[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


10.1:171  CONSILIA.  profectam  non  esse  satis  liqueat.  Itaque  nihil  certius  quam  coelestem  vocari  Christum,  vivificantis  spiritus  respectu.  Secundo  ad  Philippenses  capite  (v.  7)  non  infitior,  quin  forma  hominis  sit  vilis  et  abiecta  conditio  :  sed  ex  toto  contextu  facile  colligitur  in  vera  hominis  natura  exinanitum  fuisse  Christum.  Quid  enim  hoc  sibi  vult,  figura  repertum  fuisse  tanquam  hominem,  nisi  quia  ad  tempus  non  resplenduit  divina  gloria,  sed  tantum  apparuit  humana  species?  Atque  huc  pertinet  exaltatio:  quia  diserte  novam  gloriam  adeptus  fuisse  dicitur  Christus,  quia  se  ipsum  exinanivit.  Utcunque  locum  ex  2  ad  Hebraeos  capite  Cv.  11)  torqueat,  non  tamen  extricare  se  potest.  Ex  uno  esse  dicit  au  torem  sanctitatis,  et  eos  qui  sanctificantur,  nempe  ex  Deo.  Atqui  potius  intelligi  naturae  communicationem,  ex  contextu  evincitur.  Continuo  enim  post  subiicit  apostolus:  Ideo  non  erubescit  eos  vocare  fratres.  Si  autem  prius  dixisset,  fideles  ex  Deo  esse,  in  tanta  dignitate  quaenam  esset  erubescentiae  ratio?  Sed  ideo  non  erubescere  dicitur  Christus,  quia  pro  immensa  sua  gratia  ad  sordidos  et  ignobiles  se  aggregat.  Frustra  autem  obiectat  Menno,  impios  alioqui  fore  Christi  fratres:  quia  scimus  filios  Dei  non  ex  carne  et  sanguine,  sed  ex  spiritu  nasci  per  fidem.  Proinde  fraternam  communicationem  non  facit  sola  carnis  societas.  De  pueris  inscite  nugatur,  quando  simpliciter  intelligit  propheta  (Ies.  8,  17),  cuius  testimonio  utitur  apostolus,  servos  vel  discipulos.  Nec  minus  temere  garrit,  Mariam  fratris  sui  fore  matrem,  si  Christus  secundum  carnem  frater  noster  sit,  quum  plus  satis  trita  sit  phrasis  hebraica,  fratres  vocari  consanguineos  quoslibet.  Tametsi  autem  apostolus  hunc  honorem  assignat  solis  fidelibus,  quod  ex  uno  sint  cum  Christo:  non  tamen  sequitur,  quo  minus  ex  eodem  fonte  nascantur  increduli:  quemadmodum  ubi  dicimus  Christum  factum  esse  hominem  ut  nos  faceret  Dei  filios,  non  extenditur  haec  loquutio  ad  quoslibet:  quia  fides  media  interponitur,  quae  nos  in  Christi  corpus  spiritualiter  inserit.  Nimis  impie  et  scelerate  obiicit,  debuisse  Christum  statim  ab  initio  ex  Adam  nasci,  quum  primogenitus  sit  inter  fratres.  Primogenitura  enim  non  ad  aetatem,  sed  ad  gradum  honoris  et  virtutis  eminentiam  refertur.  Argumentum  decimum  quintum  nimis  inscite  eludit.  Clara  sunt  apostoli  verba:  Quando  pueri  participant  carnem  et  sanguinem,  eorum  quoque  participem  fieri  Christum  oportuit  (Hebr.  2,  14).  Quod  de  natura  humana  dictum  est,  Menno  sine  ratione  et  sine  pudore  ad  peccatum  torquet.  Improbius  etiam  est,  quod  relativum  pluralis  numeri  tantum  ad  carnem  restringit,  et  eam  fictitiam:  ac  si  nihil  diceret  apostolus,  Christum  eiusdem  nobiscum  naturae  socium  et  consortem  statuens.  Nec   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci