30:171  171  HOMILIA  LIX.  172  HOMILIA  LIX.  13.  Tulit  ergo  Samuel  cornu  olei,  et  unxit  eum  in  medio  fratrum  eius  :  et  directus  est  spiritus  Domini  die  illa  in  David  et  deinceps:  surgensque  Samuel  abiit  in  Bamatha.  14.  Spiritus  autem  Domini  recessit  a  Saul,  et  exagitabat  eum  spiritus  nequam  a  Domino.  15.  Dixeruntque  servi  Saul  ad  eum:  Ecce  spiritus  Dei  malus  exagitat  te.  16.  Iubeat  Dominus  noster,  et  servi  tui  qui  coram  te  sunt,  quaerent  hominem  scientem  psallere  cithara:  ut  quando  arripuerit  te  spiritus  Dei  malus,  psallat  manu  sua,  et  levius  feras.  ll.  Et  ait  Saul  ad  servos  suos:  Providete  ergo  mihi  aliquem  bene  psallentem,  et  adducite  eum  ad  me.  18.  Et  respondens  unus  de  pueris,  ait:  Ecce  vidi  filium  Isai  Bethlehemitem  scientem  psallere,  et  fortissimum  robore,  et  virum  bellicosum,  et  prudentem  in  verbis,  et  virum  pulchrum,  et  Dominus  est  cum  eo.  19.  Misit  ergo  Saul  nuncios  ad  Isai,  dicens:  Mitte  ad  me  David  filium  tuum  qui  est  in  pascuis.  20.  Tulit  itaque  Isai  asinum  plenum  panibus,  et  lagenam  vini,  et  hoedum  de  capris  unum,  et  misit  per  manum  David  filii  sui  Sauli.  21.  Et  venit  David  ad  Saul,  et  stetit  coram  eo  :  at  ille  dilexit  eum  nimis,  et  fadus  est  eius  armiger.  22.  Misitque  Saul  ad  Isai,  dicens:  Stet  David  in  conspectu  meo:  invenit  enim  gratiam  in  oculis  meis.  23.  Igitur  quandocunque  spiritus  Dei  arripiebat  Saul,  David  tollebat  citharam,  et  percutiebat  manu  sua,  et  refocillabatur  Saul,  et  levius  habebat:  recedebat  enim  ab  eo  spiritus  malus.  In  unctione  Davidis,  de  qua  mentionem  instituimus,  observandum  est  Deum  frustra  nihil  conari,  licet  non  statim  ab  hominibus  virtutis  ipsius  effectum  conspiciatur.  Exempli  gratia,  David  quidem  unctus  est  a  Samuele,  sed  an  ideo  paternae  domus  caput  factus  est?  Minime  gentium.  An  immutata  ipsius  conditio?  Nequaquam,  sed  pristinum  vitae  statum  pascendarum  ovium  retinuit.  Ubi  ergo  vis  unctionis,  siquidem  inglorius  ad  septa  ovium  vivit,  et  non  agnoscitur  alius  quam  ante  fuerat,  neque  laus  ulla  ipsi  tribuitur?  Verum  tamen  requievit  Domini  spiritus  in  die  illa  in  Davide,  non  ad  momentum,  sed  quamdiu  vixit.  Nihilominus  tamen  ex  specie  externa,  et  hominum  opinione,  nulla  videtur  in  Davide  mutatio,  ac  proinde  videri  poterat  unctio  illa  inutilis  et  ridicula.  Sed  non  ideo  tamen  non  est  operatus  Dominus,  cuius  virtus  et  efficacia  unctionem  illam  sive  exterius  signum  comitata  est.  Ex  quo  discimus,  Deo  nobis  gratiam  suam  per  signa  quaelibet  visibilia  repraesentare,  nunquam  fore  inania,  sed  re  ipsa  Deum  quae  per  illa  exhibet  affecturum.  Exempli  gratia  unctio  ista  pertinebat  ad  temporarium  Davidis  regnum,  etsi  longius  etiam  spectabat,  nempe  ad  veritatem  illam  quae  nobis  in  Domino  nostro  Iesu  Christo  exhibetur:  verum  eo