|
30:161
161
IN
L
LIB.
SAMUEL.
CAP.
XVI.
162
tiores,
persuasum
habeamus
nos
Deo
duce
quasvis
difficultates
facillime
superaturos:
et
Samuelis
exemplum
alacres
imitemur,
quem,
licet
non
abiecerit
omnes
humanas
passiones
et
initio
mortis
metu
et
formidine
sit
affectus,
tamen
videmus
Deo
sese
totum
permisisse,
et
eius
mandatum
fideliter
exsequutum
esse.
Sed
hic
iterum
quaedam
quaestio
moveri
potest,
quomodo
Deus
prophetam
vel
iusserit
vel
permiserit
uti
simulatione:
nam
mendacii
speciem
esse
certum
est
quum
aliud
fit
aliud
simulate.
Deus
autem
maxime
veritate
delectatur.
Quare
simulatio
ista
levis
esse
videtur,
quam
tamen
Deus
permisit.
Respondendum
itaque
Samueli
nequaquam
fuisse
mentiri
permissum,
dissimulasse
quidem
quod
facere
voluit,
verum
tamen
etiam
dixisse.
Porro
simulare
et
dissimulare
inter
se
differunt.
Nam
qui
dissimulat,
suum
consilium
tegit
ne
in
vulgus
veniat:
qui
autem
simulat
fallacia
et
fraude
utitur
ad
aliquem
decipiendum:
quod
nemini
licet:
dissimulare
autem,
id
est
non
aperire
totum
suum
consilium,
non
potest
damnari
neque
vitio
verti:
etsi
tamen
si
finis
istius
dissimulationis
ad
fraudem
spectaret,
semper
vituperari
debeat.
Neque
enim
Deus
illis
argutiis
capitur
quibus
facile
hominibus
imponitur.
Quare
licet
coram
hominibus
dissimulator
non
possit
reprehendi,
coram
Deo
tamen
reus
est
mendacii,
qui
fallendi
animum
habet.
Exempli
gratia,
si
quis
vitium
dissimulet
suarum
mercium,
quae
fallaces
et
fucosae
sunt,
etsi
mendacii
non
possit
convinci,
neque
accusari
quod
persuaserit
quod
aliter
erat,
tamen
qui
cum
simplici
persona
rem
habuit,
quae
detegere
vitium
non
potuit,
fraus
illa
est,
et
coram
Deo
furti
loco
habetur.
Quare
finem
consiliorum
semper
spectandum
esse
sciamus,
non
in
externa
forma
tantum
haerendum,
neque
argutiis
et
subtilitatibus
utendum,
quarum
homines
sua
malitia
sunt
periti
artifices,
quod
aequi
et
boni
notitiam
non
habeant,
et
Deus
ex
aequo
et
bono
non
ex
callido
versutoque
iure
rem
iudicari
velit.
Iam
itaque
ut
Samuelis
factum
expendamus,
observandum
nihil
ipsum
simulasse,
sed
dixisse
quod
erat,
nempe
se
ad
sacrificandum
venisse.
Caeterum
nemini
fraudem
fecit,
neminem
decepit,
nullis
usus
malis
artibus,
sed
Deo
iubenti
obtemperavit:
quod
Dei
consilium
quum
adhuc
esse
occultum
Deus
vellet,
non
oportuit
palam
praedicari.
Davidis
autem
unctionem
occultam
esse
volebat,
donec
suo
tempore
manifestaretur.
Quare
nihil
reprehensione
dignum
in
eo
consilio
quod
sequutus
est
de
tegenda
unctione
specie
sacrificii,
quoniam
nullum
suberat
mendacium,
et
finis
bonus
erat,
neque
ad
fraudem
ullam
aut
dolum
pertinebat
:
sed
Davidis
unctionem
Deus
velut
quiddam
clam
depositum,
et
tanquam
pignus
diligenter
asservatum
esse
voluit.
Istud
ergo
fuit
Domini
in
unctione
Davidis
consilium,
quod
Calvini
opera.
Vol.
XXX.
|