|
10.1:182
ferat.
Primum
igitur
satis
constat
quam
plurimos
in
ignorantia
et
superstitione
haerere,
quum
ne
oculos
quidem
ad
lucem
oblatam
aperire
sustineant:
quorum
te
in
numero
quum
habeam,
aperte
significo,
ut
ad
illud
demonstrandum
vel
persuadendum
tibi,
longior
a
me
exhortatio
adhibenda
non
sit.
Atqui
illud
unum
praecipue
christianum
hominem
facit,
si
in
certa
Dei
colendi
ratione
sibi
attendendum
statuat,
ne
sponte
decipiatur,
in
re
praesertim
tanti
momenti,
ubi
aeterna
animae
salus
vertitur.
Notum
est
autem
christianismum
adulteratum
et
corruptum
faisse,
pastorum
ecclesiae
tum
cessatione,
tum
imperitia,
ambitione,
avaritia.
Neque
hanc
degenerationein
ad
illorum
vitam
et
mores
restringo,
quum
in
illa
primas
obtineat
ipsius
Dei
veritatis
in
mendacium
et
imposturas
transformatio,
cultus
Dei
innumeris
superstitionibus
adductis
contaminatio,
ordinis
ecclesiae
extrema
perturbatio,
usus
sacramentorum
conspurcatio:
ut
uno
verbo
finiam,
stupenda
et
omnem
sensum
exsuperans
inordinatio.
Hoc
vero
si
pauci
animadvertunt,
inde
fit,
quod
regula
Lesbia
hic
pro
norma
tantum
obtinet.
Iam
si
religioni
illi
catholicae
pura
et
nativa
Dei
institutio
opponatur,
eadem
illic
convenientia
quae
lucis
ad
tenebras
deprehendetur.
Quare
ut
quis
istis
de
rebus
vere
cognoscat
et
sentiat,
neque
principis
autoritati,
neque
consuetudinis
praescriptioni,
neque
suo
ipsius
sensui
standum
est:
consulendum
verbum
Domini,
et
quid
illic
mandet
aut
vetet.
Nam
neque
Dominus
in
angulo
loquutus
est,
et
suam
voluntatem
tum
summis
tum
infimis
patefactam
esse
voluit.
Illud
vero
ubi
a
te
ipso
obtinueris,
ut
patientem
aurem
Deo
loquenti
accommodes,
illis
quae
verbo
nobis
tradidit
acquiescas,
unam
salutis
viam
ab
eo
uno
petendam
et
percipiendam
tibi
statuas,
magnum
tibi
aditum
ad
ea
quae
nostrum
quemque
tenere
expedit
pernoscenda
comparaveris.
Ad
nostram
doctrinam
venio:
quam
plerique
inauditam
et
inexploratam
suo
quodam
praeiudicio
damnant,
occupati
nimirum
nescio
qua
opinione,
quae
aciem
mentis
ipsorum
hac
in
re
prorsus
obtundat.
Non
attingo
contumelias,
et
scelera
etiam,
quae
nobis
imponuntur,
ut
a
nostris
degustandis
avertantur
omnes.
Atqui
hoc
unum
nobis
imputari
potest,
quod
eos
omnes
qui
Christi
nomine
censentur,
adhuc
misere
palantes,
ad
sua
illa
signa,
verbum
Dei
nempe
revocare
contendimus.
Simul
etiam
evincimus,
controversias
omnes
de
Dei
cultu
ex
verbo
ipsius
esse
dirimendas,
ut
unusquisque
teneat,
quod
a
Deo
esse
constabit.
Quid
hic
adversarii?
Ecclesiam
scilicet,
ut
Aiacis
clypeum
ementiuntur,
ut
sub
ipsius
larva
secure
lateant.
Nec
vero
alia
fuit
ratio
prophetarum
et
apostolorum,
quum
res
ipsis
esset
cum
illis,
qui
etiam
ecclesiae
nomen,
et
summam
in
ea
autoritatem
eadem
mala
fide
usurpabant.
Quid
igitur?
Novimus
vero
ecclesiam
illam
quae
certo
funda-
12*
|