|
10.1:176
Idololatriam
esse
contendit,
Deum
in
carne
manifestatum
adorare:
nos
vero
negamus:
cuius
superbiae
est,
nos
suis
placitis
adstringere?
Quod
obiicit,
si
ex
Maria
progenitus
sit
Christus,
gentilem
magis
quam
Iudaeum
fore
genere,
quia
progeniem
ducat
per
foeminas
a
gentibus,
eiusdem
est
futilitatis.
Quasi
vero
Ruth
proavia
impediat,
quominus
censeatur
David
Abrahae
filius.
Quod
etiam
pro
absurdo
nobis
obtrudit,
si
sermo
Dei
carnem
induit,
fuisse
igitur
angusto
terreni
corporis
ergastulo
inclusum,
mera
est
procacitas:
quia
etsi
in
unam
personam
coaluit
immensa
verbi
essentia
cum
natura
hominis,
nullam
tamen
inclusionem
fingimus:
quia
mirabiliter
e
coelo
descendit
filius
Dei,
ut
coelum
tamen
non
relinqueret:
mirabiliter
in
utero
virginis
gestari,
in
terris
versari,
et
in
cruce
pendere
voluit,
ut
semper
mundum
impleret,
sicut
ab
initio:
profanae
etiam
inscitiae
est,
fingere
verbum
in
morte
ipsa
a
carne
separatum.
Sed
velim
rursum
scire
ex
Mennone,
quam
bene
conveniat,
essentiam
Dei,
quam
coelum
et
terra
non
capit,
exiguum
corpus
esse
factum,
quod
in
utero
virginis
et
in
sepulcro
latuerit.
Nodum
hunc,
si
potest,
expediat,
quomodo
Deus
eodem
momento
ubique
fuerit
spiritus,
et
in
terra
fuerit
homo
palpabilis.
Hoc
sane
video,
nihil
hoc
asino
posse
fingi
superbius,
nihil
petulantius
hoc
cane.
SI
QUA
RATIO
GENERALIS
CONCILII
CHRISTIANIS
DARI
POSSIT.')
Ut
finem
tandem
habeant
turbae
et
dissidia,
quibus
ecclesiam
scissam
et
laceratam
esse
videmus,
opus
est
libero
et
generali
concilio.
Libertas
in
tribus
capitibus
continetur,
in
loco,
in
personis,
in
modo
vel
ratione
procedendi.
Quantum
ad
locum,
nisi
tutus
pateat
accessus
omnibus
qui
audiendi
sunt,
ut
illic
de
rebus
controversis
disceptent,
satis
notum
est
clausam
esse
ianuam
libertati.
Urbs
ergo
deligenda
erit
media
inter
omnes
regiones,
unde
venturi
sunt
qui
interesse
debent
concilio.
Deinde
necesse
erit
principes
vicinos,
per
quorum
ditionem
transeundum
erit,
promittere
et
iurare
salvum
conductum
omnibus
qui
illuc
convenient.
Quantum
ad
personas,
iniquissimum
esset
solis
episcopis
permitti
sententias
decisivas:
quum
satis
superque
notum
sit,
eorum
causam
tractari,
in
qua
ideonei
non
possunt
esse
iudices.
1)
Epp.
et
Besponsa
ed.
Gen.
1575,
p.
334;
1617,
p.
459;
Laus.
p.
638;
Banov.
p.
717;
Am
st.
p.
209
Textus
gallicus
qui
exstat
in
Bibi
Genev.
God.
145,
fol.
138
latini
versio
esse
nobis
visus
estt
quare
hunc
tibi
prae
illo
offerimus.
|