30:177  177  IN  I.  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XVI.  178  et  negligentiores  in  ipso  invocando  fiamus.  Ergo  licet  persuasi  simus  Dei  spiritum  esse  nobis  certum  pignus  perficiendae  in  nobis  vitae  aeternae,  tamen  ardentibus  precibus  petendum  a  Domino,  ut  eum  in  nobis  continuet,  et  ne  unquam  auferat.  Sed  quatenus  spiritus  de  donis  particularibus  dicitur,  quae  ad  muneris  alicuius  functionem  in  aliquem  conferuntur,  posse  abutentibus  adimi  sciamus,  vel  ita  sepeliri,  ut  nulla  sit  virtutis  reliqua  scintilla.  Atque  hic  est  verborum  istorum,  spiritum  Dei  recessisse  a  Saule,  genuinus  sensus.  Sane  quotidiana  experientia  docet  hinc  fieri  ut  astutissimi  et  callidissimi  quique  deprehendantur,  et  omnibus  fiant  contemptibiles  et  ridiculi;  quod  multa  temere  et  inconsiderate  gerant,  quae  vix  stultissimi  habiti  ab  hominibus  fecerint,  Deo  sic  illorum  arrogantiam  persequente,  ut  inconsiderate  et  temere  omnia  administrent.  Quid  ita  vero?  Quod  nimirum  Deus  ipsis  spiritum  sanctum  suum  ademerit:  quemadmodum  etiam  Dominus  apud  Isaiam  dicit,  se  sapientes  in  oculis  suis  depressurum  et  infatuaturum,  et  stupore  percussurum  et  inebriaturum  furore,  ut  sint  instar  ferarum.  Cuius  ergo  manu  fieri  ista  dixerimus,  nisi  Dei  vindicis,  et  spiritum  suum  subducentis,  ut  a  Saule  factum  est,  propter  ingratitudinem?  Saul  quidem  sane  reprobus  factus  gratia  Dei  excidit,  sed  et  in  aliis  idem  etiam  contingit,  cuiusmodi  exemplum  David  ipse  in  sese  ostendit,  qui  Psalmo  51  conqueritur,  quasi  sit  a  Deo  plane  reiectus  et  reprobatus,  ac  proinde  precatur  Deum,  ut  ipsi  laetitiam  illam  salutis  quam  olim  habuerat  restituat,  et  spiritu  libertatis  induat.  Tum  enim  apud  se  David  expendebat  qualis  fuisset  quamdiu  horrendo  illo  peccato  adversus  Uriam  admisso,  et  adulterio  cum  Bersabea,  veluti  veterno  quodam  obrutus  et  i  consopitus  fuerat,  nempe  Dei  donis  et  gratia  spoliatus,  et  omnium  dedecori  expositus,  ut  non  amplius  illo  libero  spiritu  quem  ante  acceperat  frueretur:  eum  igitur  sibi  reddi  supplex  a  Domino  postulat.  Quare  quum  Davidem  tantum  et  talem  prophetam  sic  loqui  audimus,  quale  nostrum  putamus  esse  officium,  et  quanta  cura  et  sollicitudine  nobis  in  nostra  vocatione  ambulandum,  Deumque  assidue  invocandum,  ut  nos  in  dies  suis  donis  exornet  et  in  vocatione  confirmet,  verbique  sui  virtute  roboret,  donec  ultimum  vitae  nostrae  finem  attigerimus?  Et  de  istis  hactenus;  quae  porro  sequuntur  quiddam  habent  difficultatis,  et  quodammodo  insolentia  videri  possunt,  nempe,  et  exagitabat  Saulem  spiritus  nequam  a  Domino:  Quinam  enim  potest  a  Domino  proficisci  spiritus  nequam?  Deum  enim  scimus  omnis  boni  fontem,  et  nullam  in  Domino  esse  confusionem  neque  iniquitatem.  Quare  malus  spiritus  nihil  a  contrario  bono  spiritu  Deo  potest,  quod  astutia  sua  vertat  in  malum,  accipere.  Et  tamen  postea  servi  Saulis  dicunt  spiritum  Domini  Calvini  opera.  Vol.  XXX.