30:176  pios  desaeviunt,  ut  ius  et  aequum  omne  subvertere  videantur.  Ergo  divinae  benedictionis  evidentissima  inter  homines  signa  lucent,  quum  ii  qui  ad  publica  munera  vocantur,  sunt  idonei  et  pares  illis  ferendis,  et  intelligentia,  consilio,  viribus  et  voluntate  perseverandi,  et  cordis  sinceritate  et  integritate  donantur.  Contra  vero  divinae  ultionis,  quum  qui  iuri  dicundo  praeficiuntur,  magistratus,  reges  et  principes  virtutibus  necessariis  destituuntur,  et  instar  brutorum  pro  libidine  feruntur.  Sequitur,  spiritus  autem  Domini  recessit  a  Saule,  et  exagitabat  eum  spiritus  nequam  a  Domino.  In  quibus  verbis  observandum  quod  ante  attigi,  nempe  quemadmodum  Deus  dona  sua  cumulat  in  iis  qui  fideliter  ipsi  inserviunt,  ita  vicissim  eadem  iis  auferre  qui  in  officio  segnescunt  :  ne  nobis  Deum  esse  devinctum  arbitremur.  Deus  quidem  sane  munifice  et  large  sua  dona  largitur:  sed  vicissim  a  nobis  rectum  illorum  usum  postulat,  ut  ad  suum  finem  referantur.  Neque  enim  sancti  sui  spiritus  donis  nos  instruit,  ut  ex  iis  gratiam  et  autoritatem  apud  homines  quaeramus,  aut  privatis  commodis  studeamus,  vel  affectibus  pravis  indulgeamus:  sed  contra  potius  ut  ex  iis  Dei  nomen  glorificetur,  et  in  totius  populi  commodum  et  utilitatem  cedant.  Neque  enim  nobis  nati  sumus  sed  proximis  in  ea  vocatione  ad  quam  Deo  nos  vocare  placuerit.  Quapropter  fideliter  officium  facientes,  Deique  dona  ad  legitimum  finem  referentes,  Dei  nimirum  gloriam  et  proximorum  utilitatem,  certum  est  in  se  quod  de  Davide  diximus,  donorum  Dei  continuationem  et  amplificationem,  non  ad  diem  unum  aut  alterum,  sed  longos  annos  et  ad  ultimum  usque  vitae  nostrae  spiritum  experturos.  Contra  vero  qui  Saulem  imitantur,  et  quum  initio  magnum  quid  de  se  pollicerentur,  et  virtutis  quaedam  signa  ederent,  deinde  deficiunt,  et  segnius  officium  faciunt,  et  pedetentim  a  recto  degenerant  et  deflectunt,  illis  etiam  donis  quae  prius  acceperant  a  Deo  spoliandos  esse  non  est  dubium.  Neque  enim  quae  a  Deo  accepimus  dona  perpetua  sunt  futura,  nisi  accepta  illi  feramus,  et  tam  corde  quam  ore  praedicemus:  ore  quidem  confitentes  nos  quidquid  habemus  ab  ipse  accepisse:  corde  vero  nomen  ipsius  glorificantes,  et  ea  in  proximorum  usum  quod  nostri  eet  officii  convertentes.  Quare  nisi  quaecunque  habemus  Deo  accepta  dona  feramus  ut  par  est,  certum  est  illis  nos  vel  momento  privandos.  Ecquis  igitur  non  metuit  sibi,  quis  non  horrebit  considerans  quae  de  Saule  dicuntur,  nempe,  recessisse  ab  ipso  Dei  spiritum.  Verum  quidem  istud  est,  Dei  spiritum,  quatenus  est  nobis  arrhabo  vitae  coelestis  quamdiu  hanc  vitam  caducam  vivimus,  modo  vere  ab  ipso  regeniti  simus,  nunquam  nobis  auferendum:  verumtamen  in  sollicitudine  et  timore  ambulare  nos  iubet  apostolus,  ne  segnescamus  Deumque  contemnamus,