30:167  167  HOMILIA  LVIII.  168  aspiciunt  virtutem  quae  est  in  hominibus.  Quibus  verbis  ostendit  a  Deo  nos  amari,  non  propter  ullam  virtutem  qua  polleamus;  nam  licet  externa  quaedam  species  perfectionis  appareat,  tamen  quid  aliud  est  in  Dei  conspectu  quam  vitium?  Nam  aut  duplici  corde  laboramus,  aut  gloriam  ab  hominibus  venamur,  aut  obliquum  nescio  quem  alium  finem  respicimus,  aut  non  simplex  erit  Deo  placendi  desiderium.  Quare  si  Deo  grati  et  accepti  esse,  eique  cultum  nostrum  probari  volumus,  hinc  faciamus  initium,  ut  nempe  cordis  nostri  penetralia  scrutemur,  et  ad  ipsum  sine  fuco  et  mendacio  accedamus.  Hanc  ob  causam  scripturam  videmus,  ostensuram  qua  in  re  posita  sit  divinae  legis  perfectio,  revocare  homines  ad  affectus  et  cogitationes,  praecipientem  Deum  amari  ex  toto  corde,  tota  cogitatione  et  totis  viribus  et  intellectu.  Quid  enim,  inquit  Deus  per  Mosen  :  Dominus  Deus  tuus  petit  a  te,  nisi  ut  timeas  Dominum  Deum  tuum,  et  ambules  in  viis  eius,  et  servias  Domino  Deo  tuo  in  toto  corde  tuo,  et  in  tota  anima  tua?  Ex  quibus  apparet  verum  Dei  cultum  in  affectu  interiore  cordis  esse  positum.  Et  hoc  ipsum  docet  Psalmista  de  sincero  Dei  cultu  loquens.  Quis,  inquit,  sacrum  montem  Domini  conscendet?  Quis  in  eo  habitabit,  quis  ingredietur  Domini  sanctuarium?  Homo  purus  rectumque  corde  et  manibus.  Manus  quidem  hic  cum  corde  coniungi  videmus,  quod  nimirum  singulas  vitae  nostrae  actiones  oporteat  cum  corde  consentire.  Sed  si  pedibus  manibusque  et  omnibus  externis  actionibus  sic  feramur  in  Dei  cultum,  ut  nihil  requiri  posse  videatur  ad  perfectionem,  tamen  nisi  ex  sincero  corde  promanent,  nihil  nisi  nugae  et  inutiles  caeremoniae  dici  debent.  Expendamus  deinceps  reliqua,  quibus  dicuntur  filii  Isai  omnes  Samueli  oblati,  sed  primogenitus  reiectus  et  reprobatus  a  Domino,  caeterique  deinceps  non  electi.  Neque  vero  haec  reprobatio  est  intelligenda  tanquam  universalis  quaedam  a  Deo  reiectio:  sed  a  regia  dignitate  deiectio  et  repulsa.  Duplex  enim  est  Dei  electio:  quorum  altera  fidelibus  omnibus  est  communis,  qua  in  aeternae  vitae  haereditatem  adoptantur:  foedus  enim  Domini  ad  singula  ecclesiae  membra,  cuiuscunque  .illa  sint  aetatis,  sexus,  conditionis  sine  exceptione  pertinet.  Altera  vero  singularis  est,  quum  Deus  aliquem  ad  functionem  aliquam  privatam  vocat,  eoque  ad  hoc  vel  illud  ministerium  utitur.  Sic  inquit  Dominus  noster  Iesus  Christus:  Vos  non  me  elegistis,  sed  ego  vos  elegi,  nempe  ad  apostolatus  ministerium.  Etsi  enim  ex  adoptione  vocati  sunt  ad  aeternam  salutem  apostoli,  illa  tamen  electio  pertinebat  ad  singulare  illud  apostolatus  munus  et  officium.  Electionem  autem  ad  salutem  oportet  esse  firmam  et  immutabilem,  cum  qua  nihil  habet  commune  electio  illa  ad  quamlibet  dignitatem.  Neque  enim  discre-