|
30:181
181
IN
I
LIB.
SAMUEL.
CAP.
XVI.
182
dante
mensura,
traxerit.
Sive
ergo
ipsi
diaboli
in
nos
ferantur,
sive
improbos
ad
id
impellant,
reos
tamen
semper
esse
coram
Deo
certum
est:
quod
mens
ipsorum
non
feratur
in
Dei
cultum,
sed
contra
potius
Dei
voluntati
pro
viribus
reluctentur.
Et
de
istis
hactenus,
sequitur
deinceps
servos
Saulis
ipsum
adbortatos
fuisse,
ut
quandoquidem
spiritu
malo
agitabatur,
iuberet
sibi
quaeri
aliquem
qui
citharam
pulsare
novisset,
ut
sibi
bene
esset.
Et
unum
ex
illis
admonuisse
regem
esse
inter
filios
Isai
quendam
scientem
psallere,
virumque
bellicosum,
prudentem,
et
virum
pulchrum,
et
quidem
cum
eo
esse
Dominum.
Ac
tum
accersitum
Davidem
:
et
bona
patris
cum
venia
venisse
ad
regem,
stetisseque
coram
eo,
et
fuisse
doctissimum,
factumque
regis
armigerum.
Tum
misisse
Saulem
nuncios
ad
Isai,
petentes
uti
David
apud
regem
maneret,
quod
gratiam
invenisset
in
oculis
eius.
Davidem
vero
tanta
gratia
citharam
pulsasse,
ut
Sauli
bene
fuerit,
et
ab
eo
spiritus
malus
ad
tempus
recesserit.
Hic
vero
in
primis
quaeri
potest:
An
tanta
sit
vis
musicae,
vel
citharae,
ut
spiritus
malos
possit
depellere:
quod
ista
quaedam
veneficii
et
incantationis
species
esse
videatur.
Nam,
quaeso,
si
quem
Deus
spiritu
furoris
turbaverit,
an
citharae
sonitu
depelli
posse
diabolum
arbitrabimur?
Praeterea,
Davidne
divinae
sententiae
reluctaretur?
Saulem
enim
vidimus
propter
rebellionem
excidisse
regia
dignitate
:
et
a
spiritu
malo
afflictum,
quod
ab
ipso
Dei
spiritus
recessisset:
quare
ergo
David
malum
ipsius
allevare
nititur,
vitamque
prorogare
harmonico
musices
cantu,
aut
citharae
pulsu,
quasi
videretur
impedire
velle
quominus
in
illum
Deus
animadverteret,
qui
dignissimus
erat
castigatione?
Praeterea,
ut
ante
dixi,
apertum
veneficium
et
incantatio
haec
esse
videtur,
cuius
nulla
certa
ratio
reddi
possit.
Et
sane
re
ipsa
verum
est,
et
non
oportet
haec
in
generalem
regulam
trahi,
harmonico
concentu
vel
vocis
vel
fidium
posse
diabolos
depelli,
vimque
ipsorum
et
furorem
impediri.
Sed
servi
Saulis
ex
usu
communis
sensus
loquuti
sunt.
Fuit
enim
malum
istud
quo
affligebatur
Saul
melancholiae
species,
ut
fuerit
simillimus
iis
qui
in
furorem
versi,
quamdiu
mania
duraverit,
obvium
quemque
caedere
nituntur,
vel
praecipitem
in
ignem
aut
aquam
dare:
cum
simili
morbo
luctari
Saul
visus
est,
sicuti
pluribus
deinceps
audituri
sumus.
Certum
autem
est
adversus
istiusmodi
morbos
melancholicos
plurimum
posse
harmonicos
concentus:
et
afflictum
animum
posse
recreari
et
ad
tempus
refici:
sed
istud
non
est
perpetuum.
Vulgus
vero
consuevit
eandem
omnibus
morbis
medicinam
adhibere,
et
existimat
pharmacum
quod
adversus
aliquam
morbi
speciem
valuit,
eandem
vim
adversus
omnes
obtinere.
Imo
si
quis
frigidam
ad
nauseam
usque
bibens
ex
febre
convaluerit,
etsi
excessu
|