30:16  mihi  holocaustum  et  pacifica:  et  obtulit  holocaustum.  10.  Quumque  complesset  offerens  holocaustum,  ecce  Samuel  veniebat,  et  egressus  est  Saul  obviam  ei,  ut  salutaret  eum,  ll.  Loquutusque  est  ad  eum  Samuel:  Quid  fecisti!  Respondit  Saul:  Quia  vidi  quod  populus  delaberetur  a  me,  et  tu  non  venenis  iuxta  constitutos  dies  j  porro  Philishim  congregati  fuerant  in  Machmas,  12.  Dixi:  Nunc  descendent  Philistim  ad  me  in  Galgala,  et  faciem  Domini  non  placavit  Necessitate  compulsus  obtuli  holocaustum  Domino.  13.  Dixitque  Samuel  ad  Saul:  Stulte  egisti,  neccustodisti  mandata  Domini  Dei  tui,  quae  praecepit  tibi.  Quod  si  non  fecisses,  iam  nunc  praeparasset  Dominus  regnum  tuum  super  Israel  in  sempiternum.  14.  Sed  nequaquam  regnum  tuum  ultra  consurget.  Quaesivit  Dominus  sibi  virum  iuxta  cor  suum:  et  praecepit  ei  Dominus,  ut  esset  dux  super  populum  suum,  eo  quod  non  servaveris  quae  praecepit  Dominus.  Hesterna  concione  didicimus,  verum  usum  nostrae  fidei  positum  in  eo  esse,  ut  quod  auxilium  nobis  Deus  promisit,  patienter  exspectemus.  Certum  enim  est  Deum  pro  sua  parte  temporum  opportunitatem  m  manu  habentem,  nunquam  nobis,  ne  momento  quidem,  defuturum.  Sed  nostri  respectu  tanta  est  impatientia,  ut  nisi  quo  momento  volumus  accurrat,  res  nostrae  deploratae  videantur.  Quamobrem  affectus  nostros  retineri,  velut  habenis,  oportet,  ut  ipsi  pro  voluntate  operandi  spatium  relinquamus,  quemadmodum  nobis  utile  esse  et  expedire  cognovit,  ne  nostro  fervore  et  impatientia  ipsum  praevertamus.  Ac  proinde  ut  heri  docuimus,  Saul  insigne  nobis  istius  rei  exemplum  proponitur:  nam  prima  quidem  fronte  videretur  excusandus,  quod  ad  septimum  usque  diem  exspectasset,  et  praescriptum  a  propheta  tempus  iam  praeteriisset:  ac  proinde  sacrificium  offerendi  libertatem  haberet.  Deinde  et  necessitate  quadam  adductus  videtur,  non  motu  proprio,  neque  ambitione,  neque  in  cultus  Dei  ludibrium  et  contemptum  :  sed  quod  populus  a  se  dilaberetur  et  dissiparetur,  ac  proinde  solus  a  suis  relinqueretur:  quamobrem  quum  nihil  sibi  reliquum  ad  salutem  arbitraretur,  ad  extremum  istud  asylum  confugit.  Atqui  Samuel  eum  graviter  ob  factum  istud  increpat,  et  ait,  stulte  illum  fecisse,  immo  insanum  et  amentem  fuisse.  Ea  est  enim  vocis  illius  vis.  Samuel  quidem  sane  maturius  venire  poterat:  sed  mora  illa  Deus  Saulis  obedientiam  explorare  volebat,  eiusdemque  ad  extremum  perseverantiam.  Nam  sine  perseverantia  praeterita  omnia  vana  et  inutilia.  Deus  itaque  Samuelem  aliquam  moram  trahere  voluit,  ut  exploraret  an  Saul  constanter  se  in  maximis  periculis  et  angustiis  et  tentationibus  gereret.  Nam  sane  facile  est  utentibus  prosperis  et  secundis  rebus  Deo  obedire,  et  nulla  re  ad  contrarium  soliditatis,  quare  non  mag-