|
30:165
165
IN
I.
LIB.
SAMUEL.
CAP.
XVI.
166
Isai
reperiri
qui
Deo
gratus
et
acceptus
esset:
neque
enim
a
Deo
frustra
Samuel
missus
eo
fuerat:
sed
aliquem
ex
illa
familia
regem
fieri
constitutum
erat,
quinam
ergo
non
curavit
Isai
filium
suum
Davidem
cum
caeteris
advocari?
Cur
quum
septem
maiores
natu
veluti
repulsam
passos
animadverteret,
non
ipse
ultro
Davidis
absentis
meminit?
Sed
dicas
plane
ipsum
perturbatum
caecutire,
et
Davidem
oblivioni
tradidisse.
Quare
Samuelem
oportuit
interrogare
ipsum,
num
alium
ullum
superstitem
filium
haberet.
Qui
repente
advocatur;
et
eo
adveniente,
Deus
Samueli
patefacit
eum
esse
quem
delegerit,
ac
inungi
regem
iubet.
In
hac
narratione
primum
observemus
prophetae
errorem,
quod
externa
hominis
specie
deceptus
sit:
contra
quam
soleat
Deus,
qui
non
ut
homines
ex
rerum
externa
facie,
vel
ex
praestanti
forma
et
statura
corporis,
aut
aliis
istiusmodi
circumstantiis,
quibus
sibi
gratiam
homines
apud
alios
conciliant,
quasi
externis
istis
donis
dignitatem
et
autoritatem
aliquam
mererentur,
iudicat,
sed
ex
ipsius
cordis
penetralibus,
quae
solus
ipse
rimatur.
Quare
quum
deceptum
ea
in
re
prophetam
videamus,
eo
maior
nobis
est
adhibenda
cautio,
ne
ipsi
decipiamur,
quo
in
haec
proclivior
est
lapsus,
quandoquidem
ut
terrestres
sumus,
rebus
caducis
et
fragilibus
abripimur,
et
illarum
externo
splendore
decipimur.
Neque
vero
de
hominum
tantum
externa
forma
hic
loquor:
sed
de
colendi
Dei
ratione,
in
qua
maxime
peccari
ab
hominibus
certum
est.
Ecquis
enim
non
videt
cultus
divini
corruptionem
in
illa
pseudoecclesia
romana,
in
qua
Deum
coli
non
posse
creditur
sine
multis
externis
eaeremoniis
ridiculis
et
inanibus?
Quorsum
enim
luminaria
in
templis,
peristromata,
aulaea,
organa,
vestimentorum
certa
genera,
quorum
omnium
nullus
est
modus,
neque
finis,
sed
quibus
tantum
plebi
miserae
imponitur,
ut
cum
stupore
mysteria
illa
suspiciat?
Nae
ex
humani
ingenii
corruptione
istud
proficiscitur,
quod
in
rebus
visibilibus
et
caducis
haeret:
quare
nos
nunquam
rectam
viam
ingressuros
certum
est
donec
sensus
nostros
captivos
duxerimus,
et
ab
istis
externis
pompis
ad
spiritualem
cultum
averterimus.
Idcirco
nominatim
hoc
loco
spiritus
Dei
loquens,
ait:
Deum
non
iuxta
intuitum
hominis
iudicare:
homo
enim
videt
ea
quae
parent:
Dominus
autem
intuetur
cor.
Porro
quum
dicitur
Deus
non
esse
hominibus
similis,
docemur
a
spiritu
sancto,
nobis
rem
esse
cum
Deo,
ac
proinde
non
esse
ex
nostrorum
sensuum
apprehensione,
non
ex
arbitrio
nostro,
non
ex
ratione
et
intelligentia
nostra
colendum,
et
cum
ipso
agendum.
Quare
donec
nobis
ipsis
renunciaverimus,
certum
est
nos
eo
longius
ab
ipso
recessuros
quo
propinquiores
nos
esse
nobis
persuaserimus.
Sed
vis
nobis
ipsis
facienda
est,
ut
ab
ista
vanitate
deterreamur.
Ecquid
enim
aliud
est
quam
|