[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:165  165  IN  I.  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XVI.  166  Isai  reperiri  qui  Deo  gratus  et  acceptus  esset:  neque  enim  a  Deo  frustra  Samuel  missus  eo  fuerat:  sed  aliquem  ex  illa  familia  regem  fieri  constitutum  erat,  quinam  ergo  non  curavit  Isai  filium  suum  Davidem  cum  caeteris  advocari?  Cur  quum  septem  maiores  natu  veluti  repulsam  passos  animadverteret,  non  ipse  ultro  Davidis  absentis  meminit?  Sed  dicas  plane  ipsum  perturbatum  caecutire,  et  Davidem  oblivioni  tradidisse.  Quare  Samuelem  oportuit  interrogare  ipsum,  num  alium  ullum  superstitem  filium  haberet.  Qui  repente  advocatur;  et  eo  adveniente,  Deus  Samueli  patefacit  eum  esse  quem  delegerit,  ac  inungi  regem  iubet.  In  hac  narratione  primum  observemus  prophetae  errorem,  quod  externa  hominis  specie  deceptus  sit:  contra  quam  soleat  Deus,  qui  non  ut  homines  ex  rerum  externa  facie,  vel  ex  praestanti  forma  et  statura  corporis,  aut  aliis  istiusmodi  circumstantiis,  quibus  sibi  gratiam  homines  apud  alios  conciliant,  quasi  externis  istis  donis  dignitatem  et  autoritatem  aliquam  mererentur,  iudicat,  sed  ex  ipsius  cordis  penetralibus,  quae  solus  ipse  rimatur.  Quare  quum  deceptum  ea  in  re  prophetam  videamus,  eo  maior  nobis  est  adhibenda  cautio,  ne  ipsi  decipiamur,  quo  in  haec  proclivior  est  lapsus,  quandoquidem  ut  terrestres  sumus,  rebus  caducis  et  fragilibus  abripimur,  et  illarum  externo  splendore  decipimur.  Neque  vero  de  hominum  tantum  externa  forma  hic  loquor:  sed  de  colendi  Dei  ratione,  in  qua  maxime  peccari  ab  hominibus  certum  est.  Ecquis  enim  non  videt  cultus  divini  corruptionem  in  illa  pseudoecclesia  romana,  in  qua  Deum  coli  non  posse  creditur  sine  multis  externis  eaeremoniis  ridiculis  et  inanibus?  Quorsum  enim  luminaria  in  templis,  peristromata,  aulaea,  organa,  vestimentorum  certa  genera,  quorum  omnium  nullus  est  modus,  neque  finis,  sed  quibus  tantum  plebi  miserae  imponitur,  ut  cum  stupore  mysteria  illa  suspiciat?  Nae  ex  humani  ingenii  corruptione  istud  proficiscitur,  quod  in  rebus  visibilibus  et  caducis  haeret:  quare  nos  nunquam  rectam  viam  ingressuros  certum  est  donec  sensus  nostros  captivos  duxerimus,  et  ab  istis  externis  pompis  ad  spiritualem  cultum  averterimus.  Idcirco  nominatim  hoc  loco  spiritus  Dei  loquens,  ait:  Deum  non  iuxta  intuitum  hominis  iudicare:  homo  enim  videt  ea  quae  parent:  Dominus  autem  intuetur  cor.  Porro  quum  dicitur  Deus  non  esse  hominibus  similis,  docemur  a  spiritu  sancto,  nobis  rem  esse  cum  Deo,  ac  proinde  non  esse  ex  nostrorum  sensuum  apprehensione,  non  ex  arbitrio  nostro,  non  ex  ratione  et  intelligentia  nostra  colendum,  et  cum  ipso  agendum.  Quare  donec  nobis  ipsis  renunciaverimus,  certum  est  nos  eo  longius  ab  ipso  recessuros  quo  propinquiores  nos  esse  nobis  persuaserimus.  Sed  vis  nobis  ipsis  facienda  est,  ut  ab  ista  vanitate  deterreamur.  Ecquid  enim  aliud  est  quam   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci