|
30:166
mera
vanitas
et
stultitia
rebus
adhaerere
terrenis
et
caducis,
et
ab
illarum
externo
splendore
pendere?
Sed
ad
terrena
illa
etiam
accedit
hypocrisis:
qua
fit
ut
gaudeamus
procul
a
Deo
abesse,
veriti
ne
vitia
nostra
in
ipsius
conspectum
veniant,
quae
libenter
occulta
vellemus.
Et,
quaeso,
quam
multae
cordis
humani
latebrae!
Ex
illa
itaque
hypocrisi
augetur
vitium
illud
naturale,
quo
rebus
caducis
et
externis
nimium
inhaeremus:
et
in
illis
summam
religionis
positam
nobis
persuademus.
Quamobrem,
ut
hoc
fugiamus
vitium,
meditanda
est
diligenter
haec
doctrina,
nempe
non
posse
Deum
placari
rebus
iis
quae
nobis
pulchrae
videntur
externa
specie,
sed
abominationem
esse
coram
ipso
quemcunque
illi
ex
arbitrio
nostro
cultum
exhibuerimus,
quemadmodum
ipsemet
Dominus
noster
Iesus
Christus
nos
docet
Lucae
decimo
sexto
capite.
Quae
quum
ita
se
habeant,
diligenter
notanda
sententia
illa,
Deum
non
esse
ut
homines,
ne
ad
nostrum
modulum
illum
metiamur,
et
nostris
imaginationibus
transfiguremus.
Sed
tam
altas
egit
radices
in
animis
hominum
illa
audacia,
ut
nonnisi
summa
vi
possit
eradicari.
At
si
nos
homines
esse
meminerimus,
sola
illa
vox
docebit,
nos
quando
virtutis,
industriae
et
similium
quae
mens
humana
dictaverit,
specie
externa
delectamur,
longe
opinione
decipi.
Quid
ita
vero?
Nempe
homines
sumus,
ad
quorum
arbitrium
non
est
cogitandum
flecti
unquam
Deum
velle
aut
posse,
aut
illi
unquam
grata
et
accepta
fore
quae
mens
humana
finxerit.
Neque
enim
ipsi
tanquam
caeco
via
monstranda
est:
cuius
luce
potius
nos
illustrari
necesse
est,
ut
ad
ipsum
adducamur,
et
nobis
ipsis
renunciare,
ut
ab
ipso
misericordiam
consequamur,
eumque
quocunque
duxerit
sequi,
nedum
ut
ipsum
nos
sequi
velimus.
Aequum
enim
et
iustum
est
profecto
nos
illi
in
omnibus
obsequi,
quod
unde
illi
satisfaciamus
non
habeamus,
nisi
ab
ipsius
liberalitate
hauserimus.
En
cur
hic
spiritus
sanctus
dicat,
Deum
non
esse
ut
homines.
Poterat
enim
simpliciter
dicere,
Deum
non
intueri
externam
formam:
sed
vitium
hominibus
innatum
notare
voluit,
ut
nos
ipsos
nosse
discamus:
et
agnitum
vitium
fugere,
et
tanquam
ex
luto
emergere,
in
quod
natura
demersi
sumus
:
et
externa
illa
omnia
quae
pulchra
esse
sibi
homines
fingunt
inania
esse
nobis
persuadere,
et
indigna
ex
quibus
dignitatem
aliquam
coram
Domino
consequamur:
ac
proinde
semel
inanes
illas
pompas
abiicere,
quas
ipsemet
abominatur.
Quum
vero
dicitur
Deus
cor
hominis
intueri,
docemur
eo
non
tantum
oportere
nos,
si
Deo
grati
esse
volumus,
hominibus
placere,
et
sola
quadam
virtutis
specie
et
umbra
conspicuos
esse:
quandoquidem
inanes
illae
nugae
sunt:
et
Deus
non
est
infanti
similis,
qui
ludicris
nescio
quibus
placetur:
sed
cor
petit,
quemadmodum
Ieremias
ait:
Domine
oculi
tui
non
ll*
|