|
20:180
sentire.
Quid
hoc
fuit,
nisi
errores
recantasse
et
veritati
acquievisse?
Cur
igitur
non
subscripsissemus
articulis
minime
per
se
impiis?
Nam
quod
ibi
traditur
de
vera
et
substantiali
prasentia
corporis
Christi
impium
non
est,
si
interpreteris
de
illa
praesentia
qua
praesens
est
mentibus
fidelium,
ut
ego
exposui.
Praesentia
enim
haec,
nullo
locorum
licet
maximo
intervallo
impediri
potest.
Neque
praesentiae
nomine
intelligenda
est
propinquitas
quaevis
localis:
sed
talis
propinquitas
qua
res,
quae
dicitur
esse
praesens,
percipi
possit
ab
illo,
cui
dicitur
esse
praesens.
Quod
locale
spatium
attinet,
solis
corpus
multo
magis
distat
ab
oculis
meis,
quam
tu
qui
Lugduni
es:
interim
tamen
sol
dicitur
mihi,
hoc
est,
oculis
meis
praesens
esse:
non
autem
tu.
Quamobrem?
quoniam
ille
ita
oculis
meis
propinquus
est
ut
ab
eis
percipiatur,
tu
vero
nequaquam.
Idem
sol
non
multo
magis
distat
a
nobis,
quum
est
supra
aliud
hemisphaerium,
quam
quum
est
supra
nostrum:
tanto
enim
magis
tum
distat,
quanta
est
terrae,
quae
interponitur,
crassities,
tunc
tamen
dicitur
et
est
vere
absens.
Quid
ita?
quia
non
potest
percipi
ab
oculis
nostris,
nunc
vero
praesens
est,
quia
percipitur.
Eatenus
igitur
aliquid
dicitur
alicui
esse
praesens,
quatenus
illud
ab
hoc
percipitur.
Verum
autem
et
substantiale
corpus
Christi
percipi
ab
animis
mentibusque
fidelium,
tum
in
praedicatione
evangelii,
tum
speciatim
in
coena,
quis
vere
pius
neget?
Non
est
igitur
per
se
impia
illa
sententia:
Corpus
Christi
in
coena
vere
et
substantialiter
praesens
esse,
si
addas:
mentibus
fidelium.
Nihil
enim
inter
corpus
Christi
gloriosum
quod
in
coelo
est,
et
mentes
nostras,
quae
substantia
in
terris
sunt,
intercedere
potest,
quod
veram
interea
unionem
et
xowwvCav
impedire
queat,
nisi
impoenitentia
atque
infidelitas.
Sicut
per
prophetam
dicit
Dominus:
Peccata
vestra
diviserunt
inter
me
et
vos,
quae
duo
quum
absint
a
fidelibus
consequitur
veram
esse
xowcoveav
ideoque
veram
praesentiam
inter
corpus
Christi
et
fidelium
mentes,
imo
et
quodammodo
inter
corpus
Christi
et
corpora
nostra:
quatenus,
ut
dixi,
virtus
corporis
Christi
pro
nobis
crucifixi,
vi
sui
spiritus
derivatur
in
corpora
nostra
ad
maiorem
sanctificationem
in
hoc
saeculo
et
gloriosam
resurrectionem
in
alio
saeculo,
quae
omnia
sentiunt
experiunturque
fideles
in
se
ipsis.
Quod
etiam
in
illis
articulis
habetur:
Qui
obediunt
concupiscentiis
peccati,
amittunt
fidem:
(nam
forte
hoc
te
vehementer
offendit:
quasi
pugnet
cum
illa
doctrina
propter
quam
excitatum
fuit
dissidium)
nihil
habet
absurdi,
si
attente
et
diligenter
verba
perpendas.
Principio
conditionalis
est
propositio:
Si
qui
obediunt.
Ego
vero
nego
sanctos
illos,
de
quibus
mea
erat
propositio,
vere
obedire
concupiscentiis
peccati,
etiamsi
nonnunquam
in
pec-
|