|
30:159
159
HOMILIA
LVIII.
160
HOMILIA
LVIIL
3.
Et
vocabis
Isai
ad
victimam,
et
ego
ostendam
tibi
quid
facias
:
et
unges
quemcunque
monstravero
tibi.
4.
Fecit
ergo
Samueu
sicut
loquutus
est
ei
Dominus:
venitque
in
Bethlehem,
et
admirati
sunt
seniores
civitatis,
occurrentes
ei,
dixeruntque:
Pacificusne
est
ingressus
tuus?
5.
Et
ait:
Pacificus:
ad
immolandum
Domino
veni:
sanctificamini,
et
venite
mecum
ut
immolent.
Sanctificavit
ergo
Isai
et
filios
eius:
et
vocavit
eos
ad
sacrificium.
6.
Quumque
ingressi
essent,
vidit
Eliab,
et
ait:
Num
coram
Domino
est
Christus
eius?
7.
Et
dixit
Dominus
ad
Samuelem:
Ne
respicias
vultum
eius,
neque
altitudinem
staturae
eius,
quoniam
abieci
eum:
nec
iuxta
intuitum
hominis
ego
iudico:
homo
enim
videt
ea
quae
parent,
Dominus
autem
intuetur
cor.
8.
Et
vocavit
Isai
Abinadab,
et
adduxit
eum
coram
Samuele,
qui
dixit:
Nec
hunc
elegit
Dominus.
9.
Adduxit
autem
Isai
Samma:
de
quo
ait:
Etiam
hunc
non
elegit
Dominus.
10.
Adduxit
itaque
Isai
septem
filios
suos
coram
Samuele,
et
ait
Samuel
ad
Isai:
Non
elegit
Dominus
ex
istis.
l
l
.
Dixitque
Samuel
ad
Isai:
Numquid
iam
completi
sunt
filii?
Qui
respondit,
adhuc
reliquus
est
parvulus,
et
pascit
oves.
Et
ait
Samuel
ad
Isai:
Mitte,
et
adduc
eum:
nec
enim
discumbemus
priusquam
huc
ille
veniat.
12.
Misit
ergo,
et
adduxit
eum
:
erat
autem
rufus
et
pulcher
adspectu,
decoraque
facie.
Et
ait
Dominus:
Surge,
et
unge
eum:
ipse
est
enim.
Hesterna
concione
dicere
coepimus,
Samuelem
missum
a
Domino
ad
Davidem
ungendum
et
inaugurandum,
causatum
esse
metum
Saulis,
a
quo
si
hoc
rescisceret,
mors
ipsi
inferretur.
Ex
quo
apparet
prophetam
aliquid
humani
passum,
et
licet
ad
Dei
obsequium
esset
paratissimus,
non
ita
tamen
humanas
passiones
exuisse
quin
mortem
metueret.
Ac
sane
quum
fideles
Dei
servi
mortem
oppetere
non
dubitarunt
in
sui
muneris
functione,
non
omnino
metu
aliquo
mortuis
caruerunt.
Passi
sunt
illi
sane
:
sed
non
sine
lucta.
Poterat
quidem
Deus,
si
voluisset,
Samuelis
animum
ita
roborare,
ne.
ullo
mortis
metu
tangeretur:
sed
eius
infirmitatem
tolerat,
polliceturque
non
moriturum,
et
fugiendae
mortis
rationem
aperit.
Deus
enim
nos
ut
infantes
regit,
et
quamdiu
infirmi
sumus,
non
permittit
nos
ultra
mensuram
et
vires
tentari.
Sed
vicissim
quum
vitam
a
nobis
poscit,
et
vult
eam
a
nobis
tanquam
gratum
ipsi
sacrificium
offerri,
vires
etiam
et
constantiam
invictam
suppeditat,
ut
quocunque
vocaverit,
imperterriti
sequamur.
Hoc
dicebat
Petro
Dominus
noster
Iesus
Christus
his
verbis:
Amen
dico
tibi,
quum
esses
iunior,
cingebas
te
et
ibas
quo
volebas:
quum
autem
senueris,
extendes
manus
tuas,
et
alius
te
cinget,
et
transferet
quo
noles.
Deus
itaque
novit
quid
in
|