30:175  175  HOMILIA  LIX.  176  iis  quos  ad  haec  vocavit.  Ergo  David,  licet  iam  ante  multis  Dei  donis  insignis  fuisset,  tamen  veluti  renovatus  fuit,  et  novum  spiritus  donum  accepit,  quo  regiam  dignitatem  posset  sustinere.  Idcirco  Paulus  Timotheum  admonebat,  ipsum  accepisse  Dei  spiritum  per  manuum  suarum  impositionem,  et  alio  loco,  per  impositionem  manuum  presbyterii.  Atqui  certum  est  Timotheum  quum  ad  evangelii  praedicationem  vocaretur,  non  fuisse  novum  hominem  et  ignarum,  sed  eximiis  donis  insignem,  ex  quibus  appareret  Dominum  velle  ipsius  ministerio  suum  opus  promovere:  ac  proinde  manuum  Pauli  impositione  fuisse  confirmatum,  et  ad  tantum  munus  evangelii  praedicandi  a  sancto  spiritu  dispositum.  Quapropter  ne  dubitemus  quin  Deus  operaturus  sit  in  nobis  quod  utile  esse  cognoverit,  quum  vacua  vasa  fuerimus,  et  quin  omni  virtute  et  necessariis  donis  sit  ornaturus,  quum  eadem  ab  ipso  petierimus.  Quid  enim  aliud  praecludit  aditum  gratiae  Domini,  quam  hominum  arrogantia,  qua  sibi  quod  non  habent  audent  tribuere?  Atqui  nos  mendicos  esse  oportet,  si  Deum  cupimus  egestati  nostrae  succurrere.  Quare  si  vera  fide  ipsum  invocemus,  et  ut  nostri  misereatur,  et  in  ipsius  cultum  dirigat,  precemur,  nunquam  defuturum  ipsum  nobis  est  certissimum.  Porro  divinae  maledictionis  signum  quoddam  est,  quum  ad  aliquod  munus  vocati  homines,  non  respondent  vocationi:  sed  aut  attoniti  sunt  et  stupidi,  aut  molles  et  effeminati,  aut  non  ea  sunt  integritate  qua  par  est:  sed  adversus  ordinem  omnem  conspirasse  videntur.  Sane  in  istis  divinae  vindictae  signum  apparet:  quod  alii  sola  ambitione  malis  artibus  honores  et  dignitates  ambiant,  alii  vi  invadant,  alii  vero  etiam  pecuniis  redimant.  Quae  est  igitur  tum  illic  sancti  spiritus  vis  et  efficacia?  Nae  horrendas  ibidem  confusiones  oriri  necesse  est:  ac  proinde  iustam  Dei  vindictam  agnosci  oportet,  quod  ignorent  illi  quaevis  publica  munera  in  Dei  cultum  ferri  oportere,  et  non  licere  ulli  sese  in  publica  munera  inferre  et  intrudere.  Nam  oportet  eos  qui  ad  rerum  gubernacula  vocantur,  agnoscere  se  a  Deo  constitutos  esse  veluti  suos  ministros  et  legatos,  cui  suae  administrationis  ratio  sit  olim  reddenda.  Deinde  plerumque  fieri  videmus  ut  populi  indignos  se  Dei  gratia  praebeant  et  bonis  gubernatoribus,  a  quibus  tanquam  Dei  legatis  et  procuratoribus  regantur:  et  quum  potius  diabolo  mancipati  sint,  etiam  Deum  permittere  improbis  imperium.  Et  quidem  saepe  iusto  Dei  iudicio  fieri  videmus  ut  improbi  homines  in  bonos  dominatum  obtineant,  et  propter  impiorum  iniquitatem  boni  ab  ipsis  affligantur.  Cuius  rei  exemplum  in  Iobo  est  conspicuum,  et  nota  Davidis  prophetae  querela  Psal.  12,  ubi  horrendam  confusionem  in  ecclesiam  invectam  conqueritur,  et  plena  omnia  esse  improbis  qui  dominantur,  et  laxis  habenis  in