :  quod  non  perpendant  illi  quae  superius  a  me  dicta  sunt,  Davidis  cithara  quidem  fuisse  Saulem  recreatum,  sed  Domino  faciente,  et  vim  illam  intus  inspirante.  Quae  sequuntur  deinceps  observatione  digna  sunt:  Misit  ergo  Saul  nuncios  ad  Isai,  dicens:  Mitte  ad  me  David  filium  tuum,  qui  est  in  pascuis.  Quare  hic  pascuorum  mentionem  nominatim  iniicit?  Sane  non  est  dubium  quin  aulicam  iactantiam  ista  verba  sapiant:  ut  solent  reges  et  principes  sua  beneficia  vehementer  laudare:  et  si  quem  in  famulitium  recipiant,  ex  quo  tamen  ille  nihil  utilitatis  percipiat,  beneficii  tamen  loco  volunt  haberi,  et  inde  laudem  etiam  venantur.  Saepe  quidem,  fateor,  pauperes  et  egenos  ad  dignitates  evehunt,  ut  eorum  liberalitas  et  munificentia  praedicetur:  sed  quum  nobiles  viros  advocant,  quorum  amplissimae  sunt  opes,  et  magni  reditus,  ut  quietam  et  lautam  vitam  in  familiis  agere  possint,  nonne  opes  et  facultates  exhauriunt,  et  multis  incommodis  obiiciunt?  Nam  quoties  qui  mollibus  in  stratis  poterant  domi  cubare,  coguntur  vel  sub  dio,  vel  humi  duriter,  vel  in  stramine  iacere,  quoties  regibus  terras  suas  lustrare,  et  triumphos  suos  facere  videtur?  Et  quae  alia  compensatio  laborum  et  sumptuum,  nisi  exprobratio  socordiae  et  desidiae  in  qua  si  in  domibus  essent  vitam  agerent?  Et  tamen  miseri  illi  homines  istis  verbis  deliniuntur.  Eadem  ergo  hic  ratio  est  Saulis,  potentis  ab  Isai  ut  sibi  filium  mitteret,  et  quidem  eum  qui  erat  in  pascuis.  Annon  enim  simpliciter  dicere  poterat,  mitte  ad  me  filium  tuum  Davidem,  quare  addit,  eum  qui  est  in  pascuis?  Nempe  ad  iactantiam,  quasi  dicat,  e  pascuis  in  aulam  meam  mittito,  ut  mecum  sit,  et  honores  adipiscatur.  En  ut  miseri  homines  audacia  propria  excaecantur.  Miseros,  inquam,  etsi  divites.  Quis  vero  fuerat  antea  Saul?  Nonne  rusticus,  vilis  et  abiectae  conditionis  bubulcus?  Iam  vero  ad  dignitatem  evectus  insolentius  se  gerit,  et  suam  munificentiam  ostentat