10.1:172  quidquam  est  momenti  in  eius  cavillo,  Christum  fore  peccatorem  ex  peccatoribus,  si  verus  homo  sit:  quia  non  concedimus  naturae  corruptelam  fuisse  in  Christo,  sed  docemus  absque  vitio  creatum  fuisse  hominem.  Locus  ex  secundo  ad  Hebraeos  (v.  16),  ubi  dicit  apostolus,  Christum  sumpsisse  semen  Abrahae,  impium  Mennonis  et  Serveti  commentum  repudiat,  quod  receperit  Christus  in  gratiam  homines.  Nam  illic  apostolus  ut  gratiam  amplificet,  qua  dignatus  est  Christus  humanum  genus,  angelos  cum  hominibus  comparat,  quod  scilicet  praetulerit  angelis  homines,  hominum  naturam  induendo.  Nam  si  per  semen  intelligit  posteros,  idem  et  de  angelis  fateri  cogetur,  nempe  sobolem  ab  illis  procreari:  ac  si  mentitus  esset  Christus,  dicens  nos  angelis  similes  fore  post  resurrectionem.  In  praesenti  verbi  tempore  futilis  est  argutia.  Nam  usitato  more  OUXTIXUIC  loquutus  est  apostolus,  ut  clarius  tam  insignem  gratiam  ante  oculos  nobis  poneret.  De  utraque  in  Christo  natura  non  modo  inscite  garrit,  sed  confuse  omnia  permiscens,  secum  ipse  pugnat.  Tradit  Petrus  nos  divinae  naturae  fore  consortes  (2.  Petr.  1,  4):  sed  hoc  nonnisi  ad  qualitatem  referri  potest,  quatenus  scilicet  renovabimur  in  coelestem  gloriam.  Alioqui  corruptibile  hoc  nostrum  corpus  fieret  tum  Deus.  Quomodo  autem  non  horret  Menno  et  abominatur  mutationem  carnis  peccatricis  in  Dei  essentiam,  quum  tantopere  refugiat,  quod  tamen  absurditate  caret,  filium  Dei  carne  nostra  fuisse  indutum?  Adde  quod  secundum  Petri  mentem  societas  divinae  naturae  praesentem  hominum  naturam,  quatenus  infirma  est,  abolebit.  In  Christo  autem  longe  diversa  ratio  qui  simul  et  semel  Deus  et  homo  fuit  Iam  vero  si  humanam  substantiam  Christo  tribuit  integram  et  puram  ab  omni  labe,  qualis  in  Adam  fuit  ante  lapsum,  sequitur  non  ex  Dei  semine  progenitam  fuisse  Christi  carnem,  sed  ex  homine:  nisi  dicere  forte  malit  vel  de  nihilo  vel  ex  terra  creatam  fuisse.  Cur  dictum  Athanasii  improbet,  Christum  constare  ex  duabus  naturis,  sicut  homo  personaliter  constituitur  ex  anima  et  corpore,  monstranda  est  ratio,  cur  tam  apta  similitudo  displiceat.  Si  locum  Petri  (Epist.  1,  c.  3,  18)  tergiversando  involvit,  ubi  Christum  dicit  mortuum  esse  carne,  vivificatum  spiritu,  non  miror.  Quomodo  enim  se  expediet,  quum  virtutem  qua  carebat  Christi  caro,  Petrus  spiritui  adscribat?  Durius  etiam  eum  premit  Pauli  dictum,  ubi  Christum  asserit  passum  fuisse  pro  infirmitate  carnis  (2.  Cor.  13,  4):  quia  si  divina  fuit  Christi  caro,  infirma  fuit  divinitas.  Huc  etiam  pertinet  quod  Christus  passiones  nostras  et  affectus  sustinuit,  similis  per  omnia  nobis  factus  excepto  peccato.  Nam  si  dolori  et  timori,  cunctis  denique  nostris  infirmitatibus  subiecta  fuit  Dei  na-